تبلیغات
TV Comedy Series And Cinema of Comedy - مطالب اسفند 1388
سینمای كمدی و طنزهای تلویزیونی و مطبوعاتی

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:طبقه بندی

:دوستان ما

:پیوندهای روزانه

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

:نظرسنجی

آماروبلاگ

این صفحه را به اشتراک بگذارید

چت روم

یکشنبه 23 اسفند 1388-02:57 ب.ظ



 

زمان انقراض سینمای کمدی سطحی­نگر در ایران فرا رسیده است

سینمای کمدی ایران در یک سراشیبی قرار گرفته است و فیلم­های روی پرده، شاخص خوبی برای این گونه سینمایی محسوب نمی­شوند.

«محسن دانش» منتقد سینما با اعلام این مطلب در نشست «آسیب­شناسی طنز در سینما و تلویزیون» که به همت انجمن طنز فارس در تالار حافظ شیراز برگزار شد، گفت: از نظر ارسطو -فیلسوف بزرگ - کمدی، نمایشگر رفتارهای ظاهری و موقعیت­های ساده­ای است که درباره همگان مصداق دارد و از طریق نشان دادن رفتارهای متعارض و متناقض آدم­ها و نیز ایجاد تضادسازی و خنداندن، شرایطی را فراهم می­کند تا نسبت به واقعیت­هایی که از بس به ما نزدیک هستند، از آنها غافل شده­ایم، آگاهی یابیم.

وی افزود: کمدی ابتدا در هنرهای نمایشی جان گرفت و بعد به تدریج وارد رمان، سینما و تلویزیون شد و در عصر سینمای صامت، گرایش به سینمای کمدی به حدی بود که حتی توماس ادیسون در فیلم کوتاهی از بن­مایه­های کمدی بهره برد.

وی ادامه داد: کمدی جایگاه والایی در سینمای جهان دارد و هدف آن صرف خنداندن تماشاگران به هر بهایی نیست. این گونه سینمایی در تاریخ هنر سینما با نام­های بزرگانی مثل؛ چارلز چاپلین، باسترکتیون، لورل و هاردی، برادران مارکس، ژاک تاتی، جری لوئیس، وودی آلن، هارول لوید و... گره خورده و مایه تأسف است که سینمای کنونی ایران در ژانر کمدی بسیار سطحی­نگر و یکبارمصرف شده است.

دانش گفت: آنچه امروزه به عنوان سینمای کمدی به مخاطبان ارائه می­شود، هیچ نشانی از مؤلفه­های استاندارد این گونه سینمایی ندارد و شرایط ایجاد شده، بستری را فراهم کرده که کمدی­سازان موفق دهه­های 60 و 70 در ژانرهای دیگر فیلم بسازند و کارگردان­های دست چندم سینمایی کشور، آثار سخیفی را به نام کمدی به خورد مخاطبان می­دهند و این یعنی توهین به شعور مخاطب.

وی افزود: خیلی حیف است که از دهه 60 به این طرف، هنوز هم بهترین فیلم کمدی ایران را «اجاره­نشین­ها» به کارگردانی داریوش مهرجویی بدانیم و این همه سال، فیلم موفقی را در این ژانر شاهد نبوده باشیم و این یعنی برگشت به عقب.

این منتقد سینما با اشاره به دور بودن سینمای کمدی ایران از استانداردهای این گونه سینمایی در دنیا گفت: یکی از مؤلفه­های اصلی یک کمدی موفق، معترض بودن و توجه به جنبه­های انتقادی در متن فیلمنامه است که نشانی از آن را در فیلم­های کمدی روی پرده نمی­بینیم و به نظر می­رسد برخی از فیلمسازان فراموش کرده­اند چاپلین، سلطان کمدی دنیا پس از ساختن فیلم «دیکتاتور بزرگ» که بیانیه­ای ضدفاشیسم و علیه جهان سرمایه­داری غرب بود، تا مدت­ها مورد اذیت و آزار نژادپرست­ها قرار گرفت.

وی افزود: این تصور که سینمای کمدی، فقط برای سرگرمی و خنداندن مخاطب به وجود آمده و خاصیت دیگری ندارد، کاملاً اشتباه است و می­بینیم که در دهه­های 30 و 40 که رواج فیلم­سازی بود، با این تفکر غلط، آثار سطح نازلی ساخته شد که هیچ کدام نیز در حافظه سینمایی کشور ماندگار نشد.

وی ادامه داد: جای کمدی موقعیت در سینما بسیار خالی است و ضعف بزرگ آثار کنونی این است که بازیگران در هنگام اجرای نقش­های فیلمنامه، فکر می­کنند باید تماشاگران را با شکلک­ها و اداهای فکاهه­مانند بخندانند، در حالی که در کمدی موقعیت، موقعیت­های نمایشی، فضای خنده را فراهم می­آورند، نه ادا و اصول­های بی­مزه و شلوغ­کاری­های سال­های پیش سینمای صامت!

«محسن دانش» دبیر سرویس فرهنگ و هنر رسانه برتر نهمین جشنواره فیلم فجر شیراز، با تأکید بر به­کارگیری واژه کمدی به جای طنز در سینمای ایران گفت: طنز، هنری است که عدم تناسبات در عرصه­های مختلف اجتماعی را که در ظاهر متناسب به نظر می­رسند، نشان می­دهد و هنر طنزپرداز، کشف و بیان هنرمندانه و زیبایی­شناختی عدم تناسب در این «تناسبات» است.  طنز، ویژه ادبیات و شامل آثار منظوم و منثور است و به کار بردن آن در سینما اشتباه مصطلح است و به واقع مترادف آن در سینما و هنرهای نمایشی، واژه کمدی است. کمدی نقطه مقابل تراژدی و مخالف با لودگی و مسخره­گی است که معمولاً پایانی خوش دارد.

وی افزود: سینمای کمدی بیشترین آسیب را از سمت تلویزیون و آثار سطح پایین چند قسمتی در مایه­های طنزگونه خورده و سطح سلیقه مخاطبان تا حد زیادی کاهش داده شده است. مخاطب کنونی این ژانر در سینما نیز به دنبال چهره­های تلویزیونی مورد علاقه خود است، اما پس از تماشای آثار، به زودی خسته می­شود و درمی­یابد که چیز جدیدی را تماشا نکرده است و به همین دلیل فیلم­هایی که اخیراً در این مایه ساخته شده، اغلب در گیشه موفق نبوده است.

وی ادامه داد: فیلمنامه یکدست، حفظ روابط علت و معلولی، عدم استفاده از شوخی­های تکراری و نخ­نما شده سریال­های تلویزیونی، بهره­گیری از طنز موقعیت و دوری از هجو و هزل از ویژگی­های یک کمدی موفق است.

این منتقد سینما و تلویزیون با اشاره به ساخت سریال­های ضعیف طنز در تلویزیون گفت: متأسفانه بیشتر تولیدکنندگان این گونه آثار، فکر می­کنند در هر سکانس باید مخاطب را بخندانند و فرقی نمی­کند که بازیگر چه ادا و اصولی از خودش نشان دهد و همین که خنده برقرار شد، فیلم، کمدی موفقی است، در حالی که ممکن است یک اثر موقعیت­های کمیک داشته باشد، اما کمدی صرف نباشد.

وی افزود: در میان آمار بالای تولیدات طنز در تلویزیون، تنها نام مهران مدیری ماندگار است که تا حدی توانسته به دور از فکاهه­سازی و لودگی، آثار خوبی را مطابق با نیازمندی­های جامعه متوسط کنونی ایران تولید کند. بزرگترین راز موفقیت این هنرمند نزد مردم، باورپذیری نقش­هایی است که بازی کرده و سبب ایجاد نوعی همذات­پنداری مخاطبان با پرسوناژهای آثارش شده است.

وی ادامه داد: به اعتقاد من مجموعه «پاورچین» یکی از موفق­ترین آثار مدیری است که در پشت خنده­های آن، حقیقتی تلخ را بیان می­کند و کارگردان با نگاهی روانکاوانه و جامعه­­شناسانه، حرفش را در قالب کمدی می­زند.

دانش گفت: با این روند تولید آثار نازل سینمایی و تلویزیونی در ژانر کمدی، باید بگوییم که زمان انقراض سینمای کمدی سطحی­نگر در ایران فرا رسیده و مخاطبان کنونی از دیدن فیلم­های شبیه هم و خالی از هرگونه پیامی، خسته شده­اند و به زودی باید فرمول جدیدی برای جذب مخاطبان و آشتی آنها با سینما نوشت که مسلماً ژانر کمدی نمی­باشد.

وی افزود: موج­های سینمایی از پی هم می­آیند و می­روند اما آنچه ماندگار است، تفکر والای فیلمنامه­نویس و فیلمساز است که گرد فراموشی نمی­گیرد و مصداق آن فیلم خوب و خوش­ساخت «اجاره­نشین­ها» است که از دهه 60 تاکنون بر قله سینمای کمدی کشور می­درخشد.

وی ادامه داد: همان گونه که در دهه 70 سینمای «اکشن» و اواخر این دهه سینمای «تین ایجری» بیشترین تولیدات را به خود اختصاص داده بود، امروزه هم زمان ساخت آثار به ظاهر کمدی به پایان رسیده و باید به فکر ساخت فیلم­ها و سریال­هایی با رویکرد کمدی – اجتماعی مبتنی بر نیازهای زندگی واقعی مردم باشیم.




تاریخ آخرین ویرایش:- -
سه شنبه 4 اسفند 1388-11:21 ب.ظ



راه بی بازگشت

شعری از مهرداد نعیمی

اسفند 88

 

همسر یه آزاره ممتد توی شبهام

یه فاجعه است وقتی تنها سكوت می خوام

****

همسر یه تشبیهه ، از درد یك غفلت

تصویری از یك مرگ ، تلخ و درازمدت

****

وقتی كه زن دارم ، از سایه می ترسم

حتی من اینجا از همسایه می ترسم

****

وصلت برای من عین یه تعلیقه

یك راه طولانی روی لب تیغه

****

این حس عاشقی اینجا نمی ارزه

زندون با تعلیق ، سلول بی مرزه

****

وقتی كه زن دارم ، درگیر درگیرم

پیش از چهل سالی ، مثل بابام پیرم

****

وقتی بدهكارم از زندگی سیرم

از خرج این خونه هر لحظه می میرم

****

این حس عاشقی اینجا نمی ارزه

فردای بی امید ، یه گور بی درزه

****

یك حكم نافرجام ، یك راه بی بازگشت

یك خواب آشفته ،  یه خودكشی مشت



تاریخ آخرین ویرایش:- -