TV Comedy Series And Cinema of Comedy - مطالب احسان نقیبیان
سینمای كمدی و طنزهای تلویزیونی و مطبوعاتی

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:طبقه بندی

:دوستان ما

:پیوندهای روزانه

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

:نظرسنجی

آماروبلاگ

این صفحه را به اشتراک بگذارید

چت روم

یکشنبه 29 خرداد 1390-04:18 ب.ظ



به گزارش وب سایت _dooorbin.com

ساختمان پزشکان» به کارگردانی سروش صحت که این روزها از شبکه سوم سیما پخش می‌شود، توانسته جای خودش را میان مخاطبان باز کند.

ساختمان پزشكان

فیلمنامه مناسب نخستین گام برای ساخت یک کمدی تلویزیونی موفق است که درباره این سریال نشان داد می‌توان با راه‌هایی غیر از استفاده از

تکیه‌کلام‌های نخ نما و بازیگرانی که سال‌هاست در نقش‌هایشان تثبیت شده‌اند، هم مخاطب عام و هم تماشاگران سخت‌گیر را راضی نگه داشت.

برای همین در آخرین روزهای فیلمبرداری ساختمان پزشکان به سراغ پیمان قاسم‌خانی، سرپرست نویسندگان این سریال رفتیم تا از حال و هوای این طنز متفاوت شبانه بپرسیم.

امروز آخرین روز فیلمبرداری بود و دیشب تازه قسمت هفتم سریال پخش شد. این فاصله بین ضبط و پخش و عدم آگاهی از بازخورد‌های مردمی روی کیفیت متن تأثیری ندارد؟

این استفاده از بازخورد‌ها در کارهای روتین وجود دارد اما در کارهای قبلی‌ای که نوشتیم هم به این صورت پیش نمی‌رفتیم؛ یعنی همان موقعی که سریال را می‌نوشتیم سعی می‌کردیم کیفیت خوبی به متن‌ها بدهیم. بعد هم صبر می‌کردیم تا بازخورد تماشاچیان سریال را بگیریم. بازخورد تماشاچی‌ها قطعا تأثیراتی روی کیفیت کار دارد اما چیزی که سر ساختمان پزشکان جای خالی‌‌اش را خیلی حس کردم، روحیه‌ای بود که از پخش همزمان سریال می‌توانستیم بگیریم. در سریال‌هایی که فقط چند قسمت جلوتر از پخش حرکت می‌کردیم اگر چه فشار کاری بسیار بیشتر بود اما بچه‌ها با دیدن نقد و نظر‌های مردم، انرژی می‌گرفتند، ما هم متن‌هایمان را طبق موج و سلیقه مردم تصحیح می‌کردیم. چندین ماه است که از نتیجه مطمئن نیستیم و فرسایشی کار می‌کنیم. بعضی وقت‌ها سر یک صحنه قهقهه می‌زنیم اما نخستین دغدغه‌مان این است که نکند فقط خودمان داریم به این موقعیت می‌خندیم؛ نکند تماشاچی چنین واکنشی نداشته باشد.

 

سریال‌های طنز اخیر روی تکیه‌کلام به‌عنوان راهی برای مشخص شدن برد سریال خیلی حساب باز می‌کنند؛ خودتان هم در «پاورچین» تکیه‌کلام‌هایی را سر زبان‌ها انداختید اما چرا در ساختمان پزشکان از این تمهید استفاده نکردید؟
ما هیچ وقت در کارهایمان تکیه‌کلام ننوشتیم. اگر هم اتفاقی افتاده و دیالوگی شاخص شده است خود بازیگر‌ها این کار را کرده‌اند. حتی در همان سریال پاورچین ما یک بار برای جواد رضویان دیالوگ «من چیکاره بیدم» را نوشتیم و خودش با توجه به استقبال مردم این جمله را تکرار کرد. ما هیچ وقت جمله‌ای برای تکیه کلام شدن نمی‌نویسیم اما ممکن است بعضی‌ها واژه ها یا جمله ها این پتانسیل را داشته باشند و بازیگر از آنها استفاده کند.

خیلی‌ها اعتقاد دارند طنز ساختمان پزشکان یک طنز روشنفکری و بالای لیسانس است. نگران نبودید مخاطب عام کار را پس بزند؟

تیم ما یک جور نوشتن بلد است. همه نویسنده‌ها سبک کاری خودشان را دارند؛ مثلا قلم محسن طنابنده شیرینی خاصی دارد که من نمی‌توانم تقلیدش کنم. من اینطور می‌نویسم و نمی‌دانم این روش طنز لیسانس به بالا هست یا نه اما فکر هم نمی‌کنم که کمدی ساختمان پزشکان یک کمدی روشنفکرانه باشد. شاید چون آدم‌های اصلی این مجموعه طبقه تحصیل‌کرده جامعه هستند گویش‌هایشان مثل عوام نباشد اما داستان‌ها خیلی خانوادگی است و به جزئیات زندگی خانوادگی پرداخته‌ایم، نه مسائل پیچیده اجتماعی.

در بعضی قسمت‌ها، تعداد فلش‌بک‌ها خیلی زیاد است. آیا این فلش‌بک‌ها، به‌خاطر ضعف شخصیت‌پردازی است که باید یک جوری منطق داستان را درست از آب دربیاورید؟

این چیزی است که هر نویسنده برای خودش انتخاب می‌کند. مهراب قاسم‌خانی کشته مرده فلش‌بک است و به قول خودمان اگر ولش بکنید مدام فلش‌بک و فلش فوروارد می‌زند. ما یک شخصیت‌پردازی داشته‌ایم اما نحوه نشان دادن این شخصیت‌ها را نویسنده با رویکرد خودش انتخاب می‌کند. من هم یک تصحیح نهایی می‌کنم و اگر روند انتخابی نویسنده ‌آن قسمت، به درد کار خورد، متن را تحویل گروه کارگردانی می‌دهم.

سروش صحت خودش سال‌ها سابقه نویسندگی دارد. این باعث نمی‌شود که در حوزه کاری نویسنده‌ها اعمال نظر کند و به قول خودمان آشپز دو تا شود؟

او آدم منعطفی است. سر کار به هیچ عنوان حوزه‌هایمان با هم تداخل پیدا نمی‌کند. سروش کارگردان است و من سرپرست نویسندگان. من در کارگردانی او دخالت نمی‌کنم و سروش در متن‌ها دست نمی‌برد. نکته جالب اینکه خود سروش هم در گروه نویسندگان هست و‌ آن قسمت‌هایی که متن را خودش باید بنویسد سیناپس را صفحه به صفحه با من چک می‌کند و جاهایی که از او خواهش می‌کنم متن را تغییر دهد از همه نویسنده‌ها زودتر قبول می‌کند. تنها تفاوتی که برای سروش قائلم این است که چون می‌دانم متنی را که نوشته قبلا در مغزش بازسازی کرده است، به او می‌گویم این سکانس روی کاغذ با مزه نیست، اما اگر خودت آن را سکانس با مزه‌ای دیده‌ای مشکلی نیست.

این سؤال را باید از کارگردان بپرسم اما نظر خودتان را هم می‌خواهم بدانم؛ استفاده کردن از بازیگرانی که اغلبشان کمدین‌های تلویزیونی نیستند، شما را نگران نمی‌کرد؟

ما دوست داریم به هر وسیله‌ای که شده تماشاگر، کار را ببیند. اگر ببینیم برای بازیگر طنز تلویزیونی، نقش خوبی داریم و می‌توانیم با او شخصیتی جدید‌تر، جذاب‌تر و به دور از کلیشه‌های قبلی خود آن بازیگر نشان دهیم، حتما از او دعوت می‌کنیم، منتها می‌خواستیم کارمان یک کمی متفاوت باشد. نظر همه ما این بود که چهره‌های طنز تلویزیونی تکراری شده‌اند. بقیه بچه‌ها قبلا امتحان‌شان را پس داده بودند. خیلی‌ها به ما می‌گفتند که شاید بهنام تشکر برای نقش اول این مجموعه انتخاب خوبی نباشد اما الان که چند قسمت پخش شده و بازخوردهای مردمی را می‌بینیم، خیلی خوشحالیم که از همان ابتدا انتخاب درستی کرده‌ایم.

یک نکته در ساختمان پزشکان به چشم می‌خورد و آن شوخی با صداها و موسیقی کلام است؛ اتفاقی که در متن‌هایی که شما نوشته‌اید کمتر دیده‌ایم. در ساختمان پزشکان برای این نوع شوخی حساب جدایی باز کردید؟

من همیشه در فیلمنامه‌ها به صدا توجه می‌کنم؛ یعنی به غیر از شوخی با تصویر و دیالوگ، با صداهای خارج از کادر هم شوخی می‌کنم. این نگاهی نیست که من سر ساختمان پزشکان به آن رسیده باشم. همیشه مشغول سر و کله زدن با نویسنده‌ها هستم. بنابراین کمتر می‌رسم سر صحنه بروم برای همین خیلی از شوخی‌های صوتی تلف می‌شوند. بعضی از کارگردان‌ها به شوخی‌های صوتی توجه می‌کنند و برخی دیگر از کنار آن می‌گذرند. به غیر شوخی، موسیقی در دیالوگ‌ها برای من مهم است. بعضی وقت‌ها یک جمله را چندین بار می‌خوانم و کلمه‌ها را بالا و پایین می‌کنم تا خودم از شنیدن این جمله‌ها احساس خوبی داشته باشم. سر بعضی کارها، بازیگر با هدایت کارگردان هر چیزی که دلش می‌خواهد می‌گوید اما ریتم، اندازه و موسیقی دیالوگ همیشه برایم مهم است.

یکی از ویژگی‌های طنز‌های شبانه، استفاده از بازیگرهای مهمان برای متنوع کردن فضا و گفتن قصه‌های جدید است، اما در این چند قسمت بازیگر‌های مهمان با کارکرد ویژه‌ای دیده نشده اند
.

بودجه‌‌ این کار خیلی پایین است؛ حتی با سریال‌های آپارتمانی دیگر هم نمی‌توان مقایسه‌اش کرد. تعداد قسمت‌هایش هم 55تاست و با این برآورد، بضاعت اینکه از بازیگرهای مهمان بیشتری استفاده کنیم را نداشتیم. اگر می‌دانستیم دستمان از لحاظ مالی باز است، داستان‌های جالب تری با مهمان‌هایمان می‌ساختیم و حتی برای سایه‌ای که از پشت پنجره رد می‌شود برنامه‌ریزی می‌کردیم؛ اما نشد. البته چند بازیگر مهمان خوب و بامزه در راه هستند. همین تعداد مهمانی هم که داریم دوستانی هستند که به ما لطف داشتند و در دستمزدشان به ما تخفیف دادند.

بعد از اصلاحیه معاونت سیما و اجبار گروه به اضافه کردن یک پزشک اخلاق گرای نمادین، چطور این ایده را در دل کار هضم کردید تا از کار بیرون نزند؟ از آن مهم‌تر سیروس ابراهیم زاده چطور حاضر شد این نقش را بر عهده بگیرد؟

از ما خواستند که این اتفاق بیفتد. طبیعی است که آدم تا یک جایی مقاومت می‌کند و می‌گوید کار لطمه می‌خورد اما نمی‌شود با خودخواهی نتیجه زحمات همه را به هدر بدهی. تو نمی‌توانی الکی فشار بیاوری چون نهایتا کار پخش نمی‌شود. ما تلاشمان را کردیم تا این اصلاحات را به بهترین شکل وارد بکنیم. به‌نظر می‌آید سکانس معرفی دکتر هم سکانس بدی نشد. خود سیروس ابراهیم‌زاده هم آدمی نیست که یک نقش خنثی و تخت را قبول کند و ما در قسمت‌های بعدی، با همین دکتر خوب و باشخصیت هم شوخی‌هایی خواهیم کرد. البته آدم خوب، کمدی ندارد و ما یک شیطنت‌هایی کرده‌ایم که دکتر بامزه‌تر شود. نقش دکتر را طوری نوشته‌ام که خودم از شخصیتش خوشم بیاید وگرنه نمی‌توانستم وجودش را در متن تحمل کنم.

یک جایی بیژن بنفشه‌خواه می‌گوید: «رسانه ملی با این همه مخاطب!» لحن او به وضوح برداشتی کاملا برعکس را به مخاطب می‌دهد. این مین‌گذاری‌ها در لحن را چطور با کارگردان هماهنگ می‌کنید؟

این تکه مال خود سروش صحت است و مین‌گذاری‌های عمده را هم خودش انجام می‌دهد. قسمت‌های انتقادی‌تر و تند و تیز‌تر را خودش می‌نویسد. چیزی که من در همین 6-5 قسمت دیده‌ام این است که با ما باز، برخورد می‌شود و تلویزیون با ما کنار آمده است. یک سری شوخی‌هایی بود که فکر می‌کردم ممکن است مشکلی پیش بیاورد اما با ما مدارا شد و شوخی‌ها حذف نشدند.

همانطور که خودتان می‌گویید فضا باز‌تر است. اگر فاصله ضبط و پخش کم بود، از خوراک‌های خبری استفاده می‌کردید؟

الان که دارم فکر می‌کنم در این همه سال یادم نمی‌آید مباحث روز را داخل کرده باشیم. خشایار الوند این سبک را دوست دارد، اما من این‌طور کار نمی‌کنم و اگر پخش همزمان هم بود مطمئنا اتفاق خیلی عمده‌ای نمی‌افتاد و متن‌ها تغییر چندانی نمی‌کردند.

http://dooorbin.com/index.php/mosahebeh/328-peyman-ghasemkhani.html




تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 30 خرداد 1390 12:40 ب.ظ
یکشنبه 29 خرداد 1390-04:15 ب.ظ



به گزارش وب سایت dooorbin.com

"پذیرایی ساده" جدیدترین ساخته مانی حقیقی که با بازی  ترانه علیدوستی  همراه است بالاخره بعد از 2 ماه فیلمبرداری در اورامان کردستان به اتمام رسید و به احتمال فراوان تا اواخر فصل بهار آماده نمایش می شود. همچنین همزمان با فیلمبرداری ، تدوین 60 دقیقه از "پذیرایی ساده" توسط هایده صفی‌یاری انجام شد و همچنان نیز ادامه دارد.

 

بازیگران "پذیرایی ساده" (به ترتیب حضور بر پرده) عبارتند از : ترانه علیدوستی ، مانی حقیقی ، سعیدچنگیزیان ، اسماعیل خلج ، صابر ابر ، محمد عاقبتی ، دانیال فتحی ، هیمن دهقانی ، نقی سیف جمالی ، نادر فلاح ، وحید آقا‌پور ، محمدرضا نجفی ، قربان نجفی ، مهدی توکلی زانیانی.

لیست عوامل جدیدترین ساخته‌ مانی حقیقی بدین شرح است :

کارگردان : مانی حقیقی / فیلم‌نامه : مانی حقیقی ، امیررضا کوهستانی / مدیرفیلم‌برداری : هومن بهمنش/ مجری طرح و مدیر تولید : فاطمه ابوالقاسمی / دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: رضا بختیاری نیک / صدابردار: وحید مقدسی،طراح صحنه: امیر حسین قدسی / طراح لباس: نگار نعمتی / طراح چهره‌پردازی:مهرداد میرکیانی / تدوین: هایده صفی‌یاری

دستیاران کارگردان: مهدی توکلی زانیانی ، یاسر قارونی / منشی صحنه: سحر مصیبی، دستیار اول فیلمبردار: احمد کاووسی / دستیار دوم فیلمبردار: مجید نعیمی /دستیار نور: علی‌رضا افشاری،گروه فیلمبرداری: حسن لشکری، رحیم کمره‌ای، امیرعلی قادری، علیرضا کبریایی / جانشین تولید: سمیرا علایی / مجریان چهره‌پردازی: مهبدمحمدیان، مریم رخ‌افروز،دستیاران صحنه: حسین موسوی، حمید نظیفی / دستیاران لباس: علی مجتهدزاده،

آویده آمالی / دستیار صدابردار: جواد جهانگیری،عکس: عباس کوثری/ مسئولان تدارکات: فرید خضرایی، رسول کجوری/ جلوه‌های میدانی: محمد جواد شریفی‌راد،گروه تدارکات: مهدی صدیق، ابراهیم افراسیابی، رضا افراسیابی، امیر منصوری،/ خدمات: محمدرضا حق‌گو ،احمد یدالله‌نیا، احسن بهرامی، ابراهیم انواری /حمل ونقل: رمضان جوکار، اصغر خضرایی، اکبر زندی، میثم انصاری، عباس حاجی‌زاده، امیرحسین فتحی، مصطفی کشاورز، مسعود قاسمی، پرویز نجاتی، عباس دماوندی، احسن عنبرستانی، برزان فتحی، عبدالله رحمانی، مسعود رحمانی،مادح بهرامی، فاتح بهرامی، ماکوان مرادی، محمد مرادی، حامد محمودی، محمد ابراهیمی،سینه موبیل: مالک نجفی / پشتیبانی فنی: مجتبی طهمورث / ژنراتور: احمد قاسمیان / مسئول پذیرایی: علیرضا رستگاری / دوخت لباس: مینا علی‌جماعت، حسین دارستانی فراهانی / ناظر نظامی: جواد تاجیک،بدلکاران: علیرضا قره‌خانی، شهاب حمداللهی / دامپزشکان: حسین شاد، سیدعبدالاوسط پیریونتی / مسئولان موتورسوران: محمد حدادی، ابوذر ایمانی، تهیه‌کننده: جلال شمسیان.




تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 29 خرداد 1390 11:34 ب.ظ
یکشنبه 22 خرداد 1390-08:28 ق.ظ



 به نقل از وبسایت_dooorbin.com_تهمینه میلانی به او توصیه کرد در این کارها حضور پیدا نکند تا به درسش لطمه نخورد. به همین علت وقفه ای 12 ساله در بازیگری او تا فیلم «زن زیادی» رقم خورد که در این مورد و سایر وجوه بازیگری اش و همینطور مسائل مربوط به اکران «یکی از ما دو نفر» با او صحبت کردیم.

* دلیل این وقفه 12 ساله از هم از فیلم « كاكادو » تا « زن زیادی » ‌همین بود ؟

- بله و بعدش من قول خانم میلانی را فراموش كردم یا شاید به خودم گفتم در حد یه قول است! بعد نقش « صبا » كه نقش مكمل بود را به من پیشنهاد كردند كه فكر می كردم حتماً نقش كوتاهی است ولی وقتی خواندم و دیدم نقش طولانی است، تعجب كردم و به ایشان گفتم كه من نمی توانم. ایشان به من گفتند «بهم اعتماد كن ، من بهت میگم باید چیكار كنی.» روزهای اول برایم خیلی سخت بود به وی‍ژه به خاطر همان وقفه 12 ساله. اولین پلانی كه قرار بود از من بگیرند واقعاً بدنم می لرزید و نمی دانستم باید چه كار كنم؟ آن هم برای یک لانگ شات كه من و خانم زارعی داخل ماشین نشسته بودیم و آقای حیایی قرار بود ماشین را هل بدهند. همین. اما همین را نمی توانستم و حس می كردم دارم سكته می كنم. ولی تمرین های زیادی كه در پیش تولید داشتیم و به ویژه وقتی كه آقای پیروزفر برای تمرین با من گذاشتند خیلی به من كمك كرد. معمولاً در كارهای خانم میلانی تمرینات زیادی قبل از فیلمبرداری صورت می گیرد. بعد پیشنهادات دیگری به من شد و در كارهای خانم میلانی دستیارشان بودم. از ایشان خیلی یاد گرفتم ولی خب آن مقطعی كه من وارد دانشگاه شدم و رشته اصلی ام معماری بود، توجهی كه به سینما داشتم به قسمت كارگردانی اش بود و این بخش من را به خودش جذب می كرد. ولی خب پیشنهاداتی كه به من می شد خوشحالم می كرد و فكر می كردم رسیدن به آنها هم خودش می تواند راهی باشد برای رسیدن به هدف اصلی ام. بازیگری را هم دوست داشتم ولی كارگردانی در ذهنم برجسته تر بود.

*‌ فیلم كوتاه هم ساختید ؟

- بله، در زمان هایی كه سر پروژه ای نبودم و وقت داشتم فیلم كوتاه می ساختم و همه اینها برای این بود كه سینما و كارگردانی را بهتر بشناسم و معتقدم كارگردان باید از تمام جنبه های كار نظیر مونتاژ، بازیگری،‌ فیلمبرداری و ... شناخت و آگاهی داشته باشد. اگر این شناخت به صورت حرفه ای باشد كه چه بهتر. این شناخت باعث می شود تا بتواند از قابلیت های افراد نهایت استفاده را بكند و در صورت كمبود امكانات،‌ بهترین موارد را جایگزین كند. به همین خاطر من فیلمنامه هم نوشتم و بالاخره در «‌یكی از ما دو نفر» بعد از 9 سال نقش اصلی بازی كردم. البته در « تسویه حساب » هم نقشم مهم بود ولی اینجا بهتر دیده شدم. پیش از آن، در تله فیلم ها دو نقش اصلی بازی كرده بودم. الان هم كه بعد از سه سال فیلمنامه «وقتی مستی پرید»‌ در آستانه كسب پروانه ساخت قرار دارد. من خیلی روی این فیلمنامه كار كردم و آن را به افراد مختلف با تخصص ها و دنیاهای متفاوت دادم تا بخوانند و نظراتشان را به من بگویند. چون حس می كردم می توانند نظرات جالبی به من بدهند و بعد مراحل بازنویسی انجام شد تا الآن كه در مرحله پروانه ساخت قرار گرفته است.


* دیدگاه تهمینه میلانی در مورد زنان در نوشته های شما هم وجود دارد؟

- حتماً، ‌وقتی مطلبی درست باشد، چه عیبی دارد در نوشته های من هم وجود داشته باشد؟ به نظر من هر آدم منطقی باید خواستار حقوق مساوی زن و مرد باشد. من طرفدار چنین نگرشی هستم و به كسانی كه حقوقشان پایمال شده همواره توجه داشته ام ولی «‌وقتی مستی پرید» در مورد یك رابطه غلط است نه بحث تساوی حقوق زن و مرد. در این فیلمنامه گرچه پسر شخصیت منفی است ولی دختر هم كامل نیست و اصلاً به خاطر اشتباهاتش است كه در این مسیر باطل وارد می شود.

*‌ انگیزه شما از  نگارش فیلمنامه «‌وقتی مستی پرید » چیست و آیا امسال كلید خواهد خورد ؟

- فیلمنامه نگارش و بازنویسی اش به اتمام رسیده و در مرحله دریافت پروانه ساخت قرار دارد. سرمایه گذار هم پیدا كردیم اما عقد قرارداد موكول به دریافت پروانه شده که كارگردان كار را هم هنوز انتخاب نكرده ایم. ان شاء ا... اگر دوستان در وزارت ارشاد همكاری كنند و مجوز صادر شود امسال كار كلید خواهد خورد. من خیلی دوست داشتم كه نقش های مختلفی را بازی كنم. در «یكی از ما دو نفر» ‌كاراكتر مانیا برایم خیلی جالب بود. دخترهایی كه ما بیشتر در جامعه آنها را می بینیم. خیلی دوست دارم چنین نقشی را بازی كنم. كاراكتری كه در«وقتی مستی پرید»‌ برای خودم نوشتم شبیه به كاراكتر « مانیا » ست. دختری فاقد اعتماد به نفس كه وارد بازی هایی می شود كه نباید بشود.

* فیلم « یكی از ما دو نفر »‌ در هیاهوی «جدایی نادر از سیمین» و «اخراجی ها 3» گم شد ،‌ بازخورد مردم را در مورد فیلم و بازی تان چطور ارزیابی كردید؟

- فیلم ما در واقع بین این هیاهوها گم نشد. فیلم ما را گم كردند. یعنی كافی بود كه فقط تعداد سینمای مساوی داشتیم. آن موقع می شد یك رقابت، ولی وقتی فیلم ما یك چهارم «اخراجی ها 3» و یك سوم «جدایی نادر از سیمین» سالن دارد و تازه همین تعداد 10 سینما هم هیچ كدامشان سالن اصلی نبودند چه انتظاری می توانستیم داشته باشیم. من كاری به این ندارم كه آن دو فیلم ارزشمند هستند یا نه كه البته به نظر من یكی شان خیلی خوب است و دیگری شاید اصلاً  ویژگی خوبی ندارد اما، به نظرم برای كارگردانهای معتبر حداقل باید شرایطی فراهم شود كه بتوانند یک رقابت با سایر فیلم ها داشته باشند. اجحاف در حق فیلم ما در پخش تیزر تلویزیونی هم وجود داشت و اصلاً از قبل از جشنواره فیلم فجر شروع شد كه قرار بود فیلم در مهرماه اكران شود و اجازه ندادند. بعدش هم نمی خواستند كه فیلم در جشنواره دیده شود به همین خاطر بعد از كلی ماجرا، فیلممان را وارد بخش «نوعی نگاه» كردد كه فكر كنم معنی اش را باید فقط از خودشان پرسید. وقتی قرار است فیلم را نبینند چه فرقی دارد چگونه به نمایش درآید؟ چرا خودمون رو گول  بزنیم؟ این مسئله من را خیلی دلسرد كرد و نتوانستم به تماشای فیلم های دیگر هم بنشینم. نه اینكه بخل داشته باشم ولی مثل این است كه به فرزند شما اجازه تحصیل داده نشود و بعد به شما بگویند برای بچه های دیگر كه نمره 20 گرفتند دست بزنید و این واقعاً از من برنمی آمد. فقط كار آقای مهرجویی را دیدم. الآن این شكل اكران سومین ضربه را به فیلم زد و انگیزه من را برای ساخت فیلمنامه ام و بازی در آن بیشتر کرد.

*‌ در مورد بازی شما نظرات متفاوت بود. ولی بیشتر منتقدان بازی شما در «یكی از ما دو نفر» را ضعیف ارزیابی كردند. نظر شما در این مورد چیست؟

- واقعاً؟ خب نظرشان این بوده. هر كسی می تواند نظری داشته باشد ولی برای من مهم این است كه تمام تلاشم را كردم. شناخت من از این كاراكتر و نظرات كارگردان ما را به این نتیجه رساند كه « سارا » باید اینگونه باشد. استقبال مردم هم خیلی خوب بود. در كل خودم از بازی ام در این فیلم راضی هستم.

* ‌قبول دارید كه خوش شانس هم بودید؟ چون تجربه همكاری با کارگردانانی چون ابوالحسن داوودی یا همبازی شدن با خسرو شكیبایی را هم پیدا كردید ؟

- خوش شانس بودم؟ نه والله خوش شانس نبودم! مثلاً به من می گویند چرا كم كاری؟ دلیل كم كاری ام خب همین است برای اینكه خب دوست دارم با آقای داوودی كار كنم. دلم میخواهد با خانم میلانی كار كنم. دلم میخواهد به قول شما در فیلمی باشم كه خسرو شكیبایی هست و این دلیل كم كاری ام هست. اگر خوش شانس بودم مطمئناً پركارتر از این می شدم. شاید این راهی كه در 9 سال رفتم ،‌ توی مدت زمان كوتاه تری میتوانستم طی کنم. شاید فقط دو تا كار بوده كه رضایت كامل از آنها نداشتم ولی بعد از این تجربیاتی كه داشتم فكر كردم كه خوب بوده واقعاً آدم فیلمنامه ای را بازی كند كه دوستش دارد. چون اگر آن انرژی را برای فیلمنامه ای كه دوستش ندارم بگذارم،‌ نه آن انرژی واقعی می شود و نه كار من خوب می شود و نه مردم خوششان می آید و دیگر به شما اعتماد نمی كنند.

* ‌كدوم نقشی را كه بازی كردید بیشتر دوست دارید ؟

- «سارا» در «یكی از ما دو نفر» و در «‌ تسویه حساب »‌ هم مریم را خیلی دوست دارم.

* ‌نظرتان در مورد برنامه « هفت »‌ چیست؟

- برنامه « هفت »‌ را كه دیدم خیلی تعجب كردم چون فكر می كنم آقای فراستی فیلم را ندیده بودند. دانستن اسم كاراكترها حداقل احترامی است كه می شود به سازندگان یك فیلم گذاشت كه یعنی من فیلم را به دقت دیدم و شخصیت ها را كاملاً شناختم. وقتی كسی قصد نقد فیلمی را دارد، باید فیلم را دقیق دیده باشد و چیزی كه خیلی تعجب كردم این بود كه می گفتند كاراكتر «‌ سارا »  اصول ندارد!‌ هر كسی به تماشای این فیلم بنشیند انتهایش می گوید «این یه آدم با اصوله» ،‌ با پرنسیبه. وقتی كه شخصیت غرور دارد،  برای خودش ارزش قائل است. اصولی هست كه این آدم برای خودش تعریف كرده. البته برنامه جذاب بود به خاطر اینكه به نظر من خانم میلانی علاوه بر اینكه كارگردان خوبی هستند،  آرتیست خیلی خوبی هم هستند و همیشه حرف هایی كه می زنند دلنشین تر است، جذاب تر و مهمتر از سوالاتی است كه از ایشان می پرسند. فكر می كنم آقای فراستی یک جبهه گیری منفی برای خودشان درست كرده بودند. مردم هم در فیس بوك برای من كلی پیام گذاشتند و به نظرم اصلاً نقد درستی نبود. جملاتی هم كه آقای فراستی به كار می بردند خیلی شلخته بود و لبخندهای آقای جیرانی هم برایم عجیب بود و نمی دانستم به چه چیزی می خندند!

* در مجموع به نظرتان وجود برنامه « هفت »‌ به سینمای ایران كمك می كند؟

- به نظر من كمك می كند. برای فیلم هایی مثل فیلم ما كه هیچ امكاناتی برای تبلیغش نیست و هیچ حمایتی نمی شود، مفید است، حتی در طول كار قرار بود میراث فرهنگی به ما كمك كند ولی متأسفانه حمایتی نشد. چنین برنامه ای به این دلیل مفید است و خب خیلی ها كه علاقه مند و پیگیر شدید سینما نیستند نمی دانند كه فیلم جدیدی از خانم میلانی اكران شده و «هفت» می تواند مخاطبان بیشتری را به سینمای ایران جذب كند ولی با امكان 10 سالن، باز هم تفاوت چندانی نخواهد داشت.

*‌ به دنبال تحصیل آكادمیك در رشته كارگردانی هم هستید ؟

- من همزمان با تحصیل، مدرك معادل تئاتر دانشگاه تهران را هم گرفتم. كنكور نداشت ولی دوره هایی داشت كه مدرك معادل می دادند. البته آن جا تمركزم بیشتر روی بازیگری بود ولی الان كه كارشناسی ام در حال تمام شدن است، خیلی به این فكر افتادم كه برای فوق لیسانس بخواهم كارگردانی بخوانم. فكر می كنم می تواند خیلی به من كمك كند.

*  خواهرتان تمایل به بازیگری داره یا ایشان هم گرایشات كارگردانی دارد؟

-  خواهر من (الناز)‌ رشته اش كامپیوتر است و بازیگری را دوست دارد ولی خب چون بیشتر گرفتار كارش است و كارش هم ثابت است خیلی كمتر وقت می گذارد. ولی خب او هم به نقش خوب تمایل دارد.

* شما تجاربی هم در رشته «کاراته» دارید. گویا از آنها در بازیگری تان هم بهره می برید؟

- من رشته ورزشی اصلی ام كاراته است و از 14 سالگی سبك «كیوكوشین» را دنبال کردم و كمربند مشكی دارم. بعد از دو کار آخر بازیگری ام تصمیم گرفتم حرفه ای تر این رشته را دنبال كنم. چون خیلی دوست دارم نقش یك دختر دزد و كسی كه بتواند از كاراته اش استفاده بكند و اكشن باشد را بازی كنم. بازی كاراته من در «تسویه حساب» و‌«یكی از ما دو نفر» هر كدام مفهوم خاصی داشتند. در كاراكتر « مریم »‌ این كاراته بازی «پررویی» این شخصیت بود و جنبه نمایشی داشت ولی در  «‌یكی از ما دو نفر» نشان دهنده رابطه قدیمی با مهرداد بود یعنی انگار یك وصله ارتباطی دوست عمیق بین اینها بود كه برای پدر مهرداد شكل می گرفت.

منبع: سینمافا



* دلیل این وقفه 12 ساله از هم از فیلم « كاكادو » تا « زن زیادی » ‌همین بود ؟

- بله و بعدش من قول خانم میلانی را فراموش كردم یا شاید به خودم گفتم در حد یه قول است! بعد نقش « صبا » كه نقش مكمل بود را به من پیشنهاد كردند كه فكر می كردم حتماً نقش كوتاهی است ولی وقتی خواندم و دیدم نقش طولانی است، تعجب كردم و به ایشان گفتم كه من نمی توانم. ایشان به من گفتند «بهم اعتماد كن ، من بهت میگم باید چیكار كنی.» روزهای اول برایم خیلی سخت بود به وی‍ژه به خاطر همان وقفه 12 ساله. اولین پلانی كه قرار بود از من بگیرند واقعاً بدنم می لرزید و نمی دانستم باید چه كار كنم؟ آن هم برای یک لانگ شات كه من و خانم زارعی داخل ماشین نشسته بودیم و آقای حیایی قرار بود ماشین را هل بدهند. همین. اما همین را نمی توانستم و حس می كردم دارم سكته می كنم. ولی تمرین های زیادی كه در پیش تولید داشتیم و به ویژه وقتی كه آقای پیروزفر برای تمرین با من گذاشتند خیلی به من كمك كرد. معمولاً در كارهای خانم میلانی تمرینات زیادی قبل از فیلمبرداری صورت می گیرد. بعد پیشنهادات دیگری به من شد و در كارهای خانم میلانی دستیارشان بودم. از ایشان خیلی یاد گرفتم ولی خب آن مقطعی كه من وارد دانشگاه شدم و رشته اصلی ام معماری بود، توجهی كه به سینما داشتم به قسمت كارگردانی اش بود و این بخش من را به خودش جذب می كرد. ولی خب پیشنهاداتی كه به من می شد خوشحالم می كرد و فكر می كردم رسیدن به آنها هم خودش می تواند راهی باشد برای رسیدن به هدف اصلی ام. بازیگری را هم دوست داشتم ولی كارگردانی در ذهنم برجسته تر بود.

*‌ فیلم كوتاه هم ساختید ؟

- بله، در زمان هایی كه سر پروژه ای نبودم و وقت داشتم فیلم كوتاه می ساختم و همه اینها برای این بود كه سینما و كارگردانی را بهتر بشناسم و معتقدم كارگردان باید از تمام جنبه های كار نظیر مونتاژ، بازیگری،‌ فیلمبرداری و ... شناخت و آگاهی داشته باشد. اگر این شناخت به صورت حرفه ای باشد كه چه بهتر. این شناخت باعث می شود تا بتواند از قابلیت های افراد نهایت استفاده را بكند و در صورت كمبود امكانات،‌ بهترین موارد را جایگزین كند. به همین خاطر من فیلمنامه هم نوشتم و بالاخره در «‌یكی از ما دو نفر» بعد از 9 سال نقش اصلی بازی كردم. البته در « تسویه حساب » هم نقشم مهم بود ولی اینجا بهتر دیده شدم. پیش از آن، در تله فیلم ها دو نقش اصلی بازی كرده بودم. الان هم كه بعد از سه سال فیلمنامه «وقتی مستی پرید»‌ در آستانه كسب پروانه ساخت قرار دارد. من خیلی روی این فیلمنامه كار كردم و آن را به افراد مختلف با تخصص ها و دنیاهای متفاوت دادم تا بخوانند و نظراتشان را به من بگویند. چون حس می كردم می توانند نظرات جالبی به من بدهند و بعد مراحل بازنویسی انجام شد تا الآن كه در مرحله پروانه ساخت قرار گرفته است.


* دیدگاه تهمینه میلانی در مورد زنان در نوشته های شما هم وجود دارد؟

- حتماً، ‌وقتی مطلبی درست باشد، چه عیبی دارد در نوشته های من هم وجود داشته باشد؟ به نظر من هر آدم منطقی باید خواستار حقوق مساوی زن و مرد باشد. من طرفدار چنین نگرشی هستم و به كسانی كه حقوقشان پایمال شده همواره توجه داشته ام ولی «‌وقتی مستی پرید» در مورد یك رابطه غلط است نه بحث تساوی حقوق زن و مرد. در این فیلمنامه گرچه پسر شخصیت منفی است ولی دختر هم كامل نیست و اصلاً به خاطر اشتباهاتش است كه در این مسیر باطل وارد می شود.

*‌ انگیزه شما از  نگارش فیلمنامه «‌وقتی مستی پرید » چیست و آیا امسال كلید خواهد خورد ؟

- فیلمنامه نگارش و بازنویسی اش به اتمام رسیده و در مرحله دریافت پروانه ساخت قرار دارد. سرمایه گذار هم پیدا كردیم اما عقد قرارداد موكول به دریافت پروانه شده که كارگردان كار را هم هنوز انتخاب نكرده ایم. ان شاء ا... اگر دوستان در وزارت ارشاد همكاری كنند و مجوز صادر شود امسال كار كلید خواهد خورد. من خیلی دوست داشتم كه نقش های مختلفی را بازی كنم. در «یكی از ما دو نفر» ‌كاراكتر مانیا برایم خیلی جالب بود. دخترهایی كه ما بیشتر در جامعه آنها را می بینیم. خیلی دوست دارم چنین نقشی را بازی كنم. كاراكتری كه در«وقتی مستی پرید»‌ برای خودم نوشتم شبیه به كاراكتر « مانیا » ست. دختری فاقد اعتماد به نفس كه وارد بازی هایی می شود كه نباید بشود.

* فیلم « یكی از ما دو نفر »‌ در هیاهوی «جدایی نادر از سیمین» و «اخراجی ها 3» گم شد ،‌ بازخورد مردم را در مورد فیلم و بازی تان چطور ارزیابی كردید؟

- فیلم ما در واقع بین این هیاهوها گم نشد. فیلم ما را گم كردند. یعنی كافی بود كه فقط تعداد سینمای مساوی داشتیم. آن موقع می شد یك رقابت، ولی وقتی فیلم ما یك چهارم «اخراجی ها 3» و یك سوم «جدایی نادر از سیمین» سالن دارد و تازه همین تعداد 10 سینما هم هیچ كدامشان سالن اصلی نبودند چه انتظاری می توانستیم داشته باشیم. من كاری به این ندارم كه آن دو فیلم ارزشمند هستند یا نه كه البته به نظر من یكی شان خیلی خوب است و دیگری شاید اصلاً  ویژگی خوبی ندارد اما، به نظرم برای كارگردانهای معتبر حداقل باید شرایطی فراهم شود كه بتوانند یک رقابت با سایر فیلم ها داشته باشند. اجحاف در حق فیلم ما در پخش تیزر تلویزیونی هم وجود داشت و اصلاً از قبل از جشنواره فیلم فجر شروع شد كه قرار بود فیلم در مهرماه اكران شود و اجازه ندادند. بعدش هم نمی خواستند كه فیلم در جشنواره دیده شود به همین خاطر بعد از كلی ماجرا، فیلممان را وارد بخش «نوعی نگاه» كردد كه فكر كنم معنی اش را باید فقط از خودشان پرسید. وقتی قرار است فیلم را نبینند چه فرقی دارد چگونه به نمایش درآید؟ چرا خودمون رو گول  بزنیم؟ این مسئله من را خیلی دلسرد كرد و نتوانستم به تماشای فیلم های دیگر هم بنشینم. نه اینكه بخل داشته باشم ولی مثل این است كه به فرزند شما اجازه تحصیل داده نشود و بعد به شما بگویند برای بچه های دیگر كه نمره 20 گرفتند دست بزنید و این واقعاً از من برنمی آمد. فقط كار آقای مهرجویی را دیدم. الآن این شكل اكران سومین ضربه را به فیلم زد و انگیزه من را برای ساخت فیلمنامه ام و بازی در آن بیشتر کرد.

*‌ در مورد بازی شما نظرات متفاوت بود. ولی بیشتر منتقدان بازی شما در «یكی از ما دو نفر» را ضعیف ارزیابی كردند. نظر شما در این مورد چیست؟

- واقعاً؟ خب نظرشان این بوده. هر كسی می تواند نظری داشته باشد ولی برای من مهم این است كه تمام تلاشم را كردم. شناخت من از این كاراكتر و نظرات كارگردان ما را به این نتیجه رساند كه « سارا » باید اینگونه باشد. استقبال مردم هم خیلی خوب بود. در كل خودم از بازی ام در این فیلم راضی هستم.

* ‌قبول دارید كه خوش شانس هم بودید؟ چون تجربه همكاری با کارگردانانی چون ابوالحسن داوودی یا همبازی شدن با خسرو شكیبایی را هم پیدا كردید ؟

- خوش شانس بودم؟ نه والله خوش شانس نبودم! مثلاً به من می گویند چرا كم كاری؟ دلیل كم كاری ام خب همین است برای اینكه خب دوست دارم با آقای داوودی كار كنم. دلم میخواهد با خانم میلانی كار كنم. دلم میخواهد به قول شما در فیلمی باشم كه خسرو شكیبایی هست و این دلیل كم كاری ام هست. اگر خوش شانس بودم مطمئناً پركارتر از این می شدم. شاید این راهی كه در 9 سال رفتم ،‌ توی مدت زمان كوتاه تری میتوانستم طی کنم. شاید فقط دو تا كار بوده كه رضایت كامل از آنها نداشتم ولی بعد از این تجربیاتی كه داشتم فكر كردم كه خوب بوده واقعاً آدم فیلمنامه ای را بازی كند كه دوستش دارد. چون اگر آن انرژی را برای فیلمنامه ای كه دوستش ندارم بگذارم،‌ نه آن انرژی واقعی می شود و نه كار من خوب می شود و نه مردم خوششان می آید و دیگر به شما اعتماد نمی كنند.

* ‌كدوم نقشی را كه بازی كردید بیشتر دوست دارید ؟

- «سارا» در «یكی از ما دو نفر» و در «‌ تسویه حساب »‌ هم مریم را خیلی دوست دارم.

* ‌نظرتان در مورد برنامه « هفت »‌ چیست؟

- برنامه « هفت »‌ را كه دیدم خیلی تعجب كردم چون فكر می كنم آقای فراستی فیلم را ندیده بودند. دانستن اسم كاراكترها حداقل احترامی است كه می شود به سازندگان یك فیلم گذاشت كه یعنی من فیلم را به دقت دیدم و شخصیت ها را كاملاً شناختم. وقتی كسی قصد نقد فیلمی را دارد، باید فیلم را دقیق دیده باشد و چیزی كه خیلی تعجب كردم این بود كه می گفتند كاراكتر «‌ سارا »  اصول ندارد!‌ هر كسی به تماشای این فیلم بنشیند انتهایش می گوید «این یه آدم با اصوله» ،‌ با پرنسیبه. وقتی كه شخصیت غرور دارد،  برای خودش ارزش قائل است. اصولی هست كه این آدم برای خودش تعریف كرده. البته برنامه جذاب بود به خاطر اینكه به نظر من خانم میلانی علاوه بر اینكه كارگردان خوبی هستند،  آرتیست خیلی خوبی هم هستند و همیشه حرف هایی كه می زنند دلنشین تر است، جذاب تر و مهمتر از سوالاتی است كه از ایشان می پرسند. فكر می كنم آقای فراستی یک جبهه گیری منفی برای خودشان درست كرده بودند. مردم هم در فیس بوك برای من كلی پیام گذاشتند و به نظرم اصلاً نقد درستی نبود. جملاتی هم كه آقای فراستی به كار می بردند خیلی شلخته بود و لبخندهای آقای جیرانی هم برایم عجیب بود و نمی دانستم به چه چیزی می خندند!

* در مجموع به نظرتان وجود برنامه « هفت »‌ به سینمای ایران كمك می كند؟

- به نظر من كمك می كند. برای فیلم هایی مثل فیلم ما كه هیچ امكاناتی برای تبلیغش نیست و هیچ حمایتی نمی شود، مفید است، حتی در طول كار قرار بود میراث فرهنگی به ما كمك كند ولی متأسفانه حمایتی نشد. چنین برنامه ای به این دلیل مفید است و خب خیلی ها كه علاقه مند و پیگیر شدید سینما نیستند نمی دانند كه فیلم جدیدی از خانم میلانی اكران شده و «هفت» می تواند مخاطبان بیشتری را به سینمای ایران جذب كند ولی با امكان 10 سالن، باز هم تفاوت چندانی نخواهد داشت.

*‌ به دنبال تحصیل آكادمیك در رشته كارگردانی هم هستید ؟

- من همزمان با تحصیل، مدرك معادل تئاتر دانشگاه تهران را هم گرفتم. كنكور نداشت ولی دوره هایی داشت كه مدرك معادل می دادند. البته آن جا تمركزم بیشتر روی بازیگری بود ولی الان كه كارشناسی ام در حال تمام شدن است، خیلی به این فكر افتادم كه برای فوق لیسانس بخواهم كارگردانی بخوانم. فكر می كنم می تواند خیلی به من كمك كند.

*  خواهرتان تمایل به بازیگری داره یا ایشان هم گرایشات كارگردانی دارد؟

-  خواهر من (الناز)‌ رشته اش كامپیوتر است و بازیگری را دوست دارد ولی خب چون بیشتر گرفتار كارش است و كارش هم ثابت است خیلی كمتر وقت می گذارد. ولی خب او هم به نقش خوب تمایل دارد.

* شما تجاربی هم در رشته «کاراته» دارید. گویا از آنها در بازیگری تان هم بهره می برید؟

- من رشته ورزشی اصلی ام كاراته است و از 14 سالگی سبك «كیوكوشین» را دنبال کردم و كمربند مشكی دارم. بعد از دو کار آخر بازیگری ام تصمیم گرفتم حرفه ای تر این رشته را دنبال كنم. چون خیلی دوست دارم نقش یك دختر دزد و كسی كه بتواند از كاراته اش استفاده بكند و اكشن باشد را بازی كنم. بازی كاراته من در «تسویه حساب» و‌«یكی از ما دو نفر» هر كدام مفهوم خاصی داشتند. در كاراكتر « مریم »‌ این كاراته بازی «پررویی» این شخصیت بود و جنبه نمایشی داشت ولی در  «‌یكی از ما دو نفر» نشان دهنده رابطه قدیمی با مهرداد بود یعنی انگار یك وصله ارتباطی دوست عمیق بین اینها بود كه برای پدر مهرداد شكل می گرفت.
http://www.dooorbin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=233:elsa&catid=77:slide




تاریخ آخرین ویرایش:- -
یکشنبه 22 خرداد 1390-08:21 ق.ظ



شهاب حسینی از دنیای بازیگری خداحافظی می كند

به نقل از وبسایت_dooorbin.com شهاب حسینی بازیگر سینما و تلویزیون قصد دارد پس از پایان بازی در سریال 'سرزمین كهن' به كارگردانی كمال تبریزی برای پنج سال از دنیای بازیگری خداحافظی كند.
'شهاب حسینی' روز چهارشنبه در گفت وگویی به تشریح افکارش پرداخت

 قصد دارم برای مدتی بازیگری را كنار بگذارم، امروز نیاز به دریافت های جدیدی در كار و زندگی دارم و باید برای بدست آوردن این دریافت ها زمانی را اختصاص دهم.
بازیگر فیلم سینمایی 'جدایی نادر از سیمین' یادآور شد: پایان هر دهه از زندگی، دغدغه هایی را برای هر انسان در پی دارد و برخی این دغدغه ها رنگ دیگری گرفته، تعدادی از آنها عمیق شده و برخی نیز از بین می رود.
حسینی تاكید كرد: در آغاز چهارمین دهه زندگی خود هستم و نیاز دارم به برخی سووالات ذهنم پاسخ دهم و این امر بدون در اختیار داشتن زمانی مناسب برای تحقیق و جستجو امكانپذیر نیست.
وی ادامه داد: این تلاش برای رهایی از تكرار و فرار از مرز روزمرگی است زیرا ادامه این روند موجب مرگ عشق و خلاقیت می شود.
بازیگر فیلم سینمایی 'برف روی شیروانی داغ' گفت: فقط برای رفع نیازهای روزمره در زندگی نمی توان در آثار سینمایی بازی كرد و نباید در انتظار باشیم تا پس از سال ها به واسطه دو پیشنهاد خوب، اثری درخور توجه در عرصه بازیگری داشته باشیم.
حسینی ادامه داد: برای دریافت صحیح و درك عمیق تر از حرفه بازیگری نیاز دارم فضای پشت دوربین را تجربه كنم تا اینگونه به شناخت خوبی از سینما و دنیای فیلم برسم.
وی درباره اینكه در این سال ها چه فعالیتی خواهد كرد، یادآور شد: سال های دوری از عرصه بازیگری بدون شك دوران استراحت نیست، در این سال ها تلاش می كنم تا از بیرون به بازیگری و سینما نگاه كنم و به جستجو و كنكاش برای تازه شدن بپردازم.
بازیگر فیلم سینمایی 'درباره الی' افزود: 15 سال عملكرد من در عرصه هنر، حاصل 26 سال زندگی قبل از دوران هنری من بوده است. در این دوران سرگشتگی های دوران نوجوانی، شرایط هشت سال جنگ تحمیلی و احساسات و رویاپردازی های متناسب با جوانی با من همراه بود اما در سال های اخیر تجربه جدیدی به من افزوده نشده است.
حسینی ادامه داد: تصور می كنم به ابزاری برای كار خود تبدیل شده ام و دوست دارم از آنچه تاكنون بوده و هستم مفیدتر باشم تا به اغنای روحی برسم.

** سال 91 از دنیای بازیگری به طور موقت خداحافظی می كنم
بازیگر سریال 'شوق پرواز' در پاسخ به این پرسش كه از چه زمانی بازیگری را برای مدتی كنار می گذارد، گفت: هم اكنون در حال بازی در سریال 'سرزمین كهن' به كارگردانی كمال تبریزی هستم. فیلمبرداری این اثر تلویزیونی تا سال 91 ادامه دارد و پس از پایان بازی در این اثر، بازیگری را حداقل برای 4 یا 5 سال كنار می گذارم و امیدوارم پس از این سال ها با روحیه بهتر و دانش بیشتر به عرصه بازیگری بازگردم.
حسینی افزود: در این مدت قصد دارم به برخی فعالیت های اجتماعی كه همیشه دغدغه من بوده اند بپردازم. به عنوان نمونه دوست دارم مركزی را برای ارائه مشاوره تحصیلی درباره سینما و بازیگری در سینما به علاقه مندان تاسیس كنم تا اینگونه دوستداران عرصه بازیگری را راهنمایی كنم.
به گفته بازیگر فیلم سینمایی 'شمعی در باد'، بسیاری از علاقه مندان به بازیگری راه درست حضور در این عرصه را نمی دانند و ما می توانیم تفكری صحیح را نسبت به عرصه بازیگری در آنان ایجاد كنیم.

** فقر بازیگری حاصل عدم هدایت صحیح علاقه مندان است
وی در ادامه در پاسخ به این پرسش كه به چه علت امروز در سینما و تلویزیون با فقر بازیگر روبرو هستیم، گفت: فقر بازیگری در سینمای ما در عدم كشف و شناخت و هدایت صحیح نیروی انسانی خلاصه می شود.
حسینی تاكید كرد: كلاس های بازیگری بسیاری در سراسر كشور وجود دارد و دانشگاه های مختلفی در رشته های مختلف سینمایی دانشجو می پذیرند اما نكته مهم آن است كه علاقه مندان به حضور در عرصه بازیگری تلقی صحیحی از حضور در سینما ندارند.
بازیگر فیلم سینمایی 'درباره الی' افزود: فقری كه شما از آن صحبت می كنید به علت تلقی و برداشت اشتباه افرادی است كه وارد این عرصه می شوند.

** تناسبی میان توانمندی و درآمد برخی بازیگران وجود ندارد
حسینی درباره تاثیر شرایط رفاهی بازیگران سوپراستار بر علاقه جوانان برای حضور در عرصه بازیگری گفت: بازیگران در صورتی برازنده داشتن زندگی آسوده و به دور از دغدغه های روزانه هستند كه وقتی روی پرده نقره ای سینما دیده می شوند، در حد استانداردهای روز بازیگری با توانمندی های خود مخاطبان را مجذوب كنند.
وی ادامه داد: متاسفانه این توانمندی در میان برخی بازیگران ما وجود ندارد و این تناسب توانمندی و امكانات گاهی اوقات دیده نمی شود.
بازیگر سریال 'سرزمین كهن' یادآور شد: زندگی آنچنانی و سرشار از شهرت و لذت برای هر انسانی مطلوب است اما مخاطبان نیز باید به درستی بدانند بازیگران به چه واسطه ای حق دارند اینگونه زندگی كنند و بازیگران نیز باید با توانمندی های خود حقانیت داشتن چنین زندگی را ثابت كنند.
حسینی، بازیگران را جزء سرمایه های بزرگ فرهنگی جامعه دانست و بر حمایت از این قشر از جامعه هنری تاكید كرد.

** علاقه مندان صرفا برای بازیگر شدن مشتاق هستند
وی درباره اشتیاق بازیگری در میان نسل جوان گفت: در چهره تمام كسانی كه برای حضور در عرصه بازیگری به من مراجعه می كنند، فقط یك اشتیاق صرف برای بازیگر شدن دیده می شود كه متاسفانه خالی از تفكر است و به دشواری های این راه توجه نمی شود.
این بازیگر سینمای ایران تاكید كرد: اگر علاقه مندان به بازیگری بدانند برای چه چیزی وارد این عرصه می شوند و دقیقا مفهوم بازیگری را درك كنند، مشكل ما حل می شود.
حسینی گفت: باید به دلایل حضور هنرهای نمایشی در زندگی بشر نگاهی بیاندازیم. آیا این هنرها آمده اند تا عده ای سوپر استار شوند یا برخی مباحث فلسفی و تفكری از طریق این هنر به مخاطبان ارائه شد؟
وی افزود: در حقیقت هنرهای نمایشی به وجود آمد تا عده ای با دیدن برخی آثار، پیام های یك نمایش را در زندگی خود به كار برند و به تصمیمات اشتباه خود پی ببرند.

** بازیگران سرمایه های كشور هستند
بازیگر فیلم سینمایی 'آناهیتا' یادآور شد: هر بازیگر قبل از هر چیزی رسالتی بزرگ بر دوش دارد. در حقیقت بازیگران همانند معلمان هستند و به همان اندازه جایگاهی خطیر را در جامعه دارند.
وی ادامه داد: بازیگران و اهالی سینما جزئی از سرمایه های انسانی كشور هستند و ارزش آنان به مراتب از الماس، نفت و طلا بیشتر است زیرا آنان با ایده های خود می توانند خط مشی فرهنگی و ذهنی یك جامعه را تغییر دهند.
حسینی گفت: شاید هزاران تبلیغ شهری درباره صرفه جویی در مصرف آب وجود داشته باشد اما یك اثر سینمایی با موضوع صرفه جویی در مصرف آب به مراتب تاثیرگذاری بیشتری نسبت به این تبلیغات دارد.

** بازیگری فقط در گرفتن عكس یادگاری خلاصه نمی شود
وی در ادامه درباره تلقی جوانان از عرصه بازیگری یادآورشد: متاسفانه عده ای تصور می كنند بازیگری در شهرت، گرفتن عكس یادگاری با مردم، پوشیدن لباس های مارك دار و رفتن به میهمانی های آنچنانی خلاصه می شود در حالیكه این تفكر بیشتر یك حباب و سطحی است.
حسینی درباره افرادی كه با پرداخت هزینه به برخی سینماگران برای بازی در یك اثر سینمایی وارد سینما شده و تاثیر این مساله در عرصه بازیگری كشور، گفت: بطور قطع این اقدام به سود عرصه بازیگری كشور نیست و به عبارتی كار نیكو كردن از پر كردن است.
وی ادامه داد: با حضور در بخش های طنز تلویزیونی كار خود را آغاز كردم و اگر فقط اشتیاق به دیده شدن داشتم، حضورم در این آثار پاسخگوی نیازم می شد.
بازیگر فیلم سینمایی 'جدایی نادر از سیمین' یادآور شد: 'چگونه دیده شدن در عرصه بازیگری' مهمتر از 'دیده شدن' است و تا زمانی كه دغدغه چگونه دیده شدن در وجود یك بازیگر وجود نداشته باشد، نمی توان آینده درخشانی را برای او متصور بود.

** 'مهران مدیری' ها ماندگار شدند
حسینی افزود: در اواسط دهه هفتاد می توانستم با حضور در برنامه هایی همانند 'ساعت خوش' به شهرت بیشتری برسم اما با بازنگری در این برنامه می فهمیم از جمع بازیگران حاضر در 'ساعت خوش' فقط افرادی همچون 'مهران مدیری'، 'رضا عطاران' و 'سعید آقاخانی' ماندگار شدند و برای دیگران اتفاق خیلی خاصی رخ نداد.
وی تاكید كند: خدا نكند هیچ انسانی به اصطلاح 'جوگیر' شود زیرا این مساله هر انسانی را كور كرده و جلوی تفكر او را می گیرد.
حسینی گفت: پرداخت هزینه به یك سینماگر برای حضور در یك نقش در یك اثر ممكن است یك تجربه را در اختیار یك فرد علاقه مند به بازیگری قرار دهد اما به علت عدم وجود تجربه مناسب، این فرصت از بین رفته و گاهی اوقات راه را برای حضور بعدی این افراد به سینما و تلویزیون می بندد.
به گفته بازیگر فیلم سینمایی 'رخساره'، افرادی كه برای بازیگری هزینه پرداخت می كنند همانند فوتبالیستی می مانند كه با رابطه در یك بازی مهم ملی بازی می كند و با یك فرصت سوزی ذهنیت بدی را از خود برای مردم برجای می گذارد.
وی ادامه داد: حضور در سینما باید علاوه بر شور با شعور همراه باشد.

** شهرت جذاب نیست
حسینی درباره جذابیت های شهرت برای علاقه مندان به بازیگری یادآور شد: به عنوان كسی كه شهرت را تجربه كرده صریح می گویم، شهرت خیلی جذاب نیست و زندگی آدم را به شدت محدود می كند و در عین حال سطح توقعات دیگران را افزایش می دهد.
وی ادامه داد: مردم در برخورد با یك بازیگر با پیش فرض به سراغ وی می روند در حالیكه یك بازیگر هیچ پیش فرضی از دیگران ندارد.
بازیگر فیلم سینمایی 'محیا' افزود: به هر حال از جایی كه ما انسان های كاملی نیستیم، اخلاق های بدی داریم و ممكن است این اخلاق ها ضد ارزش باشد و همه این موارد، عرصه را برای انسان تنگ می كند.
وی به كسانی كه از طریق ورود به عرصه بازیگری به دنبال سودهای كلان هستند توصیه كرد راه های دیگری كه به مراتب پرسودتر از بازیگری است را برای تجارت انتخاب كنند و برای رسیدن به اهداف خود با فرهنگ و هنر بازی نكنند.

** بدنبال ثبت خود در موزه خاطرات مردم باشیم
حسینی درباره تفاوت كیفی بازیگران با یكدیگر گفت: یك بازیگر حقیقی بدنبال ثبت خود در موزه خاطرات مردم است و می خواهد ركورد دیگر بازیگران را به خود اختصاص دهد.
وی افزود: بازیگر خوب همانند باغبانی است كه خود را از بوی گل های فصلی محروم كرده و بدنبال كاشت درختی است كه سال ها پابرجا بماند و با تغییر فصل ها از بین نرود.
بازیگر سریال تلویزیونی 'پلیس جوان' یادآور شد: همه ما به نوعی دغدغه ماندگاری داریم. بازیگرانی همچون 'چارلی چاپلین' همچنان با آثار ماندگارشان ماندگار هستند.
حسینی تاكید كرد: چگونه ممكن است ما وارد عرصه بازیگری شویم اما از تاریخ، جامعه شناسی، فلسفه یا روانشناسی چیزی ندانیم. من امروز پس از سال ها حضور در عرصه بازیگری نیاز تحصیل در رشته های همچون روانشناسی را در خود احساس می كنم و پشیمانم كه چرا از تحصیل در این رشته انصراف دادم.
وی افزود: بازیگرانی كه با تفكر 'شهرت' وارد عرصه بازیگری می شوند همانند همان گل های فصلی می مانند كه ماندگاری ندارند و با تغییر فصل ها از بین می روند.
ادامه دارد...
گفت وگو از: مرتضی رنجبران

منبع : ایرنا

http://www.dooorbin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=278:khodahafezishahabhoseyniazcinema&catid=79:1390-02-21-10-37-31&Itemid=95




تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 22 خرداد 1390 08:23 ق.ظ




  • تعداد صفحات :5
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات