TV Comedy Series And Cinema of Comedy - مطالب طنزهای تلویزیونی ایران
سینمای كمدی و طنزهای تلویزیونی و مطبوعاتی

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:طبقه بندی

:دوستان ما

:پیوندهای روزانه

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

:نظرسنجی

آماروبلاگ

این صفحه را به اشتراک بگذارید

چت روم

سه شنبه 21 تیر 1390-09:47 ق.ظ



 خنده از صورتش نمی‌رود و دائم درحال شوخی و تحرك است. حتی سوال‌هایمان را دوستانه دست می‌اندازد و گاه به خودش هم متلك می‌اندازد. گپ و گفت ما را با شقایق دهقان حتما بخوانید.....

شوخی شقایق دهقان در پاسخ به سؤالی درباره بازی درخشانش در «ساختمان پزشکان»
شقایق دهقان، بازیگر بسیاری از مجموعه‌های طنزی است كه در سال‌های گذشته از تلویزیون دیده‌ایم. احتیاج به معرفی ندارد و همه هم می‌دانیم که بازیگر محبوبی است و اغلب نقش چه جور آدم‌هایی را بازی می‌كند...
بازی‌اش پر از انرژی، شوخی و كنایه است و در مصاحبه نیز با همین شور و انرژی، جواب سوال‌هایمان را می‌دهد. خنده از صورتش نمی‌رود و دائم درحال شوخی و تحرك است. حتی سوال‌هایمان را دوستانه دست می‌اندازد و گاه به خودش هم متلك می‌اندازد. گپ و گفت ما را با شقایق دهقان حتما بخوانید.

می‌دانید «ساختمان پزشکان» چندمین کار طنزتان است؟
نه، حسابش از دستم در رفته ولی بیشتر کارهایم طنز بوده است.

خیلی‌ها فکر می‌کنند شما همین شخصیت و روحیه‌ای را دارید که در سریال‌های طنز بازی می‌کنید.
منظورتان این است که کم‌عقلم؟ راستش ادعایی ندارم که آدم باهوشی هستم ولی فکر می‌کنم وقتی قرار است به عنوان بازیگر نقشی را بازی کنید، باید بتوانید از بیرون، نقش آن را تجسم کنید. مثلا اگر می‌خواهید نقش یک آدم مریض را بازی کنید باید آنقدر سالم و توانمند باشید که بتوانید آن را خوب از کار دربیاورید. اگر نقش آدم‌های به‌اصطلاح کم عقل را بازی می‌کنم به‌دلیل این است که از شخصیت آنها دور هستم و سعی می‌کنم بسازمشان.

تا به‌حال شده با یک نقش خیلی کلنجار بروید و سخت از عهده‌اش بربیایید؟
بله ولی در مورد کارهای روتینی که هر شب پخش می‌شوند معمولا کمی طول می‌کشد تا بازیگر شخصیت خودش را پیدا کند به‌خصوص که فیلمنامه هم همزمان نوشته می‌شود و تا بازیگر بخواهد در نقش خودش جا بیفتد کمی زمان می‌برد. مثلا من اگر قسمت 30 و 40 را ببینم متوجه می‌شوم نقشم چقدر با آن شخصیتی که روزهای اول بازی می‌کردم متفاوت است ولی در «ساختمان پزشکان» این روند خیلی زود جا افتاد و زودتر از همیشه نقش‌ام را پیدا کردم.

یعنی نقش شما در قسمت‌های بعدی همین ویژگی‌های فعلی را حفظ می‌کند؟
البته تا حدودی نکات ریزتری وارد کار می‌شود. شاید بتوانم بگویم نقشم پرانرژی‌تر می‌شود ولی تقریبا همین کاراکتر خواهد بود.

این شخصیت‌ها با وجودی که طنز هستند ولی خیلی تک‌بعدی به نظر نمی‌آیند و رفتارهایی غیرقابل پیش‌بینی از خودشان بروز می‌دهند.
همین‌طور است. در مورد نقش خودم خیلی می‌ترسیدم تک‌بعدی شود ولی چیزهایی به آن اضافه شد كه باعث شد از این بابت ترسی نداشته باشم. با این وجود کار کمدی است و هرکس شخصیت خودش را دارد.

شما برای این نقش از کسی تقلید کردید یا خودتان آن را خلق کردید؟
تقلید کردم.

واقعا؟
بله. همان‌طور که گفتید من نقش‌های زیادی بازی کرده‌ام که از بهره هوشی کمی برخوردار بوده‌اند. برای این مجموعه فکر کردم باید کاری کنم که کمی متفاوت از قبلی‌ها باشد. البته درنهایت باید به شخصیتی می‌رسیدم که بهره هوشی کمی دارد ولی همیشه فکر می‌کند درست عمل می‌کند و این بقیه هستند كه دارند اشتباه می‌کنند. او آدمی است که اعتمادبه‌نفس زیادی دارد. مصداق آن لطیفه‌ای است که می‌گویند آقایی رانندگی می‌کرده و می‌دیده همه ماشین‌ها برعکس می‌آیند و فکر می‌کرده همه دارند اشتباه می‌روند درحالی که خودش اشتباه می‌رفته. این منشی هم مثل همان آدم است؛ کم‌عقل و بااعتمادبه‌نفس ولی برایش یک ما به ازای واقعی داشتم.

یعنی شخصیتی مثل او را دیده‌اید و براساس آن بازی كرده‌اید؟
بله و مطمئنم اگر خودش این سریال را ببیند بازهم قبول نمی‌کند که عین خودش است. او هم کسی است که اصلا باور نمی‌کند دارد اشتباه می‌کند.

خانم دهقان! سریال‌های طنز ما معمولا مردمحور هستند و بیشتر شخصیت‌های بانمک یا کمدی را مردها تشکیل می‌دهند. البته شما در چند مجموعه به جای آدم‌هایی بازی کرده‌اید که زیاد روی نقششان تاکید شده و می‌توان گفت نقش درجه اول بوده‌اند. در مجموع چرا نقش خانم‌ها در سریال‌های طنز کمتر از آقایان است؟
یک دلیلش حدوحدودی است که باید در تلویزیون رعایت کنیم. نقطه‌نظراتی در شبکه‌ها وجود دارد که البته مسوولان مقصر نیستند. باید بپذیریم که این شبکه‌ها سراسری هستند و می‌خواهند سلیقه همه زنان کشور در نظر گرفته شود‌ اما دلیل دیگری هم وجود دارد که به حدوحدود مربوط نمی‌شود و به خود بازیگران زن برمی‌گردد. معمولا بازیگران زن ما کمتر حاضر می‌شوند وقار و متانت خود را کمی کنار بگذارند و طنز پرانرژی کار کنند و خیلی کمیک به نظر بیایند. من هم اول نگران بودم که نکند اغراق در شخصیت کمدی‌ام باعث شود تا خانم‌ها بدشان بیاید. دلیل دیگری هم هست که به شهامت بازیگران زن یا محدودیت‌های موجود مربوط نمی‌شود و آن این است که نویسندگان کارهای کمدی زیاد شخصیت زن‌ها را درنظر نمی‌گیرند. خوشبختانه در گروه نویسندگان «ساختمان پزشکان» چنین دیدگاهی وجود نداشت و انرژی مساوی برای نقش‌های زن و مرد تعریف شد. من در بعضی از کارها دیده‌ام که خانم‌ها تنها به این دلیل در برخی سکانس‌ها حضور پیدا می‌کنند که بازیگران مرد دیده شوند. بیشتر وقت‌ها در آثار کمدی برای نقش زنان جایگاه خاصی درنظر نمی‌گیرند و همیشه بازیگران مرد هستند که جلوه و رنگ بیشتری دارند ولی در این گروه که پیمان قاسم‌خانی سرپرستی نویسندگانش را برعهده دارد، شخصیت‌پردازی بهتری درباره زن‌ها می‌بینیم.

شما سعی نکردید آن متانت موردعلاقه زن‌ها را در بازی خودتان وارد کنید یا به واقعیت نزدیکش کنید؟
دیالوگ‌هایی که شخصیت‌های ساختمان پزشکان استفاده می‌کنند براساس زندگی روزمره مردم است. اگر چه کمی اغراق در آن وجود دارد ولی قابل مقایسه با فیلم‌هایی نیست که دیالوگ‌هایشان تا به حال به گوش من و شما نخورده و هیچ‌وقت در زندگی عادی از آنها استفاده نمی‌کنیم. بعضی وقت‌ها آدم‌هایی را در فیلم‌ها می‌بینیم که پیش خودمان می‌گوییم هیچ‌وقت شبیه چنین شخصیت‌هایی را در زندگی واقعی ندیده‌ایم. من با این نوع از فیلم‌ها ارتباط خوبی برقرار نمی‌کنم. در این سریال آدم‌ها واقعی، دیالوگ‌ها واقعی و فضاها واقعی هستند ولی کمی در آنها اغراق شده است تا کمدی شکل بگیرد.

بازخوردهای مردم نسبت به سریال چطور بوده؟
تا امروز بازخوردهای خوبی داشته‌ایم.

بعضی از روان‌شناسان می‌گویند برای این سریال که به پزشکان و روان‌شناسان پرداخته باید از مشاور استفاده می‌شده است. آیا به استفاده از متخصصان و مشاوران در مجموعه‌های تلویزیونی اعتقاد دارید؟
نقش من ربطی به جنبه‌های روان‌شناسانه ندارد. من نقش یک منشی کم‌عقل وسواسی را بازی می‌کنم و بنابراین نیازی به استفاده از مشاور نداشتم. جواب این سوال را نویسندگان مجموعه باید بدهند.

می‌خواهم بدانم شما به عنوان یک بازیگر، لزوم استفاده از مشاور را برای تخصصی‌کردن نقش قبول دارید؟
من شخصا اگر قرار باشد نقش کسی را بازی کنم که گرفتار یک بیماری روانی است حتما از مشاوره استفاده می‌کنم‌ اما شخصیت فعلی من کسی نیست که برود پیش روان‌شناس و حالش خوب شود. بگذارید در اینجا نکته‌ای را بگویم. متاسفانه ما سر هر مجموعه‌ای که هستیم معمولا با شکایت‌های زیادی از طرف اصناف مواجه می‌شویم. در این کار هم نگران بودیم که از سوی جامعه پزشکان و روان‌شناسان واکنش ببینیم ولی احساس می‌کنم چون با قشری در ارتباط هستیم که با احترام و با فرهنگ و تحصیل‌کرده است آنقدر اعتمادبه‌نفس دارند که به گله و شکایت فکر نکنند. کسانی را از این صنف می‌شناسم که ارتباط خوبی با ساختمان پزشکان برقرار کرده‌اند و از آن لذت برده‌اند. ببینید! ما ناچاریم برای شخصیت‌های سریال اسم بگذاریم و اگر قرار شود همه کسانی که آن اسم‌ها را دارند احساس توهین بکنند و بروند جایی شکایت کنند که نمی‌شود کار کرد. اگر به این ترتیب پیش برویم باید مراقب باشیم هیچ اسمی را روی آدم‌های فیلم‌هایمان نگذاریم و از هیچ ماشینی استفاده نکنیم و هیچ شغلی را توی کار نیاوریم. ما قرار نیست به کسی توهین کنیم ولی آیا شخصیت‌های سریال نباید شغلی داشته باشند؟



منبع: salamatiran.com




تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 5 خرداد 1391 09:38 ب.ظ
جمعه 17 تیر 1390-09:49 ق.ظ



رضا عطاران: قصه پیمان قاسم‌خانی کاملا منسجم بود / نشست عوامل فیلم «ورود آقایان ممنوع» در کافه خبر

 استقبال مخاطبان از «ورود آقایان ممنوع» نشانه‌ ارتقای سطح درک مخاطب و فهم تماشاگر سینماست که این خود موضوع صحبت عوامل این فیلم در کافه

خبر بود.

سمیه علیپور: از دل سینمای کمدی این روزها که طرح عنوان آن با توجه به تولیدات ناهنجار این گونه، ذهنیتی منفی به وجود می‌آورد، «ورود آقایان ممنوع» بیرون آمده است، فیلمی به کارگردانی رامبد جوان، تهیه‌کنندگی علی سرتیپی و مجری طرحی منیژه حکمت و با بازی ویشکا آسایش و رضا عطاران به همراه مانی حقیقی، پگاه آهنگرانی، ستاره پسیانی، فلامک جنیدی و بهاره رهنما.

بلیت‌های پیش‌‌فروش شده سئانس‌های مختلف این فیلم،‌ ادامه نمایش آن تا نیمه شب، خنده‌های پرشور مخاطب در سالن سینما، رضایتی که از چهره بینندگان آن قابل درک است، همه و همه ارزشی بیش از فروش یک فیلم در سینما دارد؛ ارزش بازگشت اخلاق و فرهنگ به سینمای کمدی و امید تداوم آن.

در روزهایی که سالن‌های سینما مملو از تماشاگران «ورود آقایان ممنوع» است، حکمت، آسایش و پسیانی به کافه خبر آمدند و در مورد این فیلم سخن گفتند و در ادامه نشست هم عطاران به آن‌ها پیوست.

مهمترین نکته‌ای که در مورد «ورود آقایان ممنوع» می‌توان گفت، ویژگی کمدی سالم بودن آن است. ساخت چنین فیلمی در فضایی که انواع کمدی‌‌های ناسالم سینمای ایران را آلوده کرده، تولید این فیلم مهم به نظر می‌رسد. زمانی که فیلمنامه این کار به دستان رسید چقدر به این نکته توجه کردید؟‌ اینکه متن ارائه شده فضایی قابل دفاع به مخاطب ارائه کند.
منیژه حکمت، مجری طرح:
رسیدن این فیلمنامه به دست من شانسم بود. روزی پیمان قاسم‌خانی به دفترم آمد تا این فیلمنامه را به دفتر دیگری ببرد. فیلمنامه را ورق زدم و همان جا با او قرارداد بستم. خلاصه داستانی که پیمان برایم تعریف کرده بود و خود فیلمنامه به من نشان داد متن همانی است که به دنبالش هستم.

چند سال است که من دنبال فیلمنامه کمدی خوب و یک فیلمنامه کودک خوب می‌گردم. فیلمنامه کودکی که برای فرزندانمان فضایی شاد به وجود آورد و دنیای خاکستری آنان را رنگی کند. هرچند هنوز آن متن کار کودک را پیدا نکرده‌ام، اما شانس با من یار بود فیلمنامه کمدی خوبی به دستم رسید. وقتی متن را گرفتم تلاش کردم آن را به نتیجه برسم. شرکا هم فیلمنامه را خواندند و قبول کردند و وارد مرحله تولید شدیم. سخت‌ترین بخش مرحله تولید یافتن مدرسه بود که هرچه گشتیم پیدا نکردیم و بالاخره ساختمانی قدیمی یافتیم و آتوسا قلمفرسایی آن را تبدیل به مدرسه کرد. در ادامه تولید با یک گروه خیلی حرفه‌ای جلو و پشت دوربین پیش رفت.

خانم آسایش شما کیفیت فیلمنامه‌ای که به دستان رسید را چطور دیدید؟
ویشکا آسایش، بازیگر:
در مورد من اول فیلمنامه به دستم نرسید؛ ابتدا من پیدا شدم، رفتم دفتر...

حکمت: من دنبال ایشان می‌گشتم و می‌گفتند خارج است...

آسایش:‌ نمی‌دانم همه چه علاقه‌ای داشتند بگویند من خارجم... می‌دانستند سیمرغ می‌گیرم... سرکار آقای راست‌گفتار بودم که بهاره رهنما من را دیدید و به خانم حکمت زنگ زد که ویشکا اینجاست. به من گفتند سریع به دفتر بروم و من هم رفتم. خانم حکمت بود، پیمان قاسم‌خانی و رامبد جوان دفتر بودند. رامبد فقط داستان را برایم تعریف کرد و همانجا شیفته نقش شدم. او گفت فیلمنامه را بخوانم و بعد از آن تماس‌های مکرر خانم حکمت برای دریافت نتیجه تصمیم من. همان خلاصه چند خطی به من نشان داد با فیلمنامه خوبی روبرو هستم که در چند جمله امکان خلاصه شدن آن وجود داشت. نقش را بسیار پسندیدم.

حکمت: من هم فوری قرارداد او را بستم، چون می‌دانستم نقش مال خود اوست.

ستاره پسیانی، بازیگر: من از گذشته خانم حکمت و آقای جوان را می‌شناختم. هیچ خلاصه‌ای هم برایم گفته نشد و... رفتم فیلمنامه را خواندم. اصولا به هر چیزی خیلی نمی‌خندم. زمان خواندن فیلمنامه آنقدر به نظرم همه چیز واقعی و جذاب بود که فقط می‌خندیدم. حال و هوای مدرسه و واقعی بودن فضای آن برایم اهمیت زیادی داشت. تا زمان دیدن فیلم نگران بودم نکند این چهار دختر از این دخترهای لوس مدرسه‌ای شوند که در خیلی از کارهای تصویر و فیلم می‌بینیم. می‌خواستم به فضایی برسیم که همه چیز در آن واقعی باشد و تصور می‌کنم فیلمنامه خوب این کمک را به ما کرد تا به این خواسته برسیم.

خانم حکمت چرا فکر می‌کردید خانم آسایش همان کسی است که شما به دنبالش هستید؟
حکمت:
من شمایلی از خانم آسایش در ذهنم داشتم. فیلمنامه در مورد این شخصیت دو مرحله داشت. زیبایی در بخش دوم و در کنار آن قدرت بازیگر مولفه‌های مهمی بود. اینکه خانم آسایش مدتی است بازی نکرده برایم یک ویژگی بسیار مثبت بود. وقتی دنبال او می‌گشتم و می گفتند خارج است خیلی مایوس شده بودم و به دنبال تلفن خارج او بودم تا به ایران بیاید. بهاره به من زنگ زد و گفت ویشکا همین جاست و من دیگر معطل نکردم. از آمدن او به دفتر تا امضای قرارداد فاصله چندانی نداشت. آن‌قدر به او زنگ زدم که نمی‌دانم فیلمنامه توانست بخواند یا نه.

 خانم آسایش شاید در فیلم‌ها و مجموعه‌های ایرانی کمتر با شخصیتی همانند خانم دارابی مواجه بودیم، اما در کارهای خارجی مشابه این دیده شد. خطی مشترک بین این شخصیت و نمونه‌های خارجی آن می‌بینید؟
آسایش:
صد در صد نقش خانم دارابی با مواردی که شاید در کارهای خارجی دیده شود، متفاوت است. خود نقش تفاوت زیادی ایجاد می‌کرد. همه وقتی من را برای بازی در فیلمی دعوت می‌کردند دنبال زن اغواگر بودند و دلیل اینکه چهار سال کار نکردم همین مسئله بود،‌ این‌که همواره نقش‌هایی از این دست به من پیشنهاد می‌شد. نقش مشخص است و در فیلمنامه واضح بود او مدیری بداخلاق است که در پی اتفاقاتی تغییر می‌کند. مدت‌‌ها نشستیم و حرف زدیم و بحث کردیم تا این نقش را به گونه‌ای دربیاوریم که تکراری نشود.

به عنوان مثال در جریان تمرین‌ها یکی از دوستان پیشنهاد داد صدای این زن باید کلفت باشد. مادر من سال‌ها معلم مدرسه بوده و با مدیران بسیار منضبطی ارتباط داشت. او با روحیه این افراد و نوع برخود آنان آشنایی کامل داشت. از او پرسیدم خانم دلشادیان که مدیر بداخلاقی بود صدای کلفتی داشت، او گفت نه. از او پرسیدم خانم دلشادیان چطور صحبت می‌کرد و او گفت خیلی آرام ولی محکم.

اصلا قرار نبود این شخصیت شبیه مردها باشد. اتفاقاً در تمرینات رامبد به من گفت قد بلندی داری، تمام اجزای صورتت تیز است و صدایت هم باید تیز باشد. من خیلی نگران آن تغییر بودم چون معتقدم آدم می‌تواند زشت باشد، اما از زشت به خوشگل رسیدن کار سختی است و همه‌اش نگران بودم که این اتفاق نیافتد.

چرا؟
آسایش:
منم دیگه...

خانم حکمت کار چطور پیش می‌رفت؟
حکمت:
گروه بسیار خوبی داشتیم. راش‌ها را هر شب خودم جدای از بچه‌ها چک می‌کردم و اگر کوچکترین مشکلی در راش‌ها وجود داشت جلسه می‌گذاشتم و آن را با بچه‌ها مطرح می‌کردم. نظر مشورتی در این فیلم اهمیت خیلی زیادی داشت. با مصطفی خرقه‌پوش تدوینگر، بهرنگ توفیقی دستیار کارگردان و خود رامبد مدام در تماس بودم؛ راش‌ها را می‌دیدیم و بررسی می‌کردیم شخصیت‌ها در آمده یا نه. راش تقسیم می‌شد و بررسی می‌شد.

آقای عطاران از کسانی بود که در این بخش هم به ما کمک می‌کردند و همه مراقبت می‌کردیم تا به هدف مورد نظر برسیم. همدلی خیلی خوبی در میان اعضا بود. من بیشترین امکانات را در اختیار این فیلم گذاشتم زیرا می‌دانستم قابلیت آن را دارد که یک کار خوب شود یا کاری متوسط و هدف ما رسیدن به آن کار خوب بود.

خانم پسیانی برای رسیدن به همان فضای واقعی مدرسه که یاد کردید فیلمنامه چه نقشی داشت و رامبد جوان تا چه حد به شما کمک کرد؟
پسیانی:
من و پگاه از گذشته با هم دوست بودیم و در مورد نقش و رابطه‌ای که در فیلم وجود داشت مشکلی نداشتیم. دو دختر دیگر حدیث و مهرناز بودند که وقتی وارد گروه شدند به دلیل آشنایی قبلی من و پگاه اغلب ما با یکدیگر معاشرت می‌کردیم و آن‌ها با هم. رامبد سعی کرد ما چهار نفر را دور هم جمع کند و چهارتایی با هم والیبال بازی کنیم و یا در مورد زندگی‌های خودمان صحبت کنیم. از همان روزهای تمرین این اتفاق افتاد و در زمان تمرین دیگر همه چیز تکمیل شده بود. یکی از نکات مهم روزهای تمرین این بود که خانم قلمفرسایی لباس‌ها را تن‌مان می‌کرد و این حس مدرسه را به ما منتقل می‌کرد.

آسایش: تمرینات در لوکیشن بود...

پسیانی: بله چون تمرینات در لوکیشن بود در خودش حال و هوای مورد نظر را داشت. هر روز فیلمنامه را می‌آوردیم، گاهی خود آقای قاسم‌خانی هم همراهمان بودند و ما پیشنهادهایمان را مطرح می‌کردیم. مثلا من می‌گفتم این جمله برای یک دختر دبیرستانی مناسب نیست و آنان با بررسی پیشنهاد تغییراتی در کار به وجود می‌آورند.

سنخیتی بین کار با رامبد جوان و کارهایی که با پدرتان (آتیلا پسیانی) در تئاتر انجام داده‌اید وجود دارد؟
پسیانی:
به هرحال من به واسطه تجربیات قبلی‌ام در همکاری با آقای جوان با ایشان و نوع کارشان آشنا بودم. نوع کار کردن ایشان را به خوبی می‌شناختم و وقتی نکته‌ای می‌گفتند سریع متوجه منظورشان می‌شدم.

آسایش: شاید در سینما انگشت‌شمار کار کرده‌ام و چهار سال بود که حضوری نداشتم،‌ اما نکته‌ای که در «ورود آقایان ممنوع»‌ برایم جالب بود تمرین‌هایمان بود که ستاره می‌گوید. قبل از این کار در هیچ فیلمی تمرین نداشتیم، فیلمنامه را به ما می‌دادند و می‌گفتند فردا آفیش هستید و بیاید که فلان صحنه قرار است فیلمبرداری شود. تمرین‌های ما قبل از فیلمبرداری هم برایم جالب و آموزنده بود و هم فضا را برایمان ملموس کرد. ما نقش‌ها را در جریان تمرینات دریافتیم.

در تمرینات چطور عمل می‌کردید؟
آسایش:
تمرین‌ها از روخوانی ساده متن شروع شد تا در ادامه جای شخصیت‌ها با یکدیگر تغییر می‌کرد. من آقای جلبی می‌شدم و ستاره خانم دارابی می‌شد...

پسیانی: این تمرین جالبی بود که رامبد انجام می‌داد تا به درک درست‌تری از نقش برسیم.

آسایش: وقتی من روپوش و مقنعه را می‌پوشیدم احساس مدیر مدرسه بودن بهم دست می‌داد...

خانم آسایش نقش شما در عین جدی بودن موجب خنده تماشاگر می‌شد و این برآمده از موقعیت‌های ایجاد شده برای این شخصیت بود. خودتان چه تحلیلی از این نقش داشتید؟
آسایش:
قرار نبود نقش خانم دارابی کمدی باشد و موقعیت او کمدی ایجاد می‌کند. همه می‌پرسند چطور نقش کمدی را در شرایطی که تجربه کمدی نداشتم پذیرفتم. بله من تجربه کمدی نداشتم، کمی از کمدی سرم می‌شود و بازیگران کمدی حرفه‌ای جلوی من بودند. سعی کردم نقشم کاملا جدی باشد و براساس آنچه در فیلمنامه نوشته شده بود و رامبد می‌خواست عمل کنم. بعد از اینکه همه جزئیات فیلم در کنار هم قرار گرفتند موقعیت‌‌های کمدی به وجود آمد. من در تمام مدت فیلمبرداری تلاش می‌کردم به کارها و صحبت‌های آقای عطاران نخندم. حفظ جدی بودن در حالی که نقش مقابل شوخی‌هایی در کارش داشت یکی از نکاتی بود که باید رعایت می‌کردم.

وقتی نقش را به شما توضیح می‌دادند به واقعی بودن آن تاکید داشتند؟ صحبتی از نگاه کاریکاتورگونه به میان نیامد؟
آسایش:
نه اصلا. قرار نبود هیچ نگاه کاریکاتوری به این شخصیت صورت بگیرد.

البته خود فیلم بخش‌های فانتزی داشت.
حکمت:
بله این فانتزی در فیلمنامه بود و من هم آن را خیلی دوست داشتم. این فانتزی می‌توانست فضای بهتری را به وجود آورد.

پسیانی: علاوه براینکه این فانتزی در فیلمنامه وجود داشت، خود رامبد هم کارگردانی است که فانتزی را خوب می‌شناسد و زیادی از حد از آن استفاده نمی‌کند و به اندازه یک حرکت ریز به آن فانتزی بسنده می‌کند. هرکسی که در این فیلم می‌خواست «بامزه‌بازی» در آورد و از چارچوب نقش خارج شود بازی خود را لوس می‌کرد و خوشبختانه هیچکس دست به چنین اغراقی نزد و همه تلاش کردند واقعی بازی کنند.

آسایش: به نظر من نه شما (خطاب به پسیانی) چهار نفر در دوستی دچار اغراق شدید و نه باقی. گاه وقتی تعداد بازیگران زیاد می‌شود برخی می‌خواهند خودنمایی کنند تا بهتر به نظر برسند، اما در این کار چنین اتفاقی نیافتاد.

حکمت: همه چیز در اینجا تحت کنترل بود. رامبد در صحنه همه چیز را کنترل می‌کرد و سایر بچه‌ها در پشت صحنه نظارت‌ها را داشتند. ما در ابتدا با فیلمنامه 200 صفحه‌ای روبرو بودیم که آقای خرقه‌پوش با نظر آقای قاسم‌خانی آن را کوتاه کرد. ویژگی «ورود آقایان ممنوع» این بود که همه می‌دانستند چه می‌خواهند.

آسایش: همه خوب انتخاب شده بودند. رابطه تک‌تک آدم‌ها با یکدیگر خیلی خوب درآمده است. همه چیز هوشمندانه انتخاب شده بود.

اتکای شما به چه چیزی بود که از اغراق و خزیدن به سمت کاری متوسط دور ماندید؟
حکمت:
پایه اصلی فیلمنامه، رامبد و بعد خرقه‌پوش بودند. این سه رکن اصلی برای کنترل همه چیز بودند.

آسایش: فیلمنامه آنقدر بدون نقص بود که اصلا نیاز نداشت نکته‌ای به آن اضافه شود. در صحبت‌ها عنوان می‌شد که بداهه‌گویی در کارهای طنز مرسوم است، اما در این کار خیلی کم پیش می‌آمد که چنین شود. رامبد با دکوپاژ فکر شده سرصحنه می‌آمد و این اهمیت خیلی زیادی داشت.

پسیانی: حتی آقای عطاران هم در گویش بداهه نداشتند و در بعضی رفتارها بداهه عمل می‌کردند. کارهای ایشان هم کنترل شده بود، اما در بعضی پلان‌ها که براساس درک خودشان حرکتی می‌کردند ما غافلگیر می‌شدیم و می‌خندیدیم. گاه برداشت‌ها در چنین صحنه‌هایی به 10 پلان می‌رسید و من خوشحال بودم چون چادر به سر داشتم لرزیدن شانه‌هایم از شدت خنده دیده نمی‌شد.

حکمت: نقش آقای عطاران را از مرحله پیش‌‌تولید تا شکل‌گیری نهایی کار نمی‌توانیم نادیده بگیریم. او از ابتدای کار نگران بود و همراهی کرد و حتی در ساختن ساختمان با ما بود تا زمانی که کپی صفر بیرون آمد. او پای فیلم بود و همه مراحل فنی را دنبال می‌کرد. جای قدردانی دارد از بازیگری که تا این حد مراقب کار خود است و برای آن ارزش قائل می‌شود.

فیلمنامه خوبی در دست داشتید و حالا باید سراغ یک کارگردان می‌رفتید تا دست‌یابی به نتیجه را تضمین کند. تصور می‌کنید رامبد جوان کارگردان خوبی برای این کار بود؟
حکمت:‌
رامبد جوان بازی را خوب می‌شناسد، با بازیگران خیلی خوب ارتباط برقرار می‌کند. فضای گرم و پرانرژی در صحنه‌اش به وجود می‌آورد که این جزو مزیت‌های اوست.

پسیانی: در مورد صحنه‌های مربوط به خودمان می‌گویم. در این سکانس‌ها کار رامبد واقعا سخت بود. ما هر سکانس را چهار بار تمرین می‌کردیم تا در او در هر بار یکی از دختران را نگاه کند و ریزه‌کاری‌ها را دربیاورد.

شما اگر بخواهید مقایسه‌ای بین کار کارگردانانی که با آنان همکاری داشتید و کار رامبد جوان انجام دهید به چه جمع‌بندی می‌رسید؟
آسایش:
من سر کار آدم راحتی نیستم و رودربایستی دارم. با در نظر گرفتن این شرایط «ورود آقایان ممنوع» یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که در آن حضور داشتم. بعد از «هشت پا» کار آقای داودنژاد که فضای پشت صحنه همانند خانواده بود، در این کار نیز برای دومین بار چنین تجربه‌ای را پشت سر گذاشتم و از سوی کارگردان احساس می‌کردن آن انرژی لازم را برای پیشبرد کار می‌گذارد. او به همه یک جور نگاه می‌کند و به یک اندازه نگران همه بود.

خانم آسایش، اینکه گفتید شما راحت نیستید منظورتان چه بود؟
حکمت:
او بچه مودبی است، با همه رودربایستی دارد، راحت قاطی نمی‌شود، سعی می‌کند فاصله‌اش را رعایت کند...

آسایش: اینکه در سینما و یا در هر کاری خیلی زود همه صمیمی می‌شوند و همه زود «تو» می‌شوند برای من قابل قبول نیست. از نگاه من همیشه مرزی بین خودمانی بودن و احساس صمیمت بیهوده وجود دارد. برای همین است که می‌گویم زیاد راحت نیستم و با اینکه چندان هم کتاب‌خوان نیستم سرصحنه فیلم‌ها همیشه کتابی در دستم هست که سرگرم آن باشم. ولی در مورد «ورود آقایان ممنوع» می‌توانم بگویم کاری بود که احساس نکردم باید به گوشه‌ای بروم و پنهان شوم.

یعنی خجالتی هستید؟
آسایش:
خجالتی مدل خودم. یعنی فاصله‌گذاری می‌کنم.

خانم پسیانی، این اخلاق خانم آسایش سر کار از نگاه شما چطور بود؟
پسیانی:‌
روز اولی که ایشان را دیدم پرو لباس داشتیم، سلام و علیکی کردیم. یکی دو روز بعد هم به این ترتیب گذشت تا اینکه یک هفته بعد خانم آسایش گفتند ستاره نمی‌دانستم شما دختر آقای پسیانی هستید. ایشان خیلی وارد زندگی نمی‌شوند. این رفتار به نظر من نرمال‌تر و سالم‌تر است.

انتخاب مانی حقیقی به عنوان بازیگر نقش دکتر بر چه اساس بود؟
حکمت:
او پیشنهاد پیمان قاسم‌خانی بود.

آسایش: من آقای حقیقی را قبل از این کار نمی‌شناختم. خاطره‌ای از مواجهه با او بگویم. سر صحنه بودیم که آقای حقیقی از ابراهیم گلستان تعریف می‌کردند. من گفتم او کیست، و آقای حقیقی گفتند پدربزرگ من است. جالب اینکه گفتم خانم گلستان را که گالری دارند، می‌شناسید که گفتند مادرم است. گذشته از این‌ها همبازی شدن با او تجربه خوبی در این کار بود. او در تمرینات بود و بعد سر فیلم خودشان رفتند و دوباره برای فیلمبرداری برگشتند. در تمرین‌ها پیشنهادهای خوبی می‌دادند و بسیار حرفه‌ای عمل می‌کردند.

حکمت: همدلی همه اعضای گروهی و همراهی آنان اهمیت بسیار زیادی در این فیلم داشت. از طراح تا صدابردار و تدوینگر و نویسنده و کارگردان بازیگران و دستیاران، همه و همه تلاش بسیار زیادی برای سامان دادن به این کار داشتند. نقش آقای سرتیپی را هم در این میان نباید نادیده گرفت. ایشان حتی در مواردی که من احساس می‌کردم زمان فیلمبرداری طولانی شده و یا نگاتیو بیش از آنچه که برنامه‌ریزی کرده بودیم مصرف شده از کار حمایت کردند و نتیجه حمایت‌های ایشان به کار کمک بسیار کرد.

می‌توانیم بگوییم همین همدلی با پشتوانه‌ای که در متن وجود داشت «ورود آقایان ممنوع» را در میان کمدی‌های قابل توجه قرار داد؟
حکمت:
بله فیلمنامه خوب، گروه خوب و سایر مواردی که ذکر شد در مورد رسیدن ما به یک کمدی سالم کمک کرد.

آسایش: هیچکس هم سعی نکرد مسخره‌بازی درآورد.

شما فکر می‌کنید ایراد سایر کمدی‌ها که به آن کمدی سخیف می‌گویند این است که در آن مسخره‌بازی درمی‌آورند؟
آسایش:
سعی می‌کنند لوده‌گری کنند. به زور بامزه باشند.

رضا عطاران، بازیگر: من هم زیاد کار کردم.

آسایش: ما اصلا سعی نمی‌کردیم کسی را بخندانیم. براساس متن پیش می‌رفتیم.

قبل از حضور شما در نشست، همکارانتان در «ورود آقایان ممنوع» از دغدغه‌مندی شما سر کار تعریف زیادی کردند.
عطاران:‌
من سر کارهای «سخیف» هم همین طور هستم... معمولا سر هر کاری که می‌روم سعی می‌کنم پیشنهادی که به ذهنم می‌رسد را مطرح کنم. جاهایی می‌بینم پیشنهادهایم فایده‌ای ندارد، کمتر پیشنهاد می‌دهم و بعضی وقت‌ها می‌بینم مورد توجه است و ممکن است روی کار تاثیر بگذارد تعداد آن را بیشتر می‌کنم.

یعنی در این کار پتانسیل پذیرش نظر وجود داشت؟
عطاران:
در این کار برای همه چنین فضایی وجود داشت و افرادی بودند که بیشتر از من هم پیشنهاد می‌دادند. خوبی کار این بود که رامبد حواسش جمع بود، از چیزهایی که به کار می‌آمد استفاده می‌کرد و باقی را کنار می‌گذاشت. اتفاقی که در این کار افتاده بود گروه خوب بازیگر و پشت صحنه بود که همه دلسوزانه کار می‌کردند هیچکس با دیگری مشکلی نداشت و مشکلاتی که گاه در دیگر کارها هست در این فیلم دیده نمی‌شد.

از نگاه کسی که در نویسندگی طنز شناخته شده هستید، وقتی فیلمنامه «ورود آقایان ممنوع» را خواندید آن را چطور ارزیابی کردید؟
عطاران:
یکی از مهمترین ویژگی‌های این کار متن آن است. نوشته آقای قاسم‌خانی آن‌قدر انسجام داشت و شروع و پایان مشخصی برای آن تنظیم شده بود که کسی نباید با قصه ور می‌رفت. باید انتخاب درستی در مورد بازیگران صورت می‌گرفت بعد از آن 70 درصد حل بود.

آقای عطاران فیلمنامه این کار را با دیگر فیلمنامه‌های آقای قاسم‌خانی مقایسه کنید. با نگاهی به «مکس»، «نان، عشق و موتور 1000» یا «مارمولک» آیا «ورود آقایان ممنوع» از فیلمنامه‌های درجه یک ایشان بود یا کاری متوسط؟
عطاران:
این سئوال را باید از خود پیمان بپرسیم. من در کارها دیده‌ام که چطور متن‌‌های خوبی هدر شده‌اند و چه متن‌های متوسطی چیز خوبی از آب درآمده است. باید آقای قاسم‌خانی جواب دهد در متن اولیه و بدون اینکه کارش جلوی دوربین بیاید کدام را قوی‌تر می‌داند. اما اگر من براساس فیلم‌های ساخته شده نظر بدهم می‌توانم بگویم «ورود آقایان ممنوع» فیلمنامه خیلی جالبی داشت.

یعنی هم رده با کارهایی است که از آن‌ها نام بردم؟
عطاران:
«مارمولک» ایده خیلی خوبی داشت. این جزئیات خیلی خوبی هم دارد. پرداخت و ریزه‌کاری‌های «ورود آقایان ممنوع»‌ بسیار زیاد است و این اهمیت آن را بالا می‌برد. بر این اساس من متن «ورود آقایان ممنوع» را ترجیح می‌دهم.

چرا؟
عطاران:
«مارمولک» در ایده قوی بود و حرفی می‌زد که دیدن آن جذابیت داشت. این ایده آن‌قدر خوب بود که مخاطب را با خود همراه می‌کرد. اما در مورد «ورود آقایان ممنوع» قصه بستر ساده و تازه داشت که تجربه مشابه آن را نداشتیم. براساس این نظر من این کار را به عنوان نوشته به «مارمولک» ترجیح می‌دهم.

خانم حکمت چرا آقای عطاران را به عنوان کارگردان انتخاب نکردید؟
حکمت:
اولین انتخاب این پروژه آقای عطاران بود. من همیشه کارهایش را دوست داشتم، اما نمی‌شد ایشان هم بازی کنند هم کارگردانی.

عطاران: نه، می‌پرسند من را چرا به عنوان کارگردان انتخاب نکردید؟!

حکمت: خب نمی‌شد هم بازی کنید هم کارگردانی. البته بعد از پایان فیلمبرداری حضور آقای عطاران در مراحل فنی، مونتاژ صداگذاری و موسیقی مهم بود.

عطاران: با این غلظت نه البته...

حکمت: آقای عطاران بخشی از ساختمان این فیلم هستند و نمی‌توان آن را فراموش کرد.

نگاه شما به آقای جبلی نزدیک به شخصیت بود یا تیپ؟
عطاران:
آنچه در فیلم می‌بینیم نشان از آن دارد که همه به شخصیت نزدیک شده‌اند و اگر تیپ‌سازی داشتیم کار لطمه می‌دید. حتی احساس می‌کنم جایی که خود من به تیپ کارهای قبلی نزدیک شدم اشتباه بود و به راحتی می‌توانستیم حذف کنیم. مانند زمین خورد در مقابل تریبون مدرسه.

این ایده خودتان بود؟
عطاران:
ناخودآگاه است. حس خوردن زمین در همه کارهایم هست. دیگر جایی نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم. در این کار چون سایر بخش‌ها شسته رفته‌تر از آب در آمده احساس می‌کنم اگر این اتفاق نمی‌افتاد بهتر بود. احساس می‌کنم در این کار بازی سایر افراد به خصوص بچه‌ها و ویشکا بهتر از من بازی کردند. چون من مشکلات ریز این مدلی دارم که از رئالیسم دور است که اگر نبود بهتر بود.

کارگردانی رامبد جوان چطور بود؟
عطاران:
در مورد آن سئوال که پرسیدید من چرا به عنوان کارگردان انتخاب نشدم باید این مسئله را بگویم که به نظر من بهترین انتخاب برای این کار رامبد جوان بود.

چرا؟
عطاران:‌
نتیجه کار روشن است. براساس این انتخاب تعدادی انتخاب در زیرمجموعه اتفاق افتاد که مهم بود. وقتی سرشاخه بالا به عنوان کارگردان درست انتخاب شود زیرمجموعه نیز در جای خود درست قرار می‌گیرد. اینکه مشورت‌ها در کار چقدر تاثیر داشته یک بخش است و نکته مهم این است که «ورود آقایان ممنوع» کار رامبد است و باید گفت دستش درد نکند که حداقل اگر مشاوره‌ای هم بوده بخش‌های خوب را گرفته و از آن‌ها استفاده کرده است.

«ورود آقایان ممنوع» کار پردردسری بود؟
عطاران:
نه اصلا ما مثل خانواده شده بودیم.

آسایش: همه از بودن در کنار هم لذت می‌بردند و فضا بسیار خوب بود.

یکی از شیرین‌ترین بخش‌های این کار سیمرغی بود که خانم آسایش، در جشنواره فیلم فجر دریافت کردید. با توجه به سابقه داوری‌های جشنواره فجر، وقتی نام خودتان را در بین نامزدها دیدید تعجب نکردید؟
آسایش:
غافلگیری خیلی بزرگی بود. وقتی سر این پروژه رفتیم فکر می‌کردیم قرار فیلم عید فطر اکران شود. چون چهار سال کار نکرده بودم و کمی نگران بودم تلاش کردم و همه انرژی‌ام را گذاشتم تا نشان دهم چهار سال نبودن دلیل نمی‌شود که نتوانم کارم را انجام دهم. زمانی که فیلم عید فطر پخش نشد و گفتند کار به جشنواره می‌رود خوشحال شدم که فیلمی در جشنواره داریم.

سر کار آقای پیمان معادی بودم که گفتند نامزدها را اعلام می‌کنند و احتمالا من در میان آن‌ها هستم. این موضوع چندان برایم باورپذیر نبود. بعد از اینکه نامزدها اعلام شد و دیدم خانم معتمدآریا، خانم حاتمی، خانم کرامتی در نامزدها هستند گفتم امکان ندارد من برگزیده شوم. تا یک ساعت قبل از مراسم اختتامیه که به میلاد می‌رفتم یکی دو نفر گفتند ممکن است من برگزیده شوم و باز هم فکر کردم امکان ندارد این اتفاق بیافتد. یکبار هم سر «ساحره» این اتفاق افتاده بود. من نامزد شده بودم و به من گفتند جایزه را می‌برم.

زمانی که اسامی برگزیده‌ها اعلام می‌شد من بلند شدم و نام فرد دیگری اعلام شد. در این مورد همسرم به من گفت این حرف‌ها را از این گوش بشنو و از این گوش در کن و تا زمانی که اسمت را آن بالا نگفته‌اند بلند نشو. بالاخره زمانی که اسمم را اعلام کردند اول دلم می‌خواست بروم در زمین بعد بیایم بالا...

عطاران: اشتباه آن بالا را هم بگو.

آسایش: قبل از گرفتن جایزه آدم دوست دارد که بالاخره آن را به دست بیاورد و پیش خودش فکر می‌کند که اگر مرا صدا کردند آن بالا چه بگویم. اسم شوهرم رضاست. به رضا گفتم اگر من را صدا کردند از واژه‌های همسر و شوهر استفاده نمی‌کنم و او هم گفت اصلا این کار را نکن و بگو از رضای عزیزم...

شب اختتامیه بالای سن رفتم و تشکر کردم، حامد بهداد از آن طرف گفت رامبد جوان و من هم شروع کردم به اسم آوردن و گفتم من از رامبد جوان، پیمان قاسم‌خانی، گروه تولید، از تک‌تک بازیگران و در آخر از رضای عزیزم تشکر می‌کنم که همیشه حامی زندگی من بوده... خواهرم از رادیو برنامه را گوش می‌داد و به من گفت ویشکا به محض اینکه گفتی از رضای عزیزم تشکر می کنم گوینده گفته بله، منظور ایشان رضا عطاران است و فردا دوستم زنگ زد گفت همه سایت‌های خبری نوشتند تشکر ویژه ویشکا آسایش از رضا عطاران.

عطاران: حامی زندگی‌اش شدم!

آقای عطاران در صحبت‌هایتان به کمدی‌هایی اشاره کردید که عنوان کمدی سخیف به آن داده می‌شود. به این دسته‌بندی در مورد کمدی‌ها قائل هستید؟
عطاران:
بله خیلی فرق می‌کند.

تفاوتش در کجاست؟
عطاران:
وقتی فیلم را ببینیم می‌فهمیم. اگر بخواهیم آن را تعریف کنیم و تعریفی از آن ارائه دهیم خودتان می‌توانید کمدی سخیف را تعریف کنید؟

من عنوان کمدی سخیف نمی‌گذارم، اما معتقدم شما فیلم بد زیاد بازی کردید.
عطاران:
‌مثال.

جاهایی شما خوب هستید و نتیجه‌اش شیرین است و به خاطر آن همه دوست دارند که نمونه‌اش «ورود آقایان ممنوع» و یا حضور متفاوت شما در «اسب حیوان نجیبی است». این تفاوت‌ها را در نوع حضور خودتان حس می‌کنید؟
عطاران:
بله من به همین مسئله اشاره کردم، اما نمی‌توانم تعریفی از کمدی سخیف ارائه کنم.



ادامه مطلب را مطالعه فرمایید

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 5 خرداد 1391 09:40 ب.ظ
دوشنبه 30 خرداد 1390-03:00 ب.ظ



اولویتی به نام سریال طنز

محمود گبرلو معتقد است: در حال حاضر تلویزیون نسبت به پتانسیل، تعداد شبكه‌ها و مخاطبان گسترده‌اش در سطح كشور، فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی كمدی كمی تولید می‌كند.

یك منتقد سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، عنوان كرد: اگر بخواهیم برنامه‌های كمدی تلویزیون را بررسی كنیم، باید به ظرفیت تلویزیون و پتانسیل آن برای جذب مخاطب توجه كنیم. تلویزیون بر خلاف سینما یك وسیله‌ی سرگرمی برای اعضای خانواده است. طبیعتا وقتی همه اعضای خانواده در كنار هم پای تلویزیون می‌نشینند، نوع برنامه‌ها باید به گونه‌ای باشد كه تمام مخاطبان لذت ببرند و از یك برنامه تلویزیونی راضی باشند.

وی ادامه داد: به همین دلیل تلویزیون با یك فیلم سینمایی كه برای قشر خاصی ساخته می‌شود، متفاوت است. وقتی همه‌ی اعضای خانواده یك برنامه تلویزیونی را در كنار هم می‌بینند نوع ساختار این برنامه بسیار متفاوت با یك فیلم سینمایی است؛ بنابراین در قضاوت‌هایمان ابتدا باید ببینیم چه چارچوب‌هایی را برای كمدی تلویزیونی قائل هستیم، سپس بر اساس آن تحلیل و ارزیابی كنیم.

این كارشناس سینما و تلویزیون با اعتقاد بر اینكه تلویزیون آثار كمدی كمی تولید می‌كند، افزود: مردم در شرایطی هستند كه با خستگی روزمره وارد خانه می‌شوند و دوست دارند كمی استراحت كنند. طبیعتا برنامه‌های طنز تلویزیون می‌تواند به رفع خستگی مردم كمك كند و در كنار آن بتواند برخی مسائل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی جامعه را هم از این طریق منتقل كند.

گبرلو ادامه داد: نكته‌ی مهمی كه به عنوان آفت در این میان وجود دارد، این است كه برخی سازندگان سریال‌های‌ كمدی، دور از شأن سینما و حتی خودشان گام برمی‌دارند و آثاری را خلق می‌كنند كه سطحی و ضعیف هستند. این اشكال جدی به خود سازندگان برمی‌گردد.

وی تاكید كرد: این اشكال به مدیران تلویزیون برنمی‌گردد، این مدیران به برخی از برنامه‌سازان بر اساس سابقه‌ای كه دارند اطمینان می‌كنند و سوژه‌ای را پس از تصویب در اختیارشان قرار می‌دهند اما آنها متاسفانه سعی نمی‌كنند تلاش جدی انجام دهند تا یك طنز موثر و حرفه‌یی را ارائه دهند. به همین دلیل گاهی اوقات شاهد سریال‌های طنز بسیار سطحی و سخیف در تلویزیون هستیم.

این كارشناس سینما و تلویزیون در ادامه اظهار كرد: معتقدم تعداد خیلی كمی سریال‌ساز طنز در تلویزیون داریم. هر كسی نمی‌تواند كار طنز انجام دهد. چون تعداد كارگردان‌ها و برنامه‌سازهای ما محدود است، تلویزیون هم این ریسك را نمی‌كند كه سرمایه‌اش را در اختیار كارگردانانی قرار دهد كه تا به حال سابقه كار طنز نداشته‌اند.

وی بار دیگر تاكید كرد: چون تعداد سازندگان و كارگردان‌های سریال طنز در ایران محدود است، تلویزیون مجبور است به آنها بسنده كند. این افراد گاهی در یك اثر موفق می‌شوند و گاه در یك اثر موفق نمی‌شوند. در این جا در وهله‌ی اول مدیران تلویزیون را مقصر نمی‌دانم. البته اگر ما بتوانیم كارگردان‌های حرفه‌یی سینما و تلویزیون را به سمت كارهای كمدی طنز تشویق كنیم، خیلی خوب است، اما چون بضاعتمان كم است مجبوریم به همین تعداد بسنده كنیم.

گبرلو در پایان به این نكته اشاره كرد كه برای یك مدیر ریسك بسیار خطرناكی است كه سوژه و سرمایه‌ای را در اختیار یك كارگردان قرار دهد كه تا به حال كار طنز انجام نداده است.




تاریخ آخرین ویرایش:- -
یکشنبه 29 خرداد 1390-04:18 ب.ظ



به گزارش وب سایت _dooorbin.com

ساختمان پزشکان» به کارگردانی سروش صحت که این روزها از شبکه سوم سیما پخش می‌شود، توانسته جای خودش را میان مخاطبان باز کند.

ساختمان پزشكان

فیلمنامه مناسب نخستین گام برای ساخت یک کمدی تلویزیونی موفق است که درباره این سریال نشان داد می‌توان با راه‌هایی غیر از استفاده از

تکیه‌کلام‌های نخ نما و بازیگرانی که سال‌هاست در نقش‌هایشان تثبیت شده‌اند، هم مخاطب عام و هم تماشاگران سخت‌گیر را راضی نگه داشت.

برای همین در آخرین روزهای فیلمبرداری ساختمان پزشکان به سراغ پیمان قاسم‌خانی، سرپرست نویسندگان این سریال رفتیم تا از حال و هوای این طنز متفاوت شبانه بپرسیم.

امروز آخرین روز فیلمبرداری بود و دیشب تازه قسمت هفتم سریال پخش شد. این فاصله بین ضبط و پخش و عدم آگاهی از بازخورد‌های مردمی روی کیفیت متن تأثیری ندارد؟

این استفاده از بازخورد‌ها در کارهای روتین وجود دارد اما در کارهای قبلی‌ای که نوشتیم هم به این صورت پیش نمی‌رفتیم؛ یعنی همان موقعی که سریال را می‌نوشتیم سعی می‌کردیم کیفیت خوبی به متن‌ها بدهیم. بعد هم صبر می‌کردیم تا بازخورد تماشاچیان سریال را بگیریم. بازخورد تماشاچی‌ها قطعا تأثیراتی روی کیفیت کار دارد اما چیزی که سر ساختمان پزشکان جای خالی‌‌اش را خیلی حس کردم، روحیه‌ای بود که از پخش همزمان سریال می‌توانستیم بگیریم. در سریال‌هایی که فقط چند قسمت جلوتر از پخش حرکت می‌کردیم اگر چه فشار کاری بسیار بیشتر بود اما بچه‌ها با دیدن نقد و نظر‌های مردم، انرژی می‌گرفتند، ما هم متن‌هایمان را طبق موج و سلیقه مردم تصحیح می‌کردیم. چندین ماه است که از نتیجه مطمئن نیستیم و فرسایشی کار می‌کنیم. بعضی وقت‌ها سر یک صحنه قهقهه می‌زنیم اما نخستین دغدغه‌مان این است که نکند فقط خودمان داریم به این موقعیت می‌خندیم؛ نکند تماشاچی چنین واکنشی نداشته باشد.

 

سریال‌های طنز اخیر روی تکیه‌کلام به‌عنوان راهی برای مشخص شدن برد سریال خیلی حساب باز می‌کنند؛ خودتان هم در «پاورچین» تکیه‌کلام‌هایی را سر زبان‌ها انداختید اما چرا در ساختمان پزشکان از این تمهید استفاده نکردید؟
ما هیچ وقت در کارهایمان تکیه‌کلام ننوشتیم. اگر هم اتفاقی افتاده و دیالوگی شاخص شده است خود بازیگر‌ها این کار را کرده‌اند. حتی در همان سریال پاورچین ما یک بار برای جواد رضویان دیالوگ «من چیکاره بیدم» را نوشتیم و خودش با توجه به استقبال مردم این جمله را تکرار کرد. ما هیچ وقت جمله‌ای برای تکیه کلام شدن نمی‌نویسیم اما ممکن است بعضی‌ها واژه ها یا جمله ها این پتانسیل را داشته باشند و بازیگر از آنها استفاده کند.

خیلی‌ها اعتقاد دارند طنز ساختمان پزشکان یک طنز روشنفکری و بالای لیسانس است. نگران نبودید مخاطب عام کار را پس بزند؟

تیم ما یک جور نوشتن بلد است. همه نویسنده‌ها سبک کاری خودشان را دارند؛ مثلا قلم محسن طنابنده شیرینی خاصی دارد که من نمی‌توانم تقلیدش کنم. من اینطور می‌نویسم و نمی‌دانم این روش طنز لیسانس به بالا هست یا نه اما فکر هم نمی‌کنم که کمدی ساختمان پزشکان یک کمدی روشنفکرانه باشد. شاید چون آدم‌های اصلی این مجموعه طبقه تحصیل‌کرده جامعه هستند گویش‌هایشان مثل عوام نباشد اما داستان‌ها خیلی خانوادگی است و به جزئیات زندگی خانوادگی پرداخته‌ایم، نه مسائل پیچیده اجتماعی.

در بعضی قسمت‌ها، تعداد فلش‌بک‌ها خیلی زیاد است. آیا این فلش‌بک‌ها، به‌خاطر ضعف شخصیت‌پردازی است که باید یک جوری منطق داستان را درست از آب دربیاورید؟

این چیزی است که هر نویسنده برای خودش انتخاب می‌کند. مهراب قاسم‌خانی کشته مرده فلش‌بک است و به قول خودمان اگر ولش بکنید مدام فلش‌بک و فلش فوروارد می‌زند. ما یک شخصیت‌پردازی داشته‌ایم اما نحوه نشان دادن این شخصیت‌ها را نویسنده با رویکرد خودش انتخاب می‌کند. من هم یک تصحیح نهایی می‌کنم و اگر روند انتخابی نویسنده ‌آن قسمت، به درد کار خورد، متن را تحویل گروه کارگردانی می‌دهم.

سروش صحت خودش سال‌ها سابقه نویسندگی دارد. این باعث نمی‌شود که در حوزه کاری نویسنده‌ها اعمال نظر کند و به قول خودمان آشپز دو تا شود؟

او آدم منعطفی است. سر کار به هیچ عنوان حوزه‌هایمان با هم تداخل پیدا نمی‌کند. سروش کارگردان است و من سرپرست نویسندگان. من در کارگردانی او دخالت نمی‌کنم و سروش در متن‌ها دست نمی‌برد. نکته جالب اینکه خود سروش هم در گروه نویسندگان هست و‌ آن قسمت‌هایی که متن را خودش باید بنویسد سیناپس را صفحه به صفحه با من چک می‌کند و جاهایی که از او خواهش می‌کنم متن را تغییر دهد از همه نویسنده‌ها زودتر قبول می‌کند. تنها تفاوتی که برای سروش قائلم این است که چون می‌دانم متنی را که نوشته قبلا در مغزش بازسازی کرده است، به او می‌گویم این سکانس روی کاغذ با مزه نیست، اما اگر خودت آن را سکانس با مزه‌ای دیده‌ای مشکلی نیست.

این سؤال را باید از کارگردان بپرسم اما نظر خودتان را هم می‌خواهم بدانم؛ استفاده کردن از بازیگرانی که اغلبشان کمدین‌های تلویزیونی نیستند، شما را نگران نمی‌کرد؟

ما دوست داریم به هر وسیله‌ای که شده تماشاگر، کار را ببیند. اگر ببینیم برای بازیگر طنز تلویزیونی، نقش خوبی داریم و می‌توانیم با او شخصیتی جدید‌تر، جذاب‌تر و به دور از کلیشه‌های قبلی خود آن بازیگر نشان دهیم، حتما از او دعوت می‌کنیم، منتها می‌خواستیم کارمان یک کمی متفاوت باشد. نظر همه ما این بود که چهره‌های طنز تلویزیونی تکراری شده‌اند. بقیه بچه‌ها قبلا امتحان‌شان را پس داده بودند. خیلی‌ها به ما می‌گفتند که شاید بهنام تشکر برای نقش اول این مجموعه انتخاب خوبی نباشد اما الان که چند قسمت پخش شده و بازخوردهای مردمی را می‌بینیم، خیلی خوشحالیم که از همان ابتدا انتخاب درستی کرده‌ایم.

یک نکته در ساختمان پزشکان به چشم می‌خورد و آن شوخی با صداها و موسیقی کلام است؛ اتفاقی که در متن‌هایی که شما نوشته‌اید کمتر دیده‌ایم. در ساختمان پزشکان برای این نوع شوخی حساب جدایی باز کردید؟

من همیشه در فیلمنامه‌ها به صدا توجه می‌کنم؛ یعنی به غیر از شوخی با تصویر و دیالوگ، با صداهای خارج از کادر هم شوخی می‌کنم. این نگاهی نیست که من سر ساختمان پزشکان به آن رسیده باشم. همیشه مشغول سر و کله زدن با نویسنده‌ها هستم. بنابراین کمتر می‌رسم سر صحنه بروم برای همین خیلی از شوخی‌های صوتی تلف می‌شوند. بعضی از کارگردان‌ها به شوخی‌های صوتی توجه می‌کنند و برخی دیگر از کنار آن می‌گذرند. به غیر شوخی، موسیقی در دیالوگ‌ها برای من مهم است. بعضی وقت‌ها یک جمله را چندین بار می‌خوانم و کلمه‌ها را بالا و پایین می‌کنم تا خودم از شنیدن این جمله‌ها احساس خوبی داشته باشم. سر بعضی کارها، بازیگر با هدایت کارگردان هر چیزی که دلش می‌خواهد می‌گوید اما ریتم، اندازه و موسیقی دیالوگ همیشه برایم مهم است.

یکی از ویژگی‌های طنز‌های شبانه، استفاده از بازیگرهای مهمان برای متنوع کردن فضا و گفتن قصه‌های جدید است، اما در این چند قسمت بازیگر‌های مهمان با کارکرد ویژه‌ای دیده نشده اند
.

بودجه‌‌ این کار خیلی پایین است؛ حتی با سریال‌های آپارتمانی دیگر هم نمی‌توان مقایسه‌اش کرد. تعداد قسمت‌هایش هم 55تاست و با این برآورد، بضاعت اینکه از بازیگرهای مهمان بیشتری استفاده کنیم را نداشتیم. اگر می‌دانستیم دستمان از لحاظ مالی باز است، داستان‌های جالب تری با مهمان‌هایمان می‌ساختیم و حتی برای سایه‌ای که از پشت پنجره رد می‌شود برنامه‌ریزی می‌کردیم؛ اما نشد. البته چند بازیگر مهمان خوب و بامزه در راه هستند. همین تعداد مهمانی هم که داریم دوستانی هستند که به ما لطف داشتند و در دستمزدشان به ما تخفیف دادند.

بعد از اصلاحیه معاونت سیما و اجبار گروه به اضافه کردن یک پزشک اخلاق گرای نمادین، چطور این ایده را در دل کار هضم کردید تا از کار بیرون نزند؟ از آن مهم‌تر سیروس ابراهیم زاده چطور حاضر شد این نقش را بر عهده بگیرد؟

از ما خواستند که این اتفاق بیفتد. طبیعی است که آدم تا یک جایی مقاومت می‌کند و می‌گوید کار لطمه می‌خورد اما نمی‌شود با خودخواهی نتیجه زحمات همه را به هدر بدهی. تو نمی‌توانی الکی فشار بیاوری چون نهایتا کار پخش نمی‌شود. ما تلاشمان را کردیم تا این اصلاحات را به بهترین شکل وارد بکنیم. به‌نظر می‌آید سکانس معرفی دکتر هم سکانس بدی نشد. خود سیروس ابراهیم‌زاده هم آدمی نیست که یک نقش خنثی و تخت را قبول کند و ما در قسمت‌های بعدی، با همین دکتر خوب و باشخصیت هم شوخی‌هایی خواهیم کرد. البته آدم خوب، کمدی ندارد و ما یک شیطنت‌هایی کرده‌ایم که دکتر بامزه‌تر شود. نقش دکتر را طوری نوشته‌ام که خودم از شخصیتش خوشم بیاید وگرنه نمی‌توانستم وجودش را در متن تحمل کنم.

یک جایی بیژن بنفشه‌خواه می‌گوید: «رسانه ملی با این همه مخاطب!» لحن او به وضوح برداشتی کاملا برعکس را به مخاطب می‌دهد. این مین‌گذاری‌ها در لحن را چطور با کارگردان هماهنگ می‌کنید؟

این تکه مال خود سروش صحت است و مین‌گذاری‌های عمده را هم خودش انجام می‌دهد. قسمت‌های انتقادی‌تر و تند و تیز‌تر را خودش می‌نویسد. چیزی که من در همین 6-5 قسمت دیده‌ام این است که با ما باز، برخورد می‌شود و تلویزیون با ما کنار آمده است. یک سری شوخی‌هایی بود که فکر می‌کردم ممکن است مشکلی پیش بیاورد اما با ما مدارا شد و شوخی‌ها حذف نشدند.

همانطور که خودتان می‌گویید فضا باز‌تر است. اگر فاصله ضبط و پخش کم بود، از خوراک‌های خبری استفاده می‌کردید؟

الان که دارم فکر می‌کنم در این همه سال یادم نمی‌آید مباحث روز را داخل کرده باشیم. خشایار الوند این سبک را دوست دارد، اما من این‌طور کار نمی‌کنم و اگر پخش همزمان هم بود مطمئنا اتفاق خیلی عمده‌ای نمی‌افتاد و متن‌ها تغییر چندانی نمی‌کردند.

http://dooorbin.com/index.php/mosahebeh/328-peyman-ghasemkhani.html




تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 30 خرداد 1390 12:40 ب.ظ




  • تعداد صفحات :2
  • 1  
  • 2  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic