TV Comedy Series And Cinema of Comedy همه چیز درباره سینمای كمدی و طنزهای تلویزیونی و مطبوعاتی مطالب منتشره در این وبلاگ اکثرا شخصی و طنز می باشد و نیازی به واکنش های تارانتینویی نیست . لطفا آرامش خود را حفظ کنید . بازنشر مطالب این وبلاگ در سایت ، کتاب یا وبلاگ دیگر ، بدون کسب اجازه از نویسندگان ممنوع می باشد . http://comedycinema.mihanblog.com 2019-09-13T18:52:22+01:00 text/html 2012-06-26T16:35:02+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی سینمای پر مخاطب نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/367 <!--[if gte mso 9]><xml> <o:OfficeDocumentSettings> <o:RelyOnVML/> <o:AllowPNG/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-US</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">سینمای پر مخاطب </span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">مهرداد نعیمی</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">سرانه حضور در سینما به ازای هر ایرانی، 15 دقیقه در سال است، یعنی حتی آن ایرانی مادر مرده که در دورترین نقاط کشور چوپانی می کند نیز، با هر زحمتی که باشد، یک بار در سال خودش را به سینمایی رسانده و<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>15 دقیقه در آن می ماند تا نشان دهد هنوز حامی آرمانهای سینمای ایران است،</span><span style="font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="AR-SA"> </span><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">اما به راستی چه عاملی باعث </span><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">این موفقیت </span><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">شده که ایرانیان حمایت از <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>سینما را وظیفه میهنی خود بدانند؟ </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر یک تماشاچی عصبی:</span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"> چون کی ایرانیها دوشواری نمی دانند چیه، اصلا هیچ بشر در راه فیلمسازی اونا دوشواری ایجاد نمی کنه و واسه همینه که همیشه درجه یک هستن. <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>اصلا کسی هست فیلم ایرانی نخواد؟ اونو به من نشان بده</span><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">، اصلا شما کییی سوال می کنیی؟ شهرداری ای؟ </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر یک تماشاچی جوگیر:</span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"> چیزی که عیانه ایران تو جهان اول میشه، هالیوود هم این تماشاگرو نداره، بارسلون هم نداره، ایرانه یکیه، ایران بعد از منچستر قوی ترینه، طرفدارای سینمای ایران بالای صد در صده، اصلا چرا وقتی بهداد حرف از اسکار می زد، فراستزده می خند؟ سینمای ما خیلی آقاهه، خیلی گلهای گله، ایشالا سینمای ایران اول می شه، باشه؟</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر یک مدیر :</span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"> واسه اینکه ما برای شعور مخاطب احترام قائلیم، بحمدالله تا حالا نگذاشتیم هر فیلمی پاش به سینما برسه، اول پروانه ساخت می دیم، بعد پروانه نمایش،<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>بعد هم اگر دیدیم یحتمل مخاطبان دوستش نداشته باشند، اکرانش نمی کنیم، چرا که نه؟</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر یک خیابانی :</span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"> صحبت از سینمای ایرانه، یعنی فیلمایی که داخل ایران ساخته می شن، البته اون وری ها هم ایرانین، هیچ فرقی نمی کنه، مهم نام بلند آوازه ایران و ایرانیه، جایزه فرهادی برای ما فرقی با جایزه آغداشلو نداره، البته حالا با اسکار فرهادی، قدرت فیلمسازی صلح میرزایی هم بالا میره،<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>قدرت فیلمسازی رو میشه از توی چشمهای کارگردانا دید، فرهادی خیلی بهتر از حاتمی کیائه؛ ولی انصافاً حاتمی کیا هم چیزی از فرهادی کمتر نداره.</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر کوروش سابقا کبیر:</span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"> من پیش بینی می کنم ایران در مقوله سینما جایگاهی ایمپورتانت داشته باشد، مردمانی از سرزمین بالیوود این قدرت را خواهند یافت که به هندی ها، رویا و آرزو و بالطبع امید بفروشند و طبیعتا سرزمین من که محدودیتها و سانسورهای رایج در سرزمین گاندی (بعدها کبیر) را هم ندارد، در این زمینه خواهد توانست به طرز خفنی بترکاند"</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:right; line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نظر یه بابایی که زنش ولش کرده رفته: </span></b><span style="font-size:14.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">چون توی سینما زن بی حجاب نداریم. مرد بی غیرت نداریم. نوار مبتذل نداریم. صور قبیحه نداریم. حشیش، قرص، تریاك، ذغال خوب و رفیق ناباب نداریم. رقص، آواز، خوشی، خنده، بشكن و بالابنداز نداریم، هیچ چیز ممنوعه كلاً نداریم، نداریم. سینماس، آره ولی خونه سینما هم نداریم. </span></p><span dir="LTR" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;mso-bidi-font-family: &quot;B Mitra&quot;"> <br></span> text/html 2012-06-21T16:22:56+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی دیکشنری فارسی – فارسی مردک درازینه - لانگ من http://comedycinema.mihanblog.com/post/361 توضیحی درباره این متن : این متن گلچینی از نوشته های قدیمی من است، من حد فاصل سالهای 86 تا 90 چندین متن دیکشنری گونه نوشتم که این متن از میان آنها گلچین شده و در شماره 13 مجله خط خطی چاپ شد. این توضیح برای آن بود که شما بتوانید با خود بگویید :"این تازه گلچینشه، ببین بقیه چه افتضاحی بودن"&nbsp; ... عزت زیاد<br><br><span style="font-weight: bold;">دیکشنری فارسی – فارسی مردک درازینه&nbsp; - لانگ من </span><br><br>نوشته مهرداد نعیمی<br><br>مراحل زندگی یک جهان سومی قرن بیست و یکمی، اینجور چیزی است:<br><br><br> &nbsp; text/html 2012-06-19T16:24:45+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی عشقولانه بازی های من و پنی – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/362 <h2 class="contentheading clearfix"><font size="1">عشقولانه بازی های من و پنی – نوشته مهرداد نعیمی </font></h2> <h2 class="contentheading clearfix"> </h2> <div class="article-tools clearfix"> <div class="article-meta"> <span class="createdate"> &nbsp;</span><span class="createby"></span> </div> <div class="buttonheading"> <span> <a href="http://www.cinemabook.ir/index.php/mozoeh/shakhsi/2373-1391-03-31-19-05-45.html?tmpl=component&amp;print=1&amp;layout=default&amp;page=" title="نمایش دکمه چاپ" rel="nofollow"><img src="http://www.cinemabook.ir/templates/ja_rasite/images/printButton.png" alt="نمایش دکمه چاپ"></a> </span> </div> </div> <div style="text-align: right;">&nbsp;کلا در مسائل ناموسی آدم خوش شانسی نبوده ام. در آغاز تمامی ارتباطهای عشقولانه ایم، سعی در پنهان کردن ماجرا از همه آشنایان و غریبه ها داشته ام اما همیشه ریزترین جزئیات ماجرا هم لو می رفت، نمونه اش روابط رمانتیکم با ناتالی پورتمن، آدری توتو، سارا، مهسا، پریسا، بیتا، نیکی، مهناز، کریستین دانست، هیلاری داف و ده ها نمونه دیگر که بارها و بارها در اینترنت به اشتراک گذاشته شده است،<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/Kaley_penny.jpg" alt="Kaley penny" style="float: left; width: 381px; height: 571px;"> خلاصه اینکه از روابط عشقولانه، رو سیاهیش به من مانده... حالا در این متن تلاشی مذبوحانه دارم برای بازگرداندن روغن ریخته و آب به جوب(دقیق ضرب المثل یادم نمیاد)، می خواهم با گفتن همه حقایق ثابت کنم که آنقدرها هم هرزه و بی ناموس نیستم. </div> <div style="text-align: right;">از شما پنهون نیست، از خدا چه پنهون که همه این سالها، حتی وقتهایی که بانوان محترمی که ذکرش رفت، سرگرم من بودند، عاشق پنی بودم. عشق میان من و پنی فرا پست مدرنیسم بود، یک حس روحانی، یک خلصه روانی، یک ارتباط فلسفی، یک رویای رویایی، در شرح روابط عشقولانه خودم و پنی اینقدر بگویم که در هنگام ابراز عشق و در مرحله پیوند قلبهایمان، ابتدا مهر من به آرامی و با طمانینه وارد دل پنی می شد و سپس جهت ایجاد صمیمیت بیشتر، یکی از ما یا هر دو حرکات ریتمیکی را انجام می دادیم تا با این حرکات و تماس یافتن مهرم با دل و قلوه او، تهییج رابطه صورت گرفته و به تدریج افزایش می یافت تا زمانیکه هر دو به نهایت یا اوج احساس می رسیدیم. به خوبی می دانستم که یکی شدن ما و ایجاد رابطه تنگاتنگ نیاز به بخشهای پیش مقدماتی دارد، رابطه من و پنی رابطه ای بود که در آن مسایل عاطفی و احساسی لازم برای یک رابطه دوسویه بوجود آمده بود و من نیازهای عاطفی پنی را می شناختم و تمامی اختلافات فیمابین &nbsp;ما به سرانجام رسیده بود و به خواستها و انتظارات پنی توجه لازم را داشتم. در واقع تحرک من و یا انقباضات ریتمیک دل پنی برای ایجاد این صمیمیت بیش از حد صورت می گرفت و به رابطه عشقولانه مان کمک می کرد. البته باید توجه کنید که ترشحات قلب من آنقدر زیاد بود که باعث سایش دیواره های دل پنی نمی شد و فی الواقع، عشقی داشتیم فارغ از هرگونه درد و سوزش. برای افزایش احساس و علاقه، هیچ گاه نیازی به استفاده از سایر لوازم نداشتیم. من در اثر تجربه های ناموفق گذشته، بخوبی می دانستم که رسیدن به نهایت یا اوج احساس به معنای رضایت از رابطه نیست. بلکه باید همه شرایط رابطه عشقولانه اعم از یکی بودن، به هنگام بودن، دوسویه بودن و پیش نوازش به درستی انجام می شد و عشقولانه بازی نیز با آرامش و طمانینه صورت می گرفت تا پنی نازنینم، هم به رضایت از من و هم به لذت کافی از کنار من بودن برسد. من چنان شیفته پنی بودم که نقطه به نقطه می شناختمش، می دانستم که علاوه بر دل و قلب پنی، باید به نیازهای مادی و معنوی او، تمامی ابعاد وجودیش حتی لاله گوش، قوزک پا و یا گردن توجه کافی داشته باشم. &nbsp;توجه کافی در همه حال، بیدار و خوابیده، ایستاده و نشسته، پهلو به پهلو، روبرو، روی پل، روی دوچرخه، معلق، فشرده، آزاد... بلی، من دوست نداشتم ارتباط ما به جدایی برسد، آنگونه که 50 درصد ازدواج های کنونی می رسد. من با تمرکز فراوان مراقب بودم که بار و وزن زندگی، ابعاد وجودی پنی را آزار نداده و او حالتی آزاد و رها داشته باشد، من سنگینی بار زندگی را بشکلی حایل می کردم که پنی بتواند دستانش را معطوف به نوازش و ایجاد گرمایش در زندگی مشترکمان کند.&nbsp;</div> <div style="text-align: right;">پنی آنقدر برجستگی های مثبت داشت که دو سه نقص کوچک اصلا به چشم نمی آمد. پنی حلال زاده بود(بارها تست کرده بودم)، زیبا بود(عکس را خودتان دارید می بینید دیگر)، جادار بود(منزل داشتند ایشون)، مطمئن بود(با وفا)، باهوش بود، مهربان بود، طناز بود، قشنگ بود چشماش، می خندید لبهاش، تحصیل کرده بود، مثل بلبل با آی پد کار می کرد، اکتیو بود، اِند لطافت بود، با مرام بود، حالا در مقایسه با این همه برجستگی، ضعفهایش چه اهمیتی داشت؟ مثلا برای چه کسی مهم است که او تا 20 سالگی جنسیت دیگری داشتهبود؟ یا چرا نداشتن ملحقات و ادوات زنانه باید باعث جدایی می شد؟ من که اصلا نسبت به ضعفهایش، فکرم را هم مشغول نمی کردم، فقط می دانستم که خداوند هدیه ای بی نظیر به من داده است، هدیه ای باشکوه، شگفت انگیز، پر نشاط، آبرومند، خاص، حساس، پُراحساس، سرفراز، سرافراز، دل افروز، پر طراوت، با نزاکت، بی لجاجت، دراماتیک، ملودرام، فانتزی، .... &nbsp;نمی دانم چطور شرح بدهم دیگر ... <br></div> <p> <br></p> text/html 2012-06-10T16:30:37+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی درباره فیلم "چک" ساخته کاظم راست گفتار http://comedycinema.mihanblog.com/post/364 <p style="text-align: right;"><strong>کتاب سینما&nbsp; :</strong> "چک" بسیار بهتر از فیلم های بسیار ضعیفی مثل "پسر تهرونی" و "داماد خوش قدم" و "زنان ونوسی، مردان مریخی" است، فیلم چک توانایی جذب مخاطب را دارد، داستان مناسب و جدیدی دارد که تا نیمه های فیلم با ضرباهنگ مناسبی، جذاب پیش می رود.<img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto; width: 528px; height: 320px;" alt="check" src="http://cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/check.jpg"></p> <p style="text-align: right;">&nbsp;(مضمون فیلم درباره یک چک 40 میلیونی است که قرار است بین 4 نفر تقسیم شود.) این فیلم بازیگرهای محبوبی مثل فرهاد آئیش و همایون ارشادی دارد که اجرای خیلی خوبی را دارند، و از همه مهمتر اینکه سعی در دادن پیام های اخلاقی و سیاسی هم ندارد، اما مشکل اصلی فیلم در نیمه دوم فیلم است، دقیقاً از جایی که متوجه می شویم که روز بعد جمعه است و بنابراین تا شنبه خبری از پول نخواهد بود. نویسنده و کارگردان، هیچ ایده یا سوژه ای برای جذابیت باقی فیلم نداشته اند و این موضوع باعث ایجاد صحنه های تکراری، کش دار و بی معنی در فیلم شده است. از همه بدتر سکانس رفتن دسته جمعی به پیک نیک و بخصوص سکانس مسخره غرف شدن پسربچه است که هیچ کاربرد یا جذابیتی ندارد. حتی بسیاری از تماشاچیان معتقد بودند که وجود این سکانس طبق خواسته حسن شکوهی بوده و ارتباطی به فیلم ندارد. <br>بهترین سکانس فیلم همان سکانس ابتدایی است، جایی که 4 آدم متفاوت و بی ربط(جمشید مشایخی، همایون ارشادی، فرهاد آئیش و شاهرخ استخری) و یک راننده تاکسی(مژگان بیات) مجبور به همراهی و تحمل کردن همدیگر می شوند. تفاوت بارزی که بین آنها وجود دارد باعث می شود که نتوانند بهم اعتماد کنند. به نظر من اگر فیلم تا انتها با همین ایده جلو می رفت بسیار جذاب تر می شد.</p> <p style="text-align: right;">نوشته مهرداد نعیمی - کتاب سینما</p> text/html 2012-06-09T16:26:44+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی رویافروشی نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/363 <p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; "><strong style="margin: 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; ">کتاب سینما -</strong>رویا از اون موجوداتی است که استادانه آدم را گول زده و مورد عنایت قرار می دهد، رویا آدم بدذاتی است، خود من جزء قربانیان او هستم. می دونید، آخه من از اون آدمایی هستم که خجالت می کشم به چهره زنها نگاه کنم، تاحالاخیلی تلاش کردم این مشکلم رو حل کنم، اما هنوزم تا با یه جنس مخالفم روبرو می شم، ناغافل سرم می افته پایین و به تته پته می افتم، البته به جز یه پیرزن که توی مترو برای پول آکاردونی می زنه، اون طوری بهش نگاه نمی کنما، فقط نگاه می کنم، خوب آخه، یه پیرزن با یه آکاردونی، خیلی جالبه، کارش هم درسته، دفعه بعدی که ببینمش هزار تومن بهش میدم، حالا از بحث دور نشیم.<img alt="dreams" src="http://cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/dreams.jpg" style="margin: 5px; padding: 0px; border: 0px none; outline: 0px none; float: left; width: 358px; height: 265px;"></p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">به سی سالگی رسیده بودم و همچنان عزب بودم، حتی در ایام بچگی دخترها حاضر نبودند با من خاله بازی کنند، حسرت یه خاله بازی خشک و خالی، به دل من مونده بود، می فهمید چی می گم؟، فقط وقتهایی که به سینما می رفتم، این شانس رو داشتم که با رویا زندگی کنم، سینمای با کیفیت ایران، کلی رویا و آرزو به من می داد، مثلا اگر فیلم خوب بود و می شد با شخصیتها ارتباط برقرار کرد، دوستی رو ادامه می دایم و شب که می شد، درحالی که من احتمالا توی یک وان پر از کف حمام، ریلکسیشن داشتم، بازیگر فیلم افتخار داده و برای صرف شام به خونه ما میومد، با هم صحبت می کردیم، از هر دری می گفتیم، گاهی پاپیچم می شدند، بهم ابراز علاقه می کردند، و منم مثل فیلمهای کلاسیک، می گفتم:« خب عزیزم، خوشحالم دوباره همدیگرو می بینیم»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">اونم می گفت:«مهرداد، آی میس یو سو ماچ»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">من:«می توو بِیبی»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">اون:« عزیزم میشه یه سوال ازت بپرسم؟»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">من:«هر چی دلت می خواد بپرس»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">اون:« چرا برات پیامک اومد اما نگاهش نکردی؟»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">من:«عزیزم اگه بخوایم اینقدر همدیگرو سوال پیچ کنیم همه چی می پره، به جز "ایرانسل" و "پیامک های انصراف از یارانه" کسی به من پیامک نمی ده»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">اون:«یعنی مطمئن باشم پای زن دیگه ای در میون نیست؟»</p><p style="margin: 10px 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 12px; color: rgb(69, 69, 69); font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 11px; text-align: right; ">من:«عزیزم من عصاره فشرده شده وفاداری هستم، خودت می دونی که»</p><br> text/html 2012-06-02T16:31:59+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی دیالوگهای زیبای پالپ فیكشن نوشته كوئنتین تارانتینو http://comedycinema.mihanblog.com/post/365 <div class="article-content"> <p style="text-align: right;"><strong>كتاب سینما، مهرداد نعیمی</strong>: داستانهای عامه پسند(پالپ فیكشن) ساخته كوئنتین تارانتینو، به گواه شبكه های اجتماعی، و همچنین سایت جهانی IMDB، جزء محبوب ترین فیلم های تاریخ سینما بوده و مقام پنجم را در اختیار دارد، در مطلب زیر، تعدادی از دیالوگهای زیبای فیلم را از نسخه پخش شده در جشنواره كن، تهیه كرده ایم:<img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" alt="pulpfiction" src="http://cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/pulpfiction.jpg" height="583" width="478"></p><br></div> text/html 2012-05-25T16:33:34+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی بررسی دلایل به فنا رفتن سینمای گابن – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/366 <p style="text-align: right;">بررسی دلایل به فنا رفتن سینمای گابن – نوشته مهرداد نعیمی: در گذشته های دور، در غرب آفریقا دهکده ای وجود داشت که از لحاظ جغرافیایی، بغایت مشابه دامنه جنوبی البرز بود، همان پستی و بلندی ها، همان چاله چوله ها و همان جک و جانورها. این دهکده که گابن نام داشت، امروزه به کشور بسیار بزرگی تبدیل شده است. <img style="float: left;" alt="gabon0" src="http://cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/gabon0.jpg" height="400" width="400"></p> <p style="text-align: right;">جغرافیای پهناور “گابن” از شرق به گینه بیسائو، از جنوب به کنگو، از شمال به کامرون و از غرب به اقیانوس اطلس می رسد. از آنجا که "گابن"، قلب سینمایی آفریقا محسوب می شد، برای بررسی سینما چاره ای نبود جز اینکه به “گابن” برویم! مورخان گزارش داده اند که در اواخر قرن چهاردهم شمسی، اتفاق هایی روی داد که سینمای “گابن” را کومپلت به باد فنا داد، بطوریکه اهالی این کشور مجبور شدند که برای تماشای یک فیلم گابنی روی پرده سینما، به دوبی یا تایلند سفر کنند.در قرن چهاردهم علت این رویداد مفتضحانه را "فساد و انحراف" و "متزلزل بودن شیوه های مدیریتی" می دانستند اما بعدها کشف شد که سرچشمه این اتفاقات، سوء تفاهم های فرهنگی بوده است، مطابق نظرات هنرمندان آن دوره، برای بررسی این انحرافات، باید به تاریخ، جغرافیا و وضعیت جامعه “گابن” فوکوس کرد. چنانچه یکی از این هنرمندان که به "ماهایا" شهرت داشت گفته بود:"همچون سایر زمینه ها، فساد در سینما همانقدری وجود دارد که در جامعه نیز موجود است، نه کمتر و نه بیشتر"از این رو، مورخ ما که دل شیر، شکمی سیر و روحی امیدوار داشت، تصمیم گرفت که به گابن برود تا از چند و چون ماجرا باخبر شود. اولین کشف او اینکه رفتن به “گابن” هرگز سخت نبوده است. چرا که آفریقایی ها اصالتا در رفتن به گابن ، تخصص دارند و با آن زاده شده اند. اصلا ریشه های آبا اجدادی، همواره آنها را به سوی این مکان شریف می کشاند.&nbsp;</p> text/html 2012-05-25T13:40:20+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی روزهای زندگی ما! نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/360 <div class="article-content"> <p style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">مهرداد نعیمی:&nbsp;</span><strong> </strong>سال 1380 خیلی سال بدی بود، در اثر یک تصادف، پدربزرگم به دیار باقی شتافته بود و خودم هم مدتها با دست و پای شکسته روی تخت بیمارستان بودم. دوست بامعرفتم پدرام، هر روز میومد و با خبرهای خوش روزنامه ها، بهم امید می داد، خبرهایی که حاکی از آزادی و آبادانی کشور، ریزش های جوی فراوان حتی در کویر، شدت گرفتن عشق و عاشقی، صلح در همه کشورهای منطقه بخصوص عراق و افغانستان، حضور افتخارآمیز ایران در المپیک و قرار گرفتن آمریکا در لیست محور شرارت بود.<img style="display: block; margin-left: auto; margin-right: auto; width: 408px; height: 300px;" alt="chaplin8" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/chaplin8.jpg"></p> <p style="text-align: right;">همه اینها باعث شده بود که نسبت به آینده خیلی خوشبین شده بودم و مرتبا دست به خیالبافی درباره سالهای آینده می زدم. من خودم رو در 4 سال بعد، در چنین وضعیتی می دیدم:</p> <p>&nbsp;</p> <p style="text-align: right;"><strong>خرداد سال 1384 در عالم خیال:</strong></p> <p style="text-align: right;">کنکور خیلی موفقی داشتم و در رشته هوافضای دانشگاه تهران قبول شده بودم. از همون روز اول دانشگاه با پریسا که زیباترین دانشجوی دانشگاه بود، ارتباط خوبی برقرار کرده بودم، پریسا مادری آمریکایی و پدری بغایت پولدار و ایرانی داشت، پدر پریسا، بیست عدد از آپارتمانهای خیابان فرشته را بنام پریسا کرده بود. اما این پول پریسا نبود که برای من مهم بود، مهم این بود که من و پریسا، بخصوص اون، یک دل نه صد دل عاشق هم شده بودیم. اون دیوونه من بود، بدون من حتی نمی تونست یک ساعت زندگی کنه، من برای اون حکم اکسیژن را داشتم، مثل یک درخت، دی اکسیدهای او را گرفته و بهش تنفس می دادم. هر وقت منو می دید، دستپاچه می شد و منو به یک مکان خلوت می برد تا برام از اوضاع مملکتی بگه که بحمدالله پله های پیشرفت را چهار تا یکی بالا می رفت، شکم سیر، مرغ و پلو، شیر یارانه ای، موز و خیار و زردآلو، در جام جهانی تا نیمه نهایی بالا رفته بودیم. همه غرق در نور و شادی بودن، وضعیت اکران سینماها از بلبشو در آمده بود و همه معتقد بودند که باید بحال این سینما لبخند زد.</p> <p style="text-align: right;"><strong>خرداد سال 1384 در عالم واقعیت:</strong></p> <p style="text-align: right;">تو دانشگاه قبول شدم، البته نه اون رشته ای که دوستش داشتم، ولی اونقدرها هم به تهران دور نبود، ریاضی محض در کرمان، عوضش همه از رشته ما استقبال می کردن، روز اولی که وارد دانشگاه شدیم، 50 نفر بودیم گرچه در همون سال اول، 31 نفر انصراف داده بودند، 19 نفری که باقی مونده بودند همگی مذکر بودند و گردن کلفت، اوضاع زیاد هم بد نبود، جزء اینکه دانشگاه به ما خوابگاه نداده بود و عملا همگی کارتن خواب های حرفه ای شده بودیم. از تهران هم معمولا خبرای خوبی می رسید، جز اینکه خبر رسیده بود که یک پیکان با موتور پدرم تصادف کرده بود و فراری شده بود و پدرم با شونه شکسته گوشه خونه درد می کشید، منتظر بود تا شونه اش خود به خود جوش بخوره، دیگه همه چی امن و امون بود، البته دختر عمه ام که حدودا دوستش داشتم، هم شوهر کرده بود، در ضمن تونسته بودم کار هم پیدا کنم، روزهایی که دانشگاه نداشتم، توی یک فروشگاه کار می کردم، البته رئیس فروشگاه آدم گند دماغی بود اما کار تو فروشگاه این حُسن را برای کارکنانش داشت که بتونن دستمال کاغذی و پوشک را با ده درصد تخفیف بخرند، گاهی حتی به ما این فرصت داده می شد که به زندگی خودمون هم فکر کنیم، مثلا همانطور که با پدرام کف فروشگاه رو تی می کشیدیم درباره آینده احتمالی، خیالبافی می کردیم.</p> <p style="text-align: right;"><strong>خرداد سال 1388 در عالم خیال:</strong></p> <p style="text-align: right;">نویسنده معروفی شده بودم، مهران مدیری برای نوشتن مرد هزار چهره به سراغ من اومده بود، هر چی به مهران می گفتم که شاید بد نباشه قسمت بیمارستان را بدیم پیمان قاسم خانی بنویسه، قبول نمی کرد، زل می زد به چشمهام و می گفت:" نه، خودت بنویس، .. من فقط و فقط به تو ایمان دارم"</p> <p style="text-align: right;">اوضاع زندگی شخصیم هم عالی بود، مردم در خیابانها از فرط علاقه، یقه پیراهنم را جر می دادند، اما خوشبختانه همان مردم من را با یقه پاره هم دوست داشتند، باران گلی دوستی، که از بازیگران خوب سینما بود، نسبت به ازدواج با من اظهار تمایل کرده بود، اما مشکل این بود که شهناز افشار هم از من قول ازدواج گرفته بود، پیش خودم می گفتم حالا هر چی که خدا بخواد، توکل به خدا، امیدوارم با اونی ازدواج کنم که عاقبت به خیرتر بشم. مملکت که گل و بلبل شده بود، نمونه اش آخرین خبر اینکه قاچاق مواد مخدر به زیر صفر درصد، و سرانه بیمه تامین اجتماعی مردم به بالای 1000 درصد رسیده بود. تلویزیون در تیزرهای متعدد، مرتبا از مردم خواهش می کرد که برای برداشتن یارانه هاشون یه کم بجنبونن و اینقدر بی خیالی طی نکنن.</p> <p style="text-align: right;"><strong>خرداد سال 1388 در عالم واقعیت:</strong></p> <p style="text-align: right;">فهمیده بودم که زندگی چهره زیبایی داره، البته در اون سال، اون روی سگشو به ما نشون داده بود. قیمت خونه ما حسابی بالا رفته بود و خوشحال بودیم، گرچه چند وقت بعد، خونه مون رو در اثر بدهی از دست دادیم و به دوران کارتن خوابی درود دوباره ای گفته بودم. البته اوضاع کشور اونقدرها هم بد نبود، ایران مقام اول اکثر جدولهای مهم دنیا، مثل طلاق، مصرف لوازم آرایشی، اقتصاد و اعتیاد&nbsp; رو در اختیار گرفته بود. همه جا صلح و شادی بود و مردم بیشتر از همیشه شاد و سرزنده بودند و با هم قایم باشک و گرگم به هوا بازی می کردند.</p> <p style="text-align: right;"><strong>&nbsp;كتاب سینما، مهرداد نعیمی</strong></p></div> text/html 2012-05-23T13:37:27+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی از سینما؟ ....... آها بوگو – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/359 <div class="article-content"> <p style="text-align: right;">سردبیر محترم مجله که همیشه لطف خاصی به من داشته، برای محافظت هر چه بیشتر از گلو و حنجره ام، دوستانه بهم پیشنهاد داد که تا جایی که امکانش هست، کمتر حرف بزنم و بیشتر با ایما و اشاره با باقی همکاران ارتباط برقرار کنم. واقعا مرد نازنینیه، خلاصه منم قبول کردم و ایشون هم بدون هیچ درنگی، آقای پدرام ابراهیمی رو مسئول ترجمه افاضات من نمودند. &nbsp;در ادامه می تونید 3 سکانس از این ماجرای خنگولانه رو بخونید:&nbsp;<img style="float: left;" alt="woody6" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/woody6.jpg" height="300" width="293"></p> <p style="text-align: right;"><strong>سکانس 1 . از سینما :</strong></p> <p style="text-align: right;">&nbsp;پدرام : خوب بنال ببینم چی می خواستی بگی ..... 900 حرفه؟ .... 900 بخشه؟ .... 900 کلمه اس؟؟؟؟؟ .... چه خبره بابا، ول کن جون عمه ات، لابد درباره فساد در سینما دیگه، آره؟ .... فساد کجا بود .... چاق؟ ...... شکم گنده؟ ...... تپل؟ ... کپل؟ .... آها، خوب، ... زن جوون؟ با یه زن جوون؟ .... خوشگله طرف؟ .... مرلین مونروئه؟ ..... خواهر آنجلینا؟ ..... بابا، &nbsp;ای ول، دمش گرم، نه؟ دمش سرد؟ این کپله فوتبالیسته؟ .... چه می کنه این کپله؟ ......&nbsp; این ور و اون ور؟ .... بالا و پایین؟ .... رو یا زیر؟ ... بات یا تاپ؟ والا ما جرات نداشتیم جلوی بابامون پامونو دراز کنیم.... خوب، ..... کلمه بعدی مرده یا زنه؟ ...... جنسیت نداره؟ .... &nbsp;بازی می کنن؟ خیلی قشنگ؟ ...... بازیگرن؟ ...... زنه بازیگره؟ ..... بازیگر نیست؟ ...... بازیگر میشه ؟ .......&nbsp; چی می گی ؟ نمی فهمم، جون خاله ات درست بازی کن، اصلا پانتومیم بلدی؟ ...... مرد شکم گنده رو فهمیدم، بقیه اشو بگو، .... یه مرد قد دراز؟ ... قوی؟ ... لاغر اما قوی؟ .... &nbsp;وزیر؟ .... سازمان؟ ..... سازمان اطلاعات؟ ..... ساواک؟ ....... گشتاپو؟ ...... مافیا؟..... پدرخوانده؟ ...... چی نیا؟ ........ محمدرضا؟ ........&nbsp; محمدرضا چی چی نیا؟ ..... &nbsp;نمی فهمم چی می گی، پانتومیم هم بلد نیستی بازی کنی؟ ..... پس تو به چه دردی می خوری که مثل بختک افتادی به جون ما؟ ...... پول؟ .... بانک؟ ... بانک مرکزی؟ ..... بانک ملی؟ ..... اختلاس؟ .... &nbsp;دستمزد؟ ..... اون مرد کپله و زن خوشگله تو بانک؟ ..... بانک نداره اصلا؟ ..... زیمبابوه؟ ..... آهان، تو پارک ؟ ..... تو خونه؟ ..... آپارتمان؟ ..... زمان ؟ مکان؟ .... فضا ؟ ..... &nbsp;قدرت؟.... سید؟ ....... نکنه گوزنها رو می گی؟ ..... نه؟ زرافه ها ؟ ..... میمونا؟ ..... حیوون هست یا نه؟ ..... هست؟ پسره یا مرد؟ ...... شوهره؟ .... شوهرت؟ ..... آهان، شهرت؟ .... چی می گی؟ ... از سینما ؟ ..... آها بوگو .... چی چی نیا چی کار داره با این مسائل؟ .... بیکاره؟ .... دنبال کاره؟ ..... کار داره؟ ..... 3000 تا کار داره؟ .... 3000 تا شغل ایجاد کرده؟ .... 3000 میلیارد شغل ایجاد کرده؟ ..... 3000 میلیارد شغل کم کرده؟ ...... آهان خوب بوگو، برو سراغ کلمه بعدی؟ .... چند تا دیگه مونده؟ 894 تا؟.... جون ننه ات کمترش کن ..... توانا؟ ..... هیکلی؟ ..... بر و بازو؟ .....&nbsp; قادر؟ .... عباس قادری؟ ..... پارسال بهار؟ ...... فقط قادری؟ ..... آهان، &nbsp;ایرج قادری؟ ... خوب؟ ..... سنگر کندن؟ ..... چال کردن؟ ..... گل گرفتن؟ ....&nbsp; تدفین ؟ مگه تدفینش چش بود؟ ..... خیلی هم عالی بود، یکه یک، ... دوشواری؟ ... کدوم دوشواری؟ ...... به خدا نمی فهمم، جون مادربزرگت دوشواری نداشتیم.......... &nbsp;</p> <p style="text-align: right;">خلاصه بر این منوال رسیدیم به شعر زیر :</p></div> text/html 2012-05-21T13:35:04+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نامه یک دلسوز سینما به فرج سلحشیرین http://comedycinema.mihanblog.com/post/358 <div class="article-content"> <p style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">مهرداد نعیمی:</span> یکی از اهالی خیلی دلسوز سینما نامه ای برای آقای سلحشیرین مرقوم کرده اند که خوشبختانه نسخه ای از همان نامه را به جهت ثبت در تاریخ مطبوعات برای ما نیز فوروارد کرده اند. امید داریم که نشر این نامه سرگشاده سبب عبرت سایرین شود و اسباب ترقی و پیشرفت سینما و تلویزیون را فراهم آورد، دمشون گرم:<img style="float: left;" alt="letter2" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/MEHRDAD-NAEIMI/letter2.jpg" height="527" width="409"></p> <p style="text-align: right;">"سلام آقا فرج، امیدوارم که مزاحم فیلمنامه نوشتنتون نشده باشم، قبل از هر چیز، به قول جواد خیابانی، باید با صراحت بگم که باهاتون خیلی حال می کنم. یعنی یک سینماست و یک شما، براوو، دست مریزاد، خضوع و خشوع تپلت تو حلقم حاجی، یه دونه ای، خدایی خیلی می خوامت، از بقیه برادرا که آبی گرم نمی شه، ما اهالی دلسوز سینما فقط تو رو داریم. این فقط تویی که چند ساله بکوب حرفهای قشنگ می زنی، ما آبرو و حیثیت این سینما رو از تو داریم، این تو بودی که نسبت به هرگونه کانکت شدن با خواهر آنجل و همکارانش هشدار دادی، و وقتی گفتی هیچکی نفهمید چی گفتی، بقیه وقتی فهمیدن که دیگه کار از کار گذشته بود!</p> <p style="text-align: right;">راستی حاجی چقدر حال کردم که اول سالی اون دو تا فیلم قبیح رو توقیف کردن، حالاست که اونای دیگه حساب کار دستشون میاد، حالاست که می فهمن آقا فرج کشکی و کتره ای حرفی نمی زنه، امسال سال خوبی می شه حاجی، سالی که نکوست از بهارش پیداست، اصلا کدوم پدر آمرزیده ای اینارو واسه اکران عید انتخاب کرده بود؟&nbsp; موندم این فیلمهای سخیف چه طوری توی جشنواره جایزه هم گرفتن؟&nbsp;&nbsp; باور کن جز شما، هیشکی نمی تونه این اوضاع نابهنجار رو بخوابونه و اعمال قانون کنه. آخه این چه بساطیه؟ شما کارت رو بکن با قدرت، من پشتتم حاجی، به این جوونای سوسول امروزی هم توجه نکن. والا اگه این جوونای فیس بوق&nbsp; می فهمیدند که اگر پارسال اسکار و سزار بردن، از صدقه سر انحلال خانه سینما بود، و گر نه چرا قبلش از&nbsp; این خبرا نبود؟ ها؟ امسال اگه زرنگ باشن، بفتا که هیچی، حتی می تونن اسکار رو بیارن ایران، تو همین تالار وحدت خودمون برگزار کنن، یه جو همت می خواد که فقط تو داری حاجی، راستی گفتم همت یاد مراسم بزرگداشت اصغر افتادم حاجی، خوب شد کنسل شد، مگه کوه کنده؟ اصلا این جایزه ها واسه ما مهم نیست، بزرگداشت می خواد چی کار؟&nbsp; ماشاءالله چقدرم کم اشتهاست، هنوز چشمش به جایزه خانه سینما هم مونده، سیرمونی نداره، شنیدی که گفته پول مراسم بزرگداشتم رو&nbsp; بدین به هنرمندای بیمار؟&nbsp; حاجی باد این اصغرو یه کم خالی کن برادر، انگار قصد نداره دست از حاشیه سازی برداره، یه جایزه پیزوری باعث شده مردک رو پاک غرور برداره، شب عیدی تا اومده ایران رفته خونه شاپور قریب بهش گفته:" سینمای ایران رو شما کاشتید و اگر حالا برداشتی وجود داره مرهون زحمات شما بزرگوارانه.</p> <p style="text-align: right;">ما با فیلمهای شما، به سینما علاقمند شدیم." حاجی الان وقتشه همین دیالوگ رو مستمسکی کنی و حال اصغر رو بگیری، این شاپور قریب همونیه که "ممل آمریکایی" و "رقاصه شهر" رو ساخته بوده، حواست هست؟ الان وقتشه حاجی، قربونت برم، نوکرتم، چرا گاهی تنبلی می کنی؟ یه کم قدر خودت رو بدون، مگه ما مثل تو چند تا تو دنیا داریم؟ دنیا چیه، کل کائنات دیگه مثل تو نداره، بعدشم حاجی، چرا بلیط سینما فقط هزار تومان رفت روش؟ چرا باید بلیط سینما اینقدر ارزون باشه که فیلمت 3 میلیون بفروشه فقط؟، اگه هر بلیط رو کرده بودید دونه ای صد میلیون، الان فیلمت تو رده میلیاردی ها بود، می زدی توی برجک این روستا نمکی تا بفهمه بصیرت کی بیشتره، تا بفهمه کی بیشتر از دفاع مقدس حالیشه، اما حالا که نشده، حیف که این جماعت برجستگی های اثرت رو درک نکردن، اصلا درستش هم همینه، اگه قرار باشه همه متوجه این برجستگی ها بشن که دیگه برجستگی نمی مونه! تو هم نمی خواد دپرس بشی حاجی، اصلا همه آدم های بزرگ توی دوران خودشون اون طور که باید و شاید شناخته نشدن. این شکستها چیزی از ارزشهای شما کم نمی کنه. برد و باخت که مهم نیست، مهم بازی جوانمردانه اس که شما خوب بلدی. این تازه اولین ترین فیلمت بود، به امید خدا فیلم بعدیت با حضور پر شور و میلیونی مردم، چنان صدا کنه که چشم اصغر آقا رو هم بترکونه. حالا این بحث ها رو ولش، خودت چطوری؟&nbsp; دلم برات خیلی تنگ شده، خداییش تو دنیا یه دونه مرد باشه تویی، قربون اندامت برم، قربون جذابیتت برم، قربون چشمهای عسلیت برم، قربون روح بزرگت برم، قربون غیرتت برم، آخه نمی دونی چقدر دوستت دارم، خداییش یه سینماست و یه سلحشیرین، تو نبودی معلوم نبود چی به سر این مردم اومده بود، شک ندارم اگر تا حالا تو تهران زلزله نیومده از برکت امثال توئه حاجی، وگر نه این هنرپیشه ها رو ول کنی سینمای ما رو با هالیوود اشتباه می گیرن،</p> <p style="text-align: right;">این مردم رو ول کنی اینجا رو می کنن لاس وگاس، دست همگی از دم یه تاس و یه آس، هاها، شعر گفتم، البته به شعرهای موشکافانه شما نمی رسه حاجی، هیشکی رو تو عمرم ندیدم مثل شما هر روز و هر دقیقه شعر بگه، مخلص کلام، آبی بیار و نفسی تازه کن حاجی، تو امید مایی، چشم مایی، خدا سایه ت رو از سر سینمای ایران کم نکنه حاجی، بوس بوس</p> <p style="text-align: right;">&nbsp;نوشته مهرداد نعیمی/ با تشکر از نسیم عرب امیری</p></div> text/html 2012-04-26T15:57:57+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی درباره فیلم "نارنجی پوش" ساخته داریوش مهرجویی http://comedycinema.mihanblog.com/post/357 <!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-US</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:ApplyBreakingRules/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">درباره فیلم "نارنجی پوش" ساخته داریوش مهرجویی </span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"><span style="font-weight: bold;">مهرداد نعیمی</span>: فیلم </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">مهمان مامان</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> خیلی بهتر از </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">سنتوری</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> بود و </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">سنتوری</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> هم خیلی بهتر از </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">نارنجی پوش</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">. اما این به آن معنا نیست که </span><span style="font-size:12.0pt;font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font: minor-latin;mso-hansi-font-family:Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt; font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">نارنجی پوش</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-ascii-font-family: Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> فیلم افتضاحی است. هر چه باشد با فیلمی خاص از استاد مهرجویی طرف هستیم که معانی فلسفی بسیاری در درون دارد. اگر حوصله فلسفه هم ندارید، می توانید دلتان را به یک حامد بهداد پر انرژی و دوست داشتنی خوش کنید. داستان نارنجی پوش درباره مردی به نام حامد آبان است که در اثر خواندن یک کتاب، متحول شده و شروع به پاکیزه کردن محیط اطرافش و در نتیجه، پاکیزه نمودن روحش می کند. یکی از ایراداتی که به فیلمهای جدید مهرجویی گرفته می شود این است که همه شخصیتهای فیلم به میزان زیادی مهربان و پاک هستند. همه همدیگر را دوست دارند، به هم کمک می کنند، به داد هم می رسند و به هم اهمیت می دهند. همه شخصیتها را می توان در یک رده طبقه بندی کرد، از شهردار و خبرنگار بگیرید تا معلم، قاضی دادگاه و سوپورها. این موضوع باعث ایجاد فاصله بین فیلم و دنیای واقعی می شود. همانطور که در فیلم "طهران تهران"، کسی چنین آدمهایی که مجانی و بدون منت بیایند و خانه اش را ترمیم کنند و بروند را در اطرافش نمی بیند، در این فیلم نیز با شخصیتهایی روبرو هستیم که همگی سالم و بی غل و غش هستند. ایراد دیگر فیلمنامه در این است که لیسانسه بودن یک سوپور هیاهوی عجیبی ایجاد می کند، همه روزنامه ها از او می نویسند، زندگیش لحظه به لحظه زیر ذره بین قرار می گیرد و این درحالیست که همه ما، تحصیل کرده های بسیاری را می شناسیم که برای تهیه مخارج زندگی یا دانشگاه، در رستورانها کار می کنند یا نظافتچی هستند. </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA"></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">وقتی در تیتراژ ابتدایی، مهرجویی را آنطور عصبی و در حال شماتت مردم دیدم، خوشحال شدم، شاید چون اعتقاد دارم که مهرجویی عصبانی فیلمهای بهتری می سازد تا مهرجویی مهربان فیلمهای "طهران تهران" و "آسمان محبوب". گرچه نارنجی پوش هم در ادامه همین دو فیلم قرار می گیرد و به قدرت آثار پیشین مهرجویی نیست. اما نباید فراموش کرد که فیلمهای مهرجویی از بعد فلسفی نیز قابل بحث هستند. به عقیده من، </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">اگر در ایده نظافت، تمیزی و پاكی دقت کنیم، معانی عمیقی را می بینیم. حامد آبان از ابتدا اظهار می کند که انگیزه اش از این همه وسواس، رسیدن به باطن پاک و زیبا است، در واقع حركت قهرمان فیلم یك گذار فلسفی یا روانشناسی است و حامد سعی دارد به اصل خودش بازگردد، می خواهد از این كدری و كثافت و غباری كه رویش نشسته پاك بشود و انسان وقتی انسان می شود كه از آن خاصیت ناندرتالی عبور کند. اطرافیان که متوجه عمق مسئله نیستند، او را دیوانه و روانی می نامند. کیارستمی یکبار گفته بود:"برای ساختن فیلم، یا به یک شخصیت استثنائی نیاز داریم یا یک موقعیت و اتفاق استثنائی"، فیلمهای کیارستمی شخصیتهای ساده ای دارند ولی در عوض موقعیتهای ویژه ای دارند، اما در نارنجی پوش با یک شخصیت استثنائی روبرو هستیم. شخصیتی که با ما فرق دارد و طبیعی است که نتوانیم با او ارتباط برقرار کنیم. با توجه به همین نکته، اهمیت حضور حامد بهداد درک می شود، بطوریکه معتقدم اگر کس دیگری به جای بهداد این نقش را بازی می کرد، فیلم بطور کامل به فنا می رفت. بهداد توانسته است با بازی چشمگیر و جذابش، تماشاگر را با فیلم همراه کرده و عجیب بودن شخصیت را کاهش دهد. <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">بازی سایر بازیگران نیز مناسب است، فردوس کاویانی، میترا حجار، امید روحانی و اردشیر رستمی با وجود نقش کوتاهشان، کاملا به چشم می آیند. بازیگر نوجوان فیلم نیز بسیار عالی ایفای نقش نموده است. بهترین لحظات فیلم به مواردی برمی گردد که حامد بهداد صحنه را در دست می گیرد، سکانس آغازین فیلم که بهداد، گل آلود و لجن مال به خانه برگشته است، بسیار دوست داشتنی است. سکانس پیک نیک در پارک بسیار جذاب است، آنجا که بهداد از آشغال ریزی های خانواده به ستوه می آید و مجلسشان را بهم می ریزد. سکانس دادگاه خیلی خوب است، بخصوص دیالوگ بهداد که درباره بچه اش می گوید:«این بچه حق منه، مال منه، عشق منه» در کل معتقدم که دیدن فیلم نکات خوبی به تماشاگر اضافه می کند و مفید است. </span><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;; mso-bidi-language:FA" lang="FA"></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;mso-bidi-font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA">&nbsp;</span></p> text/html 2012-04-20T19:53:18+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نامه هایی از پادگان – شماره 2 – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/356 <!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-US</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:ApplyBreakingRules/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نامه هایی از پادگان </span></b><span dir="LTR"></span><b><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%;mso-bidi-font-family: &quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA"><span dir="LTR"></span><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%;mso-bidi-font-family:&quot;B Mitra&quot;">– </span></b><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%; font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">شماره </span></b><span dir="LTR"></span><b><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%;mso-bidi-font-family:&quot;B Mitra&quot;"><span dir="LTR"></span>2</span></b><span dir="RTL"></span><b><span style="font-size:12.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;"><span dir="RTL"></span> </span></b><span dir="LTR"></span><b><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%; mso-bidi-font-family:&quot;B Mitra&quot;"><span dir="LTR"></span>– </span></b><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;" lang="AR-SA">نوشته مهرداد نعیمی</span></b><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%; mso-bidi-font-family:&quot;B Mitra&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;; mso-bidi-language:FA" lang="FA"><span dir="RTL"></span>6 .</span></b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA"> دوره آموزشی واقعا سخت گذشت، بخشی از این سختی به دلیل سخت گیری های شدید پادگان و بخشی دیگر به دلیل لجبازی های شدید خودم بود. کلا باورم نمی شد که این قدر آدم لجبازی باشم. تقریبا در تمام حرفها و کارهای اجباری که پیش می آمد مقاومت نشان می دادم. روز اول فکرشو هم نمی کردم که جزء شرترین سربازهای پادگان باشم و بیشتر از هر کس دیگه ای پست نگهبانی تنبیهی داشته باشم. <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>روز اولی که وارد پادگان شده بودیم، توی صف لوازم استحقاقی ایستاده بودیم و بازگشت بسیجی های کفایتی که نیازی به گذران دوران آموزشی نداشتند را می دیدیدیم. چشمام را بستم و رو به خدا گفتم:" خدا یه کاری کن چشمامو که باز می کنم دو ماه گذشته باشه و ما به خونه برگردیم" چشمام رو باز کردم اما هنوز توی همون صف ایستاده بودم. دوباره چشمام رو بستم و همون جمله رو تکرار کردم و این بار چشمام را مدت زمان طولانی تری بسته نگه داشتم اما فایده ای نداشت و همچنان در پادگان بودیم. وقتی برای بار سوم چشمام رو بستم، همونطور ایستاده خوابم برد و متاسفانه تا همین حالا همش فکر می کنم که هنوزم خوابم و احتمالا بزودی از خواب می پرم و می بینم هنوز توی روز اول سربازی اسیر شده ام. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA">7 .</span></b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%; font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> یکی از روزهای جالب و البته سخت سربازی 24 اسفند بود. رزم شبانه داشتیم و در طی این رزم، یک اسیر داده بودیم و چندین پیام رمزی را اشتباهی منتقل کرده بودیم. بعنوان مثال، پیام "همه خم شید" در طول ستون، ابتدا به "عمه جمشید" و سپس به کلمه ای بسیار زشت تر تغییر یافته بود. ساعت دوازده نیمه شب و درحالیکه خواب آلود و عصبی به خط شده بودیم، فرماندهان مشغول تهدید و خط و نشان کشیدن برای ما بودند. <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>قرار بر این شد که صبح روز بعد تا جایی که امکانش هست تنبیه شویم، این تنبیه ها از هفت صبح آغاز شد و بعد از ساعتها خمپاره، سینه خیز، خیز کوتاه، خیز بلند، پامرغی و پا شتری، بنظر می رسید که انتهایی برای این خشم وجود ندارد. سرانجام یکی از مربیان گفت:" تا زمانی که نگید مقصر اصلی کی بوده، این وضع ادامه خواهد داشت" ناگهان و بطور همزمان یاد فیلم اسپارتاکوس افتادیم و تک به تک دستان خود را بالا بردیم و گفتیم" منم، مقصر منم" در مدت زمان کوتاهی، همه سربازان از صف خارج شدند و خود را مقصر اصلی نامیدند. مربیان که از این اوضاع متعجب شده بودند، متوجه شدند که تنبیهشان از آستانه تحمل ما بیشتر بوده و ما را تبدیل به سربازان شورشی کرده اند، بنابراین پس از چند تنبیه مختصر، ما را به حال خود رها کردند. اما ما که تازه گرم شده بودیم تا آخر آنروز هیچ یک از دستورات فرماندهان را اجرا نکردیم. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA">8 .</span></b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%; font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> غروب جمعه 25 فروردین بود و طبق برنامه سین آموزشگاه، وقت شام بود اما خبری از شام نبود. فرمانده گروهان که سعی داشت در عین رعایت نظم، سربازان را سرگرم کند، از بچه ها خواست تا داوطلبها بیایند و برای بقیه آوازهای مجاز بخوانند. یکی از بچه ها شروع به خواندن ترانه سپیده دم کرد و هنوز چند بیتی نخوانده بود که فرمانده گفت:"اینکه جواد یساریه، قطعش کن"</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA">ما تیزهوشی فرمانده را به پای آشنایی اش با جواد یساری گذاشتیم اما در ادامه متوجه شدیم که با آثار اکثر خواننده های لوس آنجلسی آشنایی دارد. خلاصه اینکه آن روز هیچ ترانه ای کامل اجرا نشد!</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA">9 .</span></b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%; font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> برای آدمی مثل من که خیلی اهل فیلم باشد، زیاد پیش می آید که اوضاع سربازی را با فیلمی مشابهت بدهد. مثلا هر روز که از خواب بیدار می شدم یاد فیلم </span><span style="font-size:12.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-ascii-font-family: Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;; mso-bidi-language:FA" lang="FA">روز موش خرما</span><span style="font-size:12.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-ascii-font-family: Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:FA" lang="FA">"</span><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;; mso-bidi-language:FA" lang="FA"> می افتادم. دلیل این موضوع، تکراری بودن روزها بود. هر روز مثل روز قبل، با کمترین تفاوت. زمان کند می شود. به معنای واقعی در روزمرگی غرق می شوید. مانند بیل موری دست و پا می زنید و تلاش می کنید که از این روزمرگی فرار کنید. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">چند روزی هم یاد فیلم "رهایی از شاوشنگ" افتاده بودم و به گوشه های مختلف پادگان می رفتم و راه های فرار از پادگان را ارزیابی می کردم. تنها راهی که می شد پیدا کرد همان کندن تونل بود. اما کندن این تونل قطعا بیشتر از خود سربازی طول می کشید!</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">فیلم دیگری که خیلی نمود علنی داشت، آزمایش(2010) بود. از آنجا که ارشدها و دژبان ها از بین بچه ها انتخاب می شوند، خیلی زود جوگیر شده و از قدرتی که دارند سوء استفاده کرده و حتی بیشتر از فرماندهان، زور می گویند. اکثر آدمهایی که برای ارشدی داوطلب می شوند، قدرت طلب و دیکتاتور هستند و نیمچه قدرتی که برای آنها فراهم می شود از آنها آدمهایی جوگیر و غیرقابل تحمل می سازد، دقیقا مشابه فیلم "آزمایش"، آنجا که زندان بان ها از میان خود کارجویان انتخاب شده و شروع به زورگویی به دوستانشان می کنند.</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">چند بار هم یاد فیلم بازداشتگاه شماره 17 افتادم. کلا از این نمونه ها بسیار است. به نظر من سوژه های بسیاری در عالم سینما وجود دارد که از دوران سربازی الهام گرفته شده است. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language: FA" lang="FA">10 .</span></b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%; font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA"> در دوران سربازی، قدرت حافظه به شدت کاهش می یابد، حتی ممکن است رمز کارت بانک یا ایمیلتان را هم فراموش کنید. در عوض تخیل قوی تر می شود. تقریبا هر شب خوابهای آشفته می بینید، در همان چهار، پنج ساعتی که فرصت خواب دارید، آنقدر خوابهای بی ربط و مغشوش می بینید که زمان بیداری فرا می رسد. دوستان و حتی فک و فامیل از یاد می روند. احساس می کنید که سالهاست که اسیر هستید. در بهترین آب و هوا هم نمی توانید از فضا لذت ببرید. پادگان دقیقا مثل یک جزیره می ماند که ارتباطش با کل دنیا قطع شده، سختی های روحی خیلی بیشتر از سختی های جسمی است. گاهی احساس می کنید که عده ای آدم عقده ای مسئول شده اند تا هرگونه آرامش و آسایش را از شما بگیرند. در هیچ چیز آزادی ندارید، از ساده ترین چیزها مثل اصلاح سر و صورت، خواندن و نوشتن، توالت و حمام، انتخاب لباس و زمان خواب و بیداری بگیرید تا محدودیت در ارتباط تلفنی و نبود حریم شخصی. دوره سربازی نمونه کامل هدر کردن عمر و زمان است. حتی بیکارترین و علاف ترین آدمها هم پس از طی دوره به خود نهیب می زنند که چندین ماه از عمر حروم شد بدون هیچ خاصیتی. کل نکات مثبت را می شد در یک روز یاد گرفت. اما واقعیت این است که همه این سختی ها در برابر مشکلات زندگی، بیماری و بی پولی ناچیز و غیر قابل قیاس است. وقتی به سختی های زندگی فکر می کنم به این نتیجه می رسم که نباید روی مشکلات دوره سربازی مانور داد. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt;line-height:115%;mso-bidi-font-family: &quot;B Mitra&quot;">&nbsp;</span></p> text/html 2012-04-19T19:47:05+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی تخریب مذبوحانه اهالی موسیقی - نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/352 گشتی در دنیای هنر، بخصوص موسیقی، آدم را سر کیف می آورد. به آدم همان شوق زایدالوصفی دست می دهد که مادربزرگها برای شرکت در مراسمات ختم دارند. در اینجا فقط به چند مورد از اظهار نظرهای خواننده ها در یک ماه گذشته اشاره داریم: <img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/sonator.jpg" align="left" height="233" width="233"> <p>بنیامین، عاشق ترانه های رپ و خالق شاهکارهایی در پاپ، درباره متن ترانه های آثارش گفت:"من همیشه از عشق واقعی و عرفانی گفته ام، عشقی پاک با ظرفیت معنوی، اساسا دغدغه من عشق است"<br>بنیامین که یکبار رو به آنور آبی ها گفته بود، حالا دور دور ماست، عشقهای اینترنتی ایرانیها را محکوم کرده وعشق واقعی را در فیلمهای رمانتیک دهه 30 هالیوود می داند. در همین راستا نظر شما را به متن یکی از این ترانه های او(ترانه رادیو) جلب می کنم: "گل و گریه حالاحالاها، زل زدن به حالاحالاها، این تویی که حالا حالاها، حالا حالاها، حالا حالاها، حالا حالاها، دیگه اینکه حالا حالاها، حالا حالا ها، حالا حالاها"<br>والا، با این نوناشون، یعنی ترانه هاشون، آدم دچار یاس فلسفی میشه، ای کاش فقط همین یکی بود، فرزاد فرزین که در یک فرصت پنج دقیقه ای، با یانی ساعتها گل گفته بود و گل هم شنفته بود، بکوب تمام تلاشش را روی آن گذاشته که اولین حرف نام آلبوم هایش با "ش" آغاز شود (شوک، شراره، شانس، شلیک و ...)، به همین دلیل نتوانسته همانند بنیامین در محتوای ترانه هایش دقت داشته باشد، اما خبر خوش آنکه جدیدا مدعی شده که بالاخره به آن حد از پختگی رسیده است که آدمهای بالای 25 سال نیز شنونده آثارش باشند. اگر شما نسبت به این حرف او شک دارید، فقط کافیست به خانه همسایه تان بروید و کلیپ ماهواره ای جدید او را تماشا کنید.<br>نیما مسیحا نیز که هر بار به تلویزیون می آید، بنا بر درخواست های خودجوش مردمی، فقط ترانه محبوب "ستاره زد" را لب می زند، در یک مصاحبه، با خضوع و خشوعی تپل، چنین گفت:"ترانه های من پر از درد است" من که تصور کردم "فرهاد مهراد" جدیدی پا به عرصه موسیقی گذاشته، شروع به سرچ کردم، اما با یک فیلم عروسی روبرو شدم که پاک حواسم را پرت کرد و اصلا نزدیک بود که از حال و هوای موسیقی بیرون بیام.<br>محسن چاوشی برای چندمین سال پیاپی به مخاطبانش قول داد که به زودی کنسرت خواهد داشت. این کنسرت زیبا و هیجان انگیز که موفق شد همه هواداران او را به وجد بیاورد و تمامی شایعات مبنی بر افکت های صوتی صدایش را با شکست روبرو کند، متاسفانه هنوز برگزار نشده است و اگر به قول بنیامین حالاحالاها هم ازش خبری نبود جای نگرانی ندارد. چون من محسن چاوشی و ترانه هایش را دوست دارم و در مورد او دستم به تخریب مذبوحانه نمی رود. <br>داریوش اقبالی در مصاحبه ای که هفته گذشته ..... نه؟ .... نگم؟ ...... داریوش ممنوعه؟ ..... پس چرا این همه ایرانی عاشقشن؟ عکسش همه جا هست ها ..... کسی نیست نشناستش ..... تو فیس بوک نزدیک یک میلیون لایک داره ها ....... در 45 سال متوالی 40 آلبوم زیبا داره ها .... نگم؟ ..... می خواستم تخریب مذبوحانه کنم، نه؟ ... تخریب هم نکنم؟ ...... اوکی بی خیال.<br>رضا صادقی بالاخره آبی پوشید، خوب به من چه؟ آیا تا حالا واسه کسی تو دنیا مهم بوده که مهرداد نعیمی چه رنگی می پوشه؟ .... پس این که هیچی .... رضا صادقی دوست ندارد دوباره بازیگری را تجربه کند .... از خداشم باشه ..... کلی هم باید حال کنه با بازیگری ...... نقش اول فیلم رو دادن بازی کرده حالا میگه در برابر موسیقی، به بازیگری هیچ علاقه ای نداره، گفته بازیگر بودن من عین اینه که فروتن بیاد ترانه بخونه، والا فروتن چند سال پیش این کارو کرد، خیلی هم خوب انجام داد. الانم که رادان همین کارو کرده..... رضا صادقی در قسمتی دیگر گفت من برای خیلی ها مثل چاه نفت بودم، آمدند از شهرتم سوء استفاده کردند و حالش را بردند. رضا جان فقط می تونم با خشونت تمام اعلام کنم که واقعا یه سری خیلی بی ادبن. در مورد فیلم بی خداحافظی هم میشه گفت در کل زندگی رضا صادقی به شخصه واقعا جالب نیست، زندگی آن آدمی كه شما صدایش را گوش می‌دهید جالب است و این‌كه اصلا چه اتفاقی افتاد كه شما الان صدای یک جوان شهرستانی فقیر را گوش می‌دهید و دوست دارید؟<br>اینکه محمدرضا گلزار اهل موسیقی حساب می شه یا نه رو نمی دونم، اینکه تو گروه دارکوب دقیقا چی کار می کنه رو نمی دونم، اینکه خوب بلده گیتار بزنه یا نه رو نمی دونم، اینکه ایرج قادری چی توی گلزار که گیتاریست آرین بود، دید که انتخابش کرد رو نمی دونم. فقط می دونم که گلزار چند سالی است قسم خورده، تیپ و چهره کم نظیرش رو فقط در فیلمهای معناگرا و فلسفی به نمایش بگذاره، واقعا هر فیلمی که بازی می کنه، اون فیلم میشه جزء شاهکارهای سینمای ایران. مثلا اگه یکی 40 سال دیگه از سینمای الان یادی کنه و فیلمهای مهمش رو بنویسه می بینه جلل خالق، اینکه شد همش گلزار... مثل الان که تو فیلمهای مهم قبل از انقلاب، همش بهروز وثوقی وجود داره ها، دقیقا مثل همون، هر نقشی که گلزار در این سینما بازی کرده با نقش قبلی فرسنگ ها فاصله داشته، گاهی اوقات شده که 30 یا 50 دقیقه از فیلم گذشته و من نتونستم گلزار رو در این نقش جدید و زیر اون همه گریم تشخیص بدم. در زمینه افزودن کمی از شخصیت واقعی خودش به نقش، بسیار حساسه. اگه براش فیلمنامه ای فرستاده بشه که در مورد شخصیت واقعی گلزار باشه، یا حتی در مورد یه بازیگر یا یه آدم مشهور، محاله قبول کنه، نمونه بارز این حساسیت را در فیلم های "توفیق اجباری"، "مجنون لیلی"، "کلاغ پر" و "در امتداد شهر" دیدیم که بخصوص این آخری فروش خارق العاده ای هم داشت. نقش دیگه ای که اصلا قبول نمی کنه نقش کلاه بردار حرفه ایه، مثلا امکان نداره ببینید که گلزار فیلمهایی مثل کما، شیش و بش، دو خواهر یا سریالی مثل ساخت ایران رو بازی کرده. در ضمن گلزار عاشق بازی در نقش های مکمل و کوتاهه، مخلص کلام کیفیت نقش براش مهمه نه کمیت نقش. بعد از همه این موفقیتهای طلایی، امید می ره که تهیه کنندگان، کمی به دستمزد بخور و نمیر این هنرمند ارزنده، بیفزایند و ملت ایران را از نگرانی خارج کنند. گلزار در کمتر از ده سال تونسته معنایی دیگه به هنر بازیگری داده و قلب تمامی ایرانیان(هم مرد و هم زن) رو تسخیر کنه. خوشبختانه خبرها حاکی از اونه که گلزار قراره به همین روند زیبا ادامه بده و چند فیلم و سریال دیگه رو بزودی راهی پرده های سینما و نمایش خانگی بکنه. مردم ایران که این سالها، بشدت شرمنده او شدن، هر روز و هر شب به او می بالند. گلزار که هیچ وقت، توانایی های خود رو دسته کم نگرفته(گاهی دست زیاد هم گرفته)، رو به کارگردانان و تهیه کننده های ایرانی گفته:"تماشاچی میاد سینما منو ببینه، همه عاشق منن، من روی پرده سینما، همچنان می درخشم" راستی کیا فیلم اسکاری آرتیست(2011) رو دیدن؟ جدا از اون سکانسی که نظر جورج والنتین برای اولین بار به صدا جلب می شه و حالا هر صدای ناچیزی براش عذاب آوره، که عالی بود، کلیت داستان فیلم هم برای هر هنرمندی(چه سینما و چه موسیقی) عبرت آموز و جذابه، یکی از دلایلی که آکادمی اسکار، جایزه رو به این فیلم داد شرمساری بود. فکر کنم همگی از بلایی که اون روزها سر سینمای صامت و هنرمندانش آوردن خجالت می کشیدن و حالا کار این کارگردان واقعا شایسته تقدیر بود.</p> text/html 2012-04-17T19:51:05+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نامه هایی از پادگان – شماره 1 – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/355 <p><strong><span>نامه هایی از پادگان </span></strong><strong><span>–</span></strong><strong><span> شماره 1 </span></strong><strong><span>–</span></strong><strong><span> نوشته مهرداد نعیمی</span></strong></p> <p><span>اولین روزی که وارد پادگان شدیم جزء سخت ترین و بدترین لحظات عمرم بود. اتوبوس ساعت 4 صبح به پادگانی روی دامنه کوه بینالود رسید. دمای هوا 16 درجه زیر صفر بود. جوری می لرزیدم که به هیچ شکلی نمی توانستم خودم را ثابت نگه دارم. در تاریکی محض همه را به خط کردند و فرایندهای توجیهی شروع شد، ساعتها گذشت و ما همین طور ایستاده بودیم. بعد صف بازی آغاز شد، از صف لباس به صف پوتین، از صف ساک به صف لوازم جنگی، از صف استحقاقی به صف توالت. اما اینها انگیزه من برای نوشتن این متن نیست. در اینجا می خواهم از سکانس/ پلانهای جذابی که در پادگان دیدم بنویسم. <img style="width: 286px; height: 358px;" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/000008.jpg" align="left"> </span></p> <p>&nbsp;</p> <p><strong><span>1</span> .</strong><span>. فرمانده گروهان دقیقا بعد از صحبت درباره درجه افتخاری(که ارتشی ها بعد از شهادت می گیرند و مثلا از سرلشگر می شوند سپهبد) تاکید کرد که ما سربازان آموزشی مادون ترین آدمهای پادگان هستیم و باید به سربازان صفر هم احترام نظامی بگذاریم. به ذهنم رسید که اگر الان یک موشک بخورد وسط پادگان و ما شهید بشویم، نهایتا با یک درجه افتخاری، می شیم سرباز صفرم. واقعا که چه آبرو ریزیه خنده داری: شهید سرباز صفرم مهرداد نعیمی</span></p> <p><strong><span>2 .</span></strong><span> همه به حالت خبردار ایستاده بودیم، کسی حق هیچ حرکتی نداشت و جناب سرگرد برایمان صحبت می کرد: "برای یک زندگی درست، نیاز به مغز، رفلکس، درک، آی کیو، هوش، دانش و علم، شعور و فهم، فرهنگ و ایمان و یه عالمه فعالیتهای مثبت بدنی و ذهنی هست. اما بحمدالله خدا رو شاکریم که شماها بدون داشتن هیچ یک از اینها، نه تنها به زندگیتون ادامه می دید بلکه انگار موفق هم هستید، همتون فوق لیسانس دارید دیگه؟ ..... واقعا جای شکر داره."</span></p> <p><span>جناب سرگرد در قسمت دیگه ای از صحبتهاشون گفتن:" در رویا هر نوع خواسته ای امکان پذیره، مثلا توی خواب می بینید که با جسیکا سیمپسون روی یه تخت نشستید و دارید درد و دل می کنید، اما رویا که داشته باشید، فقط با امید و ایمان می تونید به رویا برسید، منظورم ایجاد مربع یا مثلث عشقی نیستا، اون که مورد منکراتی داره، رویای سعادت، ایمان به خدا و امید به موفقیت، عشق هم لازمه تا همه چیز زیباتر بشه، هیچ وقت از لبخند غافل نشید تا همه لحظاتتون پر از عشق و امید و رویا بشه......"</span></p> <p><span>آروم به کناریم گفتم:"پس نتیجه اینکه مسواک و خمیردندان مهمترین ابزار زندگی هستن"</span></p> <p><span>دوستم گفت:"خمیردندان پونه، هیچ جایی از بدن رو نمی سوزونه"</span></p> <p><span>قبل از اینکه حرف دیگه ای بزنیم، جفتمون رو از صف بیرون کردن و 50 تا بشین پاشو رفتیم. </span></p> <p><strong><span>3 .</span></strong><span> این یکی تصویریه و نوشتنش سخته اما حیفم می یاد از تنها لحظه سربازی که واقعا دوست داشتیم حرفی نزنم. در هنگام تمرین رژه، در حین درجا زدن حرکت عقبگرد را با علاقه انجام می دادیم. هنگام این حرکت باید تا هشت می شمردیم. شمارش ابتدا جدی بود اما پس از چند بار تمرین، حالت ریتمیک پیدا کرد و همه گروهان بطور هماهنگ عددهای 3 و 7 را کش می دادند و عددهای 4 و 8 را داد می زدند. بعد از یک ساعت تمرین، ریتم و نظم جالبی پیدا کرده بودیم و سرگرمی جذابی شده بود. بخصوص که صدای طبل و دهل هم ما را همراهی می کردند. برای مایی که حدود یک ماه هیچ موسیقی و ترانه ای نشنیده بودیم، صدای طبل و دهل حکم مایکل جکسون و مدونا را داشتند. متاسفانه در نهایت حرکات موزون ما با واکنش فرمانده گردان روبرو شده و متوقف شد. </span></p> <p><strong><span>4 .</span></strong><span> معمولا اگر حضور پی در پی در پادگان از بیست روز بگذرد، کافور یا پودر لیمو کم اثر شده و بحث های ج ن س ی آغاز می شود. یهو می بینی هر کی هر چی می گه یه ورش اصطلاح ج ن س ی داره، مثلا یکی می گفت:"شباهت روابط ج ن س ی و سوپرمارکت اینه که مردها نمی تونن هر دو رو برای بیشتر از 5 دقیقه تحمل بیارن" </span></p> <p><span>یکی دیگه می گفت:"صدای تخت ها این قدر زیاده که روت نمی شه این ور و اون ور بشی"</span></p> <p><span>یکی دیگه می گفت:"من برای ازدواج یه خانوم معلم رو به یک خانوم دکتر ترجیح می دم، معلم همیشه می گه"تکرارش کن، روزی پنج بار" اما خانم دکتر می گه"خوب دیگه، حالا نفر بعدی"</span></p> <p><span>کم کم بچه ها شروع به اسم گذاری روی هم می کردن، اسم هایی مثل:"طاقچه، زیبای خفته، خر شرک، خالجوش، هات، همستر، اسنایپر، ملوس، محترم، آماندا کوکس، پاملا اندرسون، زردمبو، دختر شایسته، نیش نیش، حیف نان و ....</span></p> <p><span>هر روز به تعداد کسانی که قبل از اذان صبح برای غسل بیدار می شدند اضافه می شد و همه خوشحال بودیم که روز مرخصی نزدیکه!!!</span></p> <p><strong><span>5 .</span></strong><span> بازی پرسپولیس و مس بود و همراه دویست نفر دیگر، جلوی تنها تلویزیون گروهان چمباتمه زده بودم. فرمانده دسته که به شدت استقلالی بود، خیال نداشت که سربازان پرسپولیسی رو به حال خود رها کنه تا راحت به تماشای فوتبال بپردازیم. او سربازان رو تهدید کرده بود که با هر صدایی که ایجاد شود، 5 شماره از صدای تلویزیون کم می شود و هر وقت، صدای تلویزیون کاملا قطع شود، با سر و صدای بعدی، تلویزیون خاموش خواهد شد. سربازان جرات جیک زدن هم نداشتند. نتیجه اینکه هر وقت علی کریمی دریبل می زد یا موقعیت حمله ای پیش می آمد، یکی از سربازان جوگیر می شد و صدای تلویزیون کم و کمتر می شد. اواسط بازی بود که صدای تلویزیون به کمترین حد خود رسید. پرسپولیس چند بار تا مرز دروازه رفت اما صدایی از بچه ها درنیامد. همه با چنگ و دندان سعی در حفظ تلویزیون داشتند. تا اینکه پنالتی به سود پرسپولیس اعلام شد و همه سوت زدند و تلویزیون پیش از زدن ضربه پنالتی خاموش شد. اما فرمانده دسته که هم برای نتیجه کنجکاو بود و هم از این بازی خوشش آمده بود، با طرح این بهانه که اگر پنالتی گل شده باشد، به شما آوانس داده و 5 شماره صدا زیاد می شود، تلویزیون را دوباره روشن کرد. بازی فرمانده با سربازان تا انتهای بازی ادامه داشت. </span></p> text/html 2012-03-31T19:48:09+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی پرده برداری از رازهای موفقیت/ نوشته پدرام ابراهیمی و مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/353 <div class="article-content"> <p>پرده برداری از رازهای موفقیت/ نوشته پدرام ابراهیمی و مهرداد نعیمی <br>شما کارکنان فهیم، فکور، فرهیخته و فرهنگی ایرانی حتما شنیده اید که عده ای وجود دارند که لیوانهای خالی را نیمه پر می بینند، و یا ادعا می کنند که در فرهنگ لغاتشان، کلمه ای به نام شکست وجود ندارد. و یا حتما برای شما هم پیش آمده که افرادی را در همین شرکت خودمان ببینید که وقت خود را با مسائلی کلیشه ای همچون آموزش، تخصص، برنامه ریزی و تکنولوژی درگیر کرده اند، چه بسا به آنها حسادت هم برده باشید، با خواندن و رعایت موارد زیر، از این احساسات کور معلوم الحال که ساخته و پرداخته غربی ها هستند، خلاص خواهید شد:<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/success.jpg" align="left" height="328" width="458"></p> <p><br>1 . هرگز توانایی های خود را دست کم نگیرید، این وظیفه رئیس شما است نه خود شما.<br>2 . هیچ وقت به دلیل ترس از بیکاری، بی خیال وظیفه های مهمتان نشوید، بیکاری آنقدر هم شغل بدی نیست، فقط حقوق کمی دارد، در عوض مرخصی زیادی داشته و نسبتا آسوده خاطر هستید، رئیسی هم وجود ندارد که مرتبا به شما سرکوفت بزند.<br>3 . اگر دّدی پولدار ندارید، کاملا بی خیال نکته قبل شده، آنرا هذیان فرض کرده و به ادامه مطلب توجه بفرمایید.<br>4 . از خرج کردن پول نترسید، بهتر است پولهایتان را با این فرض که فردایی وجود ندارد خرج کنید تا اینکه امشبتان را با فرض نبود هیچ پولی بگذرانید، بعبارت دیگر، ترجیح بدهید پول را خرج کرده و به بدهی هایتان فکر کنید تا اینکه بدهی هایتان را بدهید و به پولهایتان فکر کنید.<br>5 . اگر به اهدافتان نرسیدید، به خودتان تبریک بگویید، جابجایی شکست با پیروزی که کاری ندارد، کافی است قیافه یک آدم موفق را به خود بگیرید، نرسیدن به اهداف نشانه این است که اهداف کوچک و راحتی برای خود انتخاب نکرده بودید و این چیزی است که شایسته شما ایرانی هاست. <br>6 . از دودلی نترسید، شک و تردید کلید انعطاف پذیری و انعطاف پذیری کلید حرکات موزون و حرکات موزون هم کلید باغی از باغهای جهنم است.<br>7 . اگر از شغل خود راضی نیستید، خود را با 3 گره به ریل قطار ببندید، اگر از شغلتان راضی هستید بدانید که دروغگو دشمن خداست!<br>8 . اگر در کاری موفق نبودید، مشکلی نیست، گلدکوئست برای همین وقتهاست دیگر، اگر در آن هم موفق نبودید، آخرین راه حل شما پرداختن به حرفه مدیریت است.<br>9 . اگر تعداد پشه ها در شرکت زیادند، جای غصه ندارد، از نظر آنها هم آدمها زیادند، این به آن در، در عوض سعی کنید مثل آقای رمضانپور در<br>بالاتر بردن سرعت عکس العمل از آنها استفاده کنید. در ضمن فراموش نکنید که آن پشه محترم، شاید در شرکت نسبت به شما پیشکسوت باشد!<br>10 . موفقیت خیلی هم آش دهان سوزی نیست، وقتی شما به موفقیت برسید، این چیزها به سراغ شما می آیند: شهرت کاذب، دشمنان بیشتر، زمان کاری بیشتر، دوستتان دو رو، جو گیری و غرور، مواد مخدر، طلاق و خیانت، قلدری و رئیس بازی، افسردگی، مدیتیشن و شاید هم خودکشی و صد البته آنجلینا جولی. اصلا شما در سریالها، کدام آدم پولدار موفقی را دیده اید که معتاد، خائن و یا یک سرطانی دم مرگ نباشد؟<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/success2.jpg" align="left" height="289" width="415"><br>11 . در موفقیت هیچ رازی وجود ندارد، اگر شما توانستید یک مرد موفق پیدا کنید، مثلا یکی از همین دانشمندان جوان هسته ای خودمان، خود او همه چیز را برایتان تعریف خواهد کرد، با جزئیات کامل. فقط کافیست بپرسید که راز موفقیت شما چیست. سیر تا پیاز ماجرا را روی دایره خواهد ریخت.<br>12 . از اینکه اواسط ماه، حقوق خود را دریافت می کنید، ناراحت نشوید، این مهمترین خدمت روساست برای آنکه پول شما تا آخر ماه کفاف دهد. پیوسته از این موضوع خوشحال باشید که این شرکت، برخلاف بسیاری از دیگر شرکتها، یک دستگاه مبتکرانه برای دستیابی به سود فردی، بدون مسئولیت فردی نیست.<br>13 . از قانون نترسید، از کنترل نامحسوس بترسید! هر کاری که تعداد زیادی از شما انجام دهند، تبدیل به قانون خواهد شد، مثل قانون اجابت مزاج، قانون جر زنی در صف، قانون رد شدن از چراغ قرمز، قانون سواری دهی یا رشوه، قانون تلف کردن وقت در دنیای مجازی، قانون مسخره کردن همکاران و خندیدن به هم، قانون انتقاد از وضع ناهار، قانون خروج از شرکت راس ساعت 4<br>14 . محدودیت بودجه بد نیست، از مهمترین فواید بودجه و یا پول تنخواه این است که برای هزارمین بار به شما می فهماند که محدودیت ها باعث پیشرفت می شود، بودجه عاملی است که به شما می فهماند چه چیزهایی هستند که نیاز ضروری دارید اما غیر قابل خرش(خریدنش) هستند و برایشان پول کافی وجود ندارد. بهترین پیشنهاد، تصویب بودجه هر سال در میانه های سال آینده اش است.<br>15 . اگر مجبور هستید وقت ناهار را در آبدارخانه بگذرانید و دیگر همکاران را تحمل کنید، خم به ابرو نیاورید، در هنگام ناهار نخندید، ماستتان را بخورید، فشار کاری را بگذارید برای بعد از ناهار، از این نگران نباشید که دیگران، شما را نمی فهمند، از این بترسید که شما دیگران را نفهمید، سعی کنید در موارد کاری، پیچیده و خلاصه صحبت کنید تا بقیه بفهمند که شما در شرکت نقش مهمی دارید، مثلا به جای جمله "مته برای حفاری بمنظور استخراج نفت" بگوید اویل دریل.<br>تبصره: در هنگام نهار، بهتر است نهار میل کنید.<br>16 . از محدودیت در مرخصی ساعتی و روزانه هراسی نداشته باشید، آمار نشان می دهد که اکثر کسانی که مرخصی می گیرند، بعدا پشیمان می شوند و آرزو می کنند که کاش به شرکت رفته بودند و پول در می آوردند، در ضمن، هرچه گرفتن مرخصی سخت تر باشد بهتر است، حضور در پروسه دریافت مرخصی از شیرین ترین لحظات روزانه شماست.</p></div> text/html 2012-03-31T19:45:40+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی مونترآل، شهر عشق و آرامش - نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/351 <p><strong>مهرداد نعیمی: </strong>من اوایل پائیز سال 2010 ( اواخر سپتامبر) به کانادا رفتم، روزی که به مونترآل رسیدم، هوا بسیار سرد بود. مونترال در جنوب شرقی کانادا قرار دارد و معروف است به نزدیک ترین و شبیه ترین شهر به نیویورک. فرودگاه مونترآل، کهنه و عجیب، با کاشی های رنگ پریده و دیوارهای کثیف و قدیمی بود.<img style="width: 280px; height: 162px;" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/abdi/13273.jpg" align="left"> <br> برخلاف فرودگاه کیپ تاون یا ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی که بسیار شیک و مجهز است. فضای بی روح و نسبتا خالی از سکنه خارج از فرودگاه، مرا به یاد جاده مخصوص کرج خودمان انداخت! فرودگاه بیست کیلومتر با شهر فاصله داشت و اتوبان پر از چاله و دست انداز بود، راننده ون توضیح می داد که سرمای بیست درجه زیر صفر شهر باعث این همه چاله شده است و شهرداری آن قدر پول ندارد که هر ماه خیابانها را دوباره آسفالت کند. گرچه راننده تاکسی سیاه پوستی که فوق لیسانس اقتصاد هم داشت، نیویورک را مثال می زد و می گفت، زمستانهای نیویورک همین قدر سرد است ولی خیابانهایش استاندارد و صاف است.&nbsp;&nbsp;</p> <p><br>باوجودیکه مونترال شهری دوزبانه است، همه اصرار عجیبی دارند که فرانسوی حرف بزنند. از تابلوی مغازه ها بگیرید تا صحبت فروشنده ها، نام اکثر خیابانها هم فرانسوی است. اگر اصلا فرانسه ندانید، کارتان زار است. با وجودیکه بیشتر جمعیت مونترآل فرانسوی هستند اما جالب اینست که هیچ کسی به اندازه فرانسوی ها آنها را مسخره نمی کند. گویا لهجه فرانسوی های مونترآل مشابه روستائی های دویست سال پیش فرانسه بوده و این موضوع آنها را تبدیل به جوک کرده است. <br><strong>ایرانی های مونترآل : </strong><br>مونترآل حدود 200 هزار ایرانی دارد که بصورت قانونی در کانادا هستند. جمعیت واقعی ایرانی حدود 1.5 برابر این مقدار است. نکته جالب اینکه، اکثر ایرانی هایی که ما ملاقات کردیم خودشون رو کانادایی می دونستن. کانادایی های فرانسوی الاصل دل خوشی از اقلیت های خارجی ندارند، گویا چند سال پیش، رفراندومی برگذار شد که در آن، اقلیت ها به جدایی ایالت کبک از کانادا رای مثبت ندادند و سر این موضوع، فرانسوی الاصل ها هنوز هم ناراحت هستند. بازار بزرگ مونترآل که مرکز شهر قرار دارد، حتی یک مغازه ایرانی هم ندارد، اگر دنبال جنس ایرانی هستید، باید حتما سری به فروشگاه بزرگ برادران اخوان بزنید. در این فروشگاه، هر جور مواد غذایی، فرهنگی، هنری و تجاری ایرانی که بخواهید، پیدا می شود. از تنبک و تار گرفته تا رب انار! فروشگاهی&nbsp; به مساحت 500 متر مربع و ارتفاع 430 سانت، با دیواره های سبز و سرخ و نارنجی، با طعم زیتون و انار و با بوی خورشت قیمه و با صدای تنبک و تار. انتهای فروشگاه هم مردی حضور دارد که داروهای سنتی ایرانی تجویز می کند. اکثر ایرانی های شهر، برای موفقیت برادران اخوان، نظر خاص خودشان را دارند اما تا جایی که ما دیدیم، برادران اخوان چندین نسل است که در این کار هستند و بخوبی می دانند که از کجا جنس تهیه کنند و چگونه بازاریابی کنند. مغازه همیشه شلوغ بود، بجزء ایرانی ها، از کانادا هم افراد زیادی برای خرید زرشک و پسته می آمدند. از یکی شنیدیم که چند سال پیش، پلیس مونترآل به برادران اخوان هشدار داده بود که حق ندارند تخت چوبی و منقل کباب را در پیاده رو قرار دهند. <br>کافه بیبلوس نیز از معروف ترین مناطق مونترآل بوده و صاحب آن خانومی ایرانی به نام پورافضل است. داخل کافه با نماهای ایرانی (کاشی، دیزی سفالی، کشکول، سماور و یک کتابخانه با طاقچه های چوبی) تزیین شده است. این کافه پاتوق نویسندگان و دوست داران سینماست. قوانین کافه مشابه خانه های مسکونی است. حتی خودتان باید ظرفتان را بشورید. خانم پورافضل راز موفقیت کافه را زیرنویس منوی کافه می داند: سس محبت!<br><strong>نکات شهری : </strong><br>مونترآل به دو قسمت غربی(انگلیسی زبان) و شرقی(فرانسوی زبان) تقسیم شده است که یک خیابان باریک، آنها را از هم جدا می کند. منطقه فرانسوی، کوچه ها، کافی شاپ ها و ساختمانهای زیباتری دارد اما فقیر نشین تر از منطقه انگلیسی است. سعی کرده اند که بخش فرانسوی شبیه پاریس باشد. ساختمانهایی زیبا و البته کوتاه(سه یا چهار طبقه)، شیروانی های رنگی، راه پله های طولانی و مارپیچ و جمعیت کم. به دلیل وجود خیابانها و بلوک های وسیع، حتما باید با ماشین رفت و آمد کرد. فرهنگ مردم این دو منطقه هم با هم متفاوت است، مردم بخش انگلیسی شبیه آمریکایی ها هستند و مردم بخش فرانسوی تحت تاثیر اروپا. این تفاوت را در همه چیز می توانید ببینید. حتی قهوه های قسمت فرانسوی مزه خوبی دارند اما قهوه های بخش انگلیسی غیر قابل تحمل است. دانشگاه معروف مونترآل که مقصد ما در آن چند روز بود، در قسمت غربی شهر است. جایی باصفا که در و دیواری قدیمی و سنتی دارد و تا حدی شبیه بیمارستانهای ایران است. یک قهوه خانه با محیطی بسیار مدرن داردکه میزهای بتنی و قهوه های خواب پرون مخصوص شب امتحانش مشهور است. کتابخانه های مونترال، شلوغ و پر سروصدا هستند، بچه ها با انبوهی از اسباب بازی ها مشغول بوده و بزرگترها هم به راحتی با هم حرف می زنند. عده ای چای یا قهوه می نوشند و عده ای ساندویچ گاز می زنند. <br>در خانه اکثر کانادایی ها، حیوانات زیادی دیده می شود، از سگ و گربه بگیرید تا راکون و سنجاب و انواع پرندگان. در خیابانها و پارکها هم حیوانات زیادی مشغول زندگی هستند. حیواناتی مانند اردک، کلاغ، راسو، سنجاب، خرگوش، غاز وحشی و مرغ عشق. بعضی از این پرنده ها و حیوانات به صورت فصلی در شهرهای مختلف کانادا زندگی می کنند.&nbsp;&nbsp; راکون ها معمولا در روز آشغال (که معمولا یک روز در هفته است) سر و کله شان پیدا می شود و سلامی به سطل های آشغال می رسانند. پرنده جالبی هم هست که مرغ مگسخوار Hummingbird نام دارد. یکی دیگر از پرندگان بسیار جالب Scarlet (پرنده سرخ!) است که سرخی پرهای این پرنده، آن را بسیار زیبا کرده است. در کانادا بسیاری از مردم از سیستمهای حمل و نقل شهری مانند اتوبوس و مترو استفاده می کنند و استفاده از ماشین شخصی بسیار کمتر از ایران رواج دارد. رانندگی بد مونترآلی ها آدم را یاد تهران و حتی مشهد می اندازد. <br>در خیابانهای مونترآل به سختی می توانید تاکسی گیر بیاورید. اکثر تاکسی ها تلفنی است که آنها هم همان مشکل اصرار بر فرانسوی حرف زدن را دارند.<br>بیشتر رستورانهای مونترآل، کیفیت و ظاهر مناسبی ندارند. رستورانهایی با نمای شیشه ای، با چراغهای نئون و قیمتهای ترسناک. غذا اکثرا مزه خوبی ندارد. مثلاً، اگر شما یک باقالی پلو با ماهیچه سفارش دهید، با یک بشقاب برنج سبز با سبزی خشک مواجه می شوید که داخلش چند باقالی بزرگ می توانید پیدا کنید به اضافه نمک فراوان، و البته به محض اینکه توانستید به زحمت نصف بشقاب را تمام کنید، 20دلار آمریکا از جیبتان رفته است. تقریبا در بیشتر مبادلات، از دلار آمریکا استفاده می شد، از خریدن یک روزنامه گرفته تا خرید آپارتمان. <br><strong>خرید کردن در مونترال: </strong><br>در فروشگاه های مونترال، خبری از پیشخوان و قفسه و کارمند نیست، مشتری ها همراه خود کیسه آورده و لوازمی را که می خواهند، انتخاب می کنند. اما خبری از دزدی نیست، شاید به این دلیل که آن قدر دوربین های مداربسته زیاد است که&nbsp; صاحبان فروشگاه ها ترجیح می دهند،<img style="width: 308px; height: 230px;" src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/abdi/montreal4.jpg" align="left"> حقوق چند کارمند اضافه تر را ندهند و هم اینکه مزاحم خریداران خود نشوند. در کانادا به راحتی می توانید اجناسی را که از خرید آنها ناراضی هستید، پس بدهید، اجناس دارای تنوع سرسام آوری از لحاظ مارک&nbsp; و قیمت هستند. در فروشگاه های زنجیره ای غیرتخصصی نظیر وال مارت و زلرز که همه نوع جنسی در آن ها پیدا می شود، چندان نمی توان از کسی برای انتخاب یک گزینه مناسب راهنمایی گرفت اما در مورد لوازم الکترونیکی، افرادی برای راهنمایی و کمک به خریدار حضور فعال دارند. در واقع، تنها مشکلی که وجود دارد مالیات است که 13.5 در صد است اما در واقع از مشتری مبلغ بیشتری دریافت می شود. تقریبا در همه موارد، برای خرید از کارتهای اعتباری استفاده می شود وخبری از خرید نقدی نیست. در ضمن زیاد پیش می آید که فروشنده ها در جمع زدن قیمتها اشتباه کنند. بنابراین پیشنهاد می کنم که در هنگام خرید دقت کنید و به قول معروف مو را از ماست بکشید! نکته جالب اینکه در صورتی که شما متوجه اشتباه آنها بشوید، جنس را بصورت رایگان به شما می دهند. <br><strong>نکات جالب: </strong><br>1 . یک چیز جالب درباره مونترآل، گورستان آن است که حدود دویست سال پیش، اولین جایی بوده که به دست مهاجران فرانسوی ساخته شده و هنوز هم مشغول به کار است. <br>2 . شاید عجیب باشد که در خود کانادا اثری از کانادا درای نیست! شاید به سختی بتوانید نوشابه ای به رنگ نارنجی پیدا کنید.&nbsp; گویا کانادا درای نیز، مثل هنر، فقط نزد ایرانیان است و بس! شربت های گازدار نیز یا طعم لیمو می دهد یا زنجبیل و یا یک چیزی شبیه زهر مار! <br>3 . برای زیباسازی شهر، گلدانهای بزرگی را به تیرهای برق آویزان کرده اند.<br>4 . در مونترال، ماشینها پلاک نمره جلو نداشتند و فقط عقب آنها شماره دارد.<br>5 . خیابانی وجود دارد به نام&nbsp; old Montreal&nbsp; که همه چیز مانند دویست سال پیش است و مردم کالسکه سواری می کنند.<br>6 . از همه جای دنیا مهاجر به مونترال آمده است بطوریکه ساکنین این شهر به ۱۶۹ گویش و لهجه و زبان مختلف صحبت می کنند!<br>7 . کانادا کشور مناسبی برای زنان است، در این کشور، عدالت و حقوق قانونی زنان بخوبی رعایت شده و حفاظت از آنان در برابر خشونت ها، وضعیت سلامت، سطح تحصیلات، وضعیت اشتغال و دستمزد و جایگاه سیاسی و اجتماعی صورت می گیرد.<br>8 . امنیت خوبی در همه جای کانادا برقرار است. هیچ کس از پلیس نمی ترسد، پلیس بسیار منطقی و مهربان رفتار می کند و در واقع برای کمک به مردم حضور دارد. اما اگر مجرم بودید، هرگز رشوه ندهید، چون فقط کار خود را سخت تر می کنید.<br>9 . در این کشور، برای دانشجوها همه جور تخفیف وجود دارد، بعنوان مثال، قیمت بلیط سینما برای یک شخص معمولی 15 دلار است اما یک دانشجو تنها 7 دلار برای بلیط سینما می پردازد. همینطور در مراکز بیلیارد، هاکی، بولینگ، موزه ها، اسکیت، پارک آبی و سایر مناطق تفریحاتی، انواع تخفیف وجود دارد.<br>10 . یکی از نقاط بسیار دیدنی ، دریاچه مورین در پارک ملی بنف است که بزرگترین آبشار دنیا(آبشار نیاگارا) در آن قرار دارد و یک دهکده رویایی و بسیار زیبا نیز به همین نام در کنار آن است. نایگِرا، ترکیبی از دو آبشار بسیار بزرگ و یک آبشار کوچک‌تر است که بر رودخانه نیاگارا واقع است.<br>11 . کانادا به همه مهاجران، کلیه حقوق شهروندی از جمله حق برخورداری از امکانات آموزشی و بهداشتی را می دهد. برای مهاجرین لازم است که از همان ابتدا، گستره اطلاعات تاریخی، جغرافیایی، هنری، سیاسی و اجتماعی خود را افزایش دهند. با توجه به اینکه بیش از 90 درصد مردم کانادا جزء مهاجرین هستند و تنها اسکیمو ها و سرخپوستها جزء افراد بومی و اصیلند.<br> <br> منبع : مهرداد نعیمی/ مجله پارسوما</p> text/html 2012-03-27T19:50:27+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی پرونده ای برای جدایی نادر از سیمین/ نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/354 <div class="article-content"> <p><strong>پرونده ای برای جدایی نادر از سیمین/ نوشته مهرداد نعیمی:&nbsp;</strong> سیمین (لیلا حاتمی) می‌خواهد به همراه همسرش نادر و دخترش ترمه (سارینا فرهادی) از ایران برود و همه مقدمات این کار را فراهم کرده. اما نادر (پیمان معادی) نمی‌خواهد پدرش را که از بیماری آلزایمر رنج می‌برد تنها رها کند. این اختلافات باعث می‌شود سیمین از دادگاه درخواست طلاق کند اما دادگاه درخواستش را رد می‌کند و مجبور می‌شود به خانه پدرش برگردد.<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/nader44.jpg" align="left" height="332" width="444"> ترمه تصمیم می‌گیرد پیش پدرش نادر بماند به امید اینکه مادرش سیمین پیش آنها برگردد.</p> <p>نادر نمی‌تواند از عهده مراقبت از پدرش بر بیاید پس برای این کار یک مستخدم به نام راضیه (ساره بیات) استخدام می‌کند. این زن جوان که باردار است این کار را بدون اطلاع همسرش حجت (شهاب حسینی) قبول کرده‌است. یک روز نادر به خانه بر می‌گردد و پدرش را در حالی که دستش با روسری به تخت بسته شده و از روی تخت به زمین افتاده و تنها رها شده می‌بیند. وقتی راضیه به خانه بر می‌گردد دعوای شدیدی در می‌گیرد که عواقب تراژیک آن نه تنها زندگی نادر را زیر و رو می‌کند بلکه تصویر دخترش از او را دستخوش تغییر می‌کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>1 . جلسات فیلمبرداری :</strong><br><br>1) فرهادی بعد از درباره الی نمی خواست در ایران فیلم بسازد، حتی فیلمنامه ای با معادی نوشتند و نوروز 89 به آلمان رفتند و مدتها دنبال لوکیشن و فضای فیلمنامه گشتند، اما در حالیکه همه چیز عالی و آماده بود، فرهادی بطور ناگهانی تصمیم گرفت به ایران برگردد و روی فیلمنامه جدایی نادر از سیمین کار کند. مراحل مختلف کار روی فیلمنامه بیش از سه ماه طول کشید و در نهایت، از شهریور تمرین ها آغاز شد.<br><br>2) فرهادی بصورت مستقیم هیچ وقت به معادی نگفت که نقش نادر برای اوست. معادی می گوید:" یک روز برای مشاوره نهایی فیلمنامه نزد فرهادی بودم، در حین صحبت درباره یکی از افرادی که برای نقش پدر نادر دیده بودند، یکهو فرهادی گفت، این طرف که خیلی سنگین است، پیمان بخواهد بلندش کند دوباره دیسک کمرش عود می کند؛ و من بی آن که صدایم در بیاید فهمیدم که نادر منم!"<br><br>3) فرهادی دانش بالایی در گرفتن بازی دارد. به قول معروف نمی شود سر او کلاه گذاشت، همیشه در دوره چندماهه تمرین، خود فرهادی با جزئیات کامل، یکبار نقش را برای بازیگرها اجرا می کند. او خیلی اهل اتود زدن پیش از فیلمبرداری است. یکبار از شهاب حسینی و پیمان معادی خواست تا نقش هایشان را با هم عوض کنند و چندین سکانس را به این شکل اتود زد. تعداد صحنه های زیادی که در فیلمنامه و فیلم وجود نداشتند نیز تمرین شدند(روزهای خوش نادر و سیمین، تمرین درس خانم قهرایی با ترمه، ماجرای شبی که حجت و راضیه دعوا کرده اند، لحظه تصادف راضیه با ماشین و یا دعواهای قدیمی تر نادر و سیمین). یکبار هم از همه بازیگران خواسته شد تا لحظات مهم زندگی خودشان و آخرین دعواهای روزمره شان را بازی کنند. فرهادی یک سری تمرین میدانی نیز طراحی کرده بود، مثلا آقای بابک کریمی مدتها به دادسراها رفته و صبح تا شب می ماند و به بازرس ها دقت می کرد. یا خانم ساره بیات سفرهای یک روزه به شاه عبدالعظیم داشت، یا یک فیلم مستند درباره کفش و کفاشی برای آقای شهاب حسینی نمایش داده شد.<br><br>4) بازیگران سختی زیادی کشیده اند تا به خواسته های فرهادی نزدیک شوند. ساره بیات در این باره می گوید: "گاهی آقای فرهادی بصورت بداهه حرکتی انجام می دادند تا واکنش بازیگران را در قبال موضوع های مختلف دریابند. من برای تکامل و باورپذیر شدن نقش، بیشتر از هفت ماه تمرین داشتم. ترس، اضطراب، دلهره، گریه، خنده و ... همه بطور طبیعی و واقعی اجرا می شد. در تمام طول کار، توی بینی و دهانم پنبه گذاشته بودند تا برای تغییر جنس صدا و فرم صورتم موثر باشد. مدل صحبت کردنم خیلی عوض شده بود. وجود این همه پنبه در عین زجر و سختی، کمک زیادی کرد. آقای فرهادی ازم خواسته بود بطور کامل لباس، کفش، کیف و سایر وسایل شخصی ام را تغییر بدهم. حتی از ماشین شخصی ام استفاده نمی کردم و بیشتر با مترو یا اتوبوس رفت و آمد می کردم و با چادر و مقنعه سر تمرین می رفتم. فضا بقدری سنگین بود که من با تمام وجودم غصه می خوردم و به پهنای صورتم اشک می ریختم و صدایم بالا نمی آمد.<br><br>شهاب حسینی: هنوز نتوانسته ام از نقش حجت فاصله بگیرم، چون هر روز حجت های بسیاری را در کوچه و خیابان می بینم که زندگی روی خوشش را به آنها نشان نداده و این باعث رنج من می شود. هنوز هم گاهی می نشینم و به سرنوشت حجت، همسرش و دخترش فکر می کنم.<br><br>پیمان معادی می گوید: فرهادی روی وزن پیرمرد خیلی حساس بود، چون تازه دیسک کمرم را عمل کرده بودم و فرهادی می خواست پیرمرد زیاد سنگین نباشد. به فرهادی به دروغ گفتم که دکتر گفته کمرت مشکلی ندارد و می توانی چیز سنگین بلند کنی. در واقع برایم خیلی سخت بود اما اصلا برایم مهم نبود که چه اتفاقی ممکن است بیفتد.<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/nader45.jpg" align="left" height="281" width="427"><br><br>بابک کریمی(فرزند نصرت کریمی) که پیش از این در فیلم بلیت ساخته کیارستمی بازی کرده بود و در ایتالیا شهرت زیادی دارد، چنین می گوید: "ابتدا قرار بود من نقش نادر و پدرم نیز نقش پدر نادر را بازی می کنیم. اما زمان تست گریم، هر چه تلاش کردیم، من بعنوان همسر لیلا حاتمی که هم سن او هم هست، قابل باور نبودم. تفاوت آقای کیارستمی و فرهادی در این است که کیارستمی یک سال می گردد تا آدمی پیدا کند که مشابه نقش است و با کمی تصحیح برود جلوی دوربین، اما آقای فرهادی همان یک سال را صرف تمرین با بازیگر می کند تا مانند خمیر، کم کم به شخصیت مورد نظرش تبدیل شود. مثالش هم خود من که هیچ شباهتی به یک بازپرس نداشتم."<br><br>سارینا فرهادی می گوید:" ترمه اسمی بود که قرار بود پدر و مادرم واقعا روی من بگذارند اما مادر بزرگم مخالفت کرد. چون پارچه ایست که روی قبر می گذارند. هم من و هم بابا خیلی شبیه نادر و ترمه نیستیم. نه من این همه صبورم و نه بابا این قدر یک دنده و لجباز. البته بابا از یه لحاظ شبیه نادره. اینکه زیر بار حرف زور نمی ره. بابا اصرار داشت من ندونم ترمه بین پدر و مادرش چه کسی را انتخاب می کند، حتی وقتی اصرار کردم هم نگفت. حتی نمی ذاشت ترمه از نظر احساسی به سمت پدر یا مادر بره. من موقع فیلمبرداری به بابام می گفتم آقای فرهادی، تا جایی که یکبار خیلی ناراحت شد و بلند جلوی همه گفت دوست نداره بگم آقای فرهادی. انگار که نگران بود نکنه ارتباط من و اون عوض بشه.<br><br>شهاب حسینی نیز روزهای فیلمبرداری را زندگی در حالت خلسه می داند و حتی به یاد نمی آورد که هر پلان در چه روزی فیلمبرداری شده است. درباره انتخاب بازیگران، عده ای از گلشیفته فراهانی و حمید فرخ نژاد اسم می آوردند فرهادی با توجه به سابقه بازیگری در تئاتر، روی انتخاب بازیگرها حساسیت زیادی دارد. بعنوان مثال برای انتخاب ساره بیات، از 170 بازیگر زن 32-25 ساله تست گرفته شد، از ساره بیات خواست تا برای نزدیکی به نقش، مدتها چادر پوشیده و با اتوبوس به شاه عبدالعظیم برود. یا برای نقش دختر بچه، 400 بچه آزمایش شدند تا به کیمیا حسینی رسید. یا نقش پیرمرد را با جزئیات فراوان برای نصرت کریمی نوشت که البته ارشاد موافقت نکرد و او از ده ها پیرمرد دیگر تست گرفت.<br><br>5) فرهادی درباره تسلطش بر جزئیات چنین می گوید: من در کار فقط این‌گونه هستم. همان قدر که در کار متمرکزم در رانندگی حواس‌پرتم و مسیرها را اشتباه می‌روم. وسواس نسبت به کار از کودکی و خانواده من می‌آید. من اگر یک صفحه متن بنویسم و یک خط‌خوردگی در آن باشد آن صفحه را ادامه نمی‌دهم. باید از نو بنویسم. هر زمان که پلانی می‌گیرم، یا جمله و کلمه و دیالوگی می‌نویسم به این فکر می‌کنم که این لحظه می‌ماند و غیر قابل تغییر است. این نکته را در نظر داشته باشیم دیگر سهل‌انگارانه رفتار نمی‌کنیم. نوشتن برای من مثل رانندگی است. قواعد را می‌دانم و در عین حال به آن فکر نمی‌کنم. وقتی می‌نویسم به این فکر نمی‌کنم فلان رفتار را در فلان سکانس طوری نشان دهم که فلان نتیجه را بدهد. نمی‌دانم این شیوه ریاضی‌وار را از کجا کسب کرده‌ام برای خودم هم جالب است.<br><br>6) فرهادی می گوید:" مضمون و تم «جدایی نادر از سیمین» به نوعی در امتداد «درباره الی...» است و البته کلیشه‌اش از «شهر زیبا» می‌آید، كه در «چهارشنبه‌سوری» پررنگ‌تر شد، در «درباره الی...» آشکارا بیان شد و حالا ادامه‌اش را در جدایی نادر از سیمین داریم. نام شخصیت ها از روی زندگی خودم انتخاب شد. مثلا وقتی دخترم به دنیا می آمد، قرار بود نامش ترمه باشد. شخصیت پیرمرد نامش اقا مرتضی است که نام پدربزرگ خودم بود. در مورد نادر و سیمین دنبال دو اسم بودم که با هم هارمونی داشته باشند. «ا» نادر و «ی» سیمین با هم هارمونی خاصی دارند که مثلا در نادر و سارا وجود ندارد. اسم خیلی کمک می کند به شناخت شخصیت.<br><br>7) موضوع بسیار جالبی كه درباره شناسنامه های نادر و سیمین كهه در تیتراژ ابتدایی كپی می شوند، این است كه بصورت عمد از تصویر لیلا حاتمی و پیمان معادی استفاده نشده است. عکس های شناسنامه ها در واقع متعلق به حمید فرخ نژاد و هدیه تهرانی است(زوج فیلم چهارشنبه سوری) و این یاد کردن از فیلمهای قبلی و حتی آینده در کارهای کارگردانان بزرگ نیز دیده می شود.<br><br><strong>2 . موفقیت در کشورهای غربی:</strong><br><br>1) فهرست جوایز فیلم، بسیار طولانی است، خرس طلای برلین و جایزه گلدن گلوب دو عدد از مهمترین جوایز فیلمند. تاد مکارتی منتقد ارشد نشریه آمریکایی هالیوود ریپورتر، «جدایی نادر از سیمین» را یکی از فیلم‌های موفق سال 2011 می‌داند. وی گفت : شاید بتوان گفت «جدایی نادر از سیمین» تاثیرگذارترین فیلم ایرانی است که تاکنون در غرب به نمایش درآمده و بدون تردید مانند یک فیلم آمریکایی در بسیاری بخش‌ها پیشتاز دریافت جایزه است.<br><br>2) نشریه سینمایی اسکرین دیلی نیز پیش‌بینی کرد که نام فیلم ایرانی «جدایی نادر از سیمین» در پیش فهرست جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان قرار خواهد داشت، از نظر منتقد سینمایی این نشریه، «فرهادی» با دستمایه قرار دادن یک موضوع عاطفی که داستان آن در هر جای دنیا قابل درک و فهم است به خوبی می‌تواند اعضای آکادمی را تحت تاثیر خود قرار دهد.<br><br>3) اصغر فرهادی در پنجمین جشنواره فیلم ابوظبی جایزه فیلمساز سال خاورمیانه را به انتخاب نشریه آمریکایی ورایتی دریافت کرد. مدیر بخش بین‌الملل ورایتی(آلبرتو لوپز) گفت: «فیلم اصغر فرهادی گواه درخشان حرکتی فراتر از مرزها و قدرت سینماست. او با «جدایی نادر از سیمین» یک داستان جهانی و فراموش‌نشدنی خلق کرد که تا مدت‌ها در حافظه می‌ماند.»<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/nader46.jpg" align="left" height="300" width="415"><br><br>4) در ژوئن 2011، نیکولا سارکوزی نخست وزیر فرانسه، بهمراه همسرش کارلا برونی در کاخ الیزه، جدایی نادر از سیمین را بصورت اختصاصی تماشا کردند و فیلم را انسانی و موفق توصیف کرد. این فیلم تنها در هفته نخست نمایش در فرانسه 151 هزار و 217 نفر تماشاگر داشت و 938 هزار یورو فروش کرد و فروش کلی فیلم حدود 7 میلیون یورو بود.<br><br>5) عده ای موفقیت فیلم در برلین را سیاسی دانسته و دلایل زیر را می آوردند: حمایت اصغر فرهادی از فیلمسازان سیاسی در جشن خانه سینما، تماس تلفنی برنامه هفت با محمود کلاری و حکایت سفر برلین او و یکی از بازیگران فیلم(شب قبل از اعلام نتایج)، هم بازی بودن ایزابلا روسلینی(رئیس هیئت داوران) و گل شیفته فراهانی در یک فیلم فرانسوی، نزاع شمقدری و فرهادی حین فیلمبرداری فیلم.<br><br>6) در آخرین روز پاییز سال 90 اعلام شد که اصغر فرهادی جزء داوران جشنواره برلین در سال آینده خواهد بود. فرهادی درباره وضعیت فعلی اش می گوید: "مهمترین مشکلم این است که هر روز با من مصاحبه می کنند و این تمام وقتم و تمرکزم را گرفته است. این کار برای من از فیلمسازی هم سخت تر است."<br><br><strong>3 . انتقادهای حاتمی کیا</strong><br><br>در تابستان و پاییز سال 90، كنایه های ابراهیم حاتمی کیا و اصغر فرهادی بهم، باعث جنجال های زیادی شد.<br><br>در ابتدای داستان، حاتمی کیا در نامه خود به میرکریمی و سپس در برنامه ای تلویزیونی، فرهادی را به سیاه نمایی و دروغ متهم کرد. او فیلم فرهادی را نمونه بارز ایجاد خفقان به دست فیلمساز نامید، او معتقد بود که فیلم تنها از ناامیدی و دروغ می گوید، چند روز بعد، اصغر فرهادی در جواب این حرفهای حاتمی كیا گفت: به فیلمی ناامیدكننده می گویند كه تماشاگر پس از خروج از سینما حتی نخواهد یاد فیلم بیفتد. این داستان تلخ است چون صادق است. جعل نمی‌کند. شعار نمی‌دهد. وعده‌های تو خالی و بی‌پشتوانه امید بخش نمی‌دهد. اما عبوس نیست. سرد نیست. حتی رنگ فیلم هم به عمد رنگ گرمی ست با وجود اینکه می‌طلبید به دلیل تلخی داستان رنگ‌ها سرد و تیره باشند، برعکس با آقای کلاری تصمیم گرفتیم رنگ فیلم گرم باشد. بنابراین هیچ تلخی را به عنوان فیلمساز به فیلم تحمیل نکرده‌ام. تلخی و رنج میوه‌ی آگاهی‌ست، وقتی به موقعیتی آگاه می‌شوید که خود درون انید این آگاهی به جای آنکه شما را آرام کند، بیشتر شما را دچار رنج می‌کند. اگر خوش‌بین باشم و نگویم این ادعا از سر تنگ‌نظری و حسادت است می‌گویم از سر نگاهی سطحی به فیلم است، به نظرم ایشان با شعورتر از اینی باشند كه این حرفها را از سر اعتقاد و صداقت زده باشد!!<br><br><strong>4 . آینده کاری اصغر فرهادی</strong><br><br>بحث مهاجرت فرهادی از ایران، مدتهاست كه در مطبوعات ادامه دارد، خود فرهادی درباره ایران گفته است: «صبح که چشم باز می‌کنم، می‌خواهم در کشور خودم باشم. من شیفته ایران هستم. من از سیاست و فضای پر از مصلحت‌جویی و پنهان‌کاری‌اش بیزارم و شان هنر را برتر می‌دانم هر چند لاجرم وقتی اثری اجتماعی می‌سازید، وضعیت سیاسی را هم در کار خود نهفته دارید.»<br><br>طبق آخرین خبر، فیلمبرداری فیلم جدید فرهادی در بهار 2012 در پاریس آغاز می‌شود، فرهادی نخستین نسخه فیلمنامه را به استودیوی فرانسوی داده و هم اکنون مشغول بازنویسی نسخه اولیه است. برای فیلم هنوز نامی انتخاب نشده، فیلم داستان عشقی میان یک دختر ایرانی و یک پسر اهل شمال آفریقا را در پاریس روایت می‌کند و مثل "جدایی نادر از سیمین"، فیلم داستانی پیچیده و پر از چرخش‌های روایتی دارد.<br><br>فرهادی در این باره تاكید دارد كه : من در کشورهای خارجی نمی‌توانم برای طولانی مدت بمانم، همانطور که یک بار "کیارستمی" گفت، تیم فوتبال هر طور که باشد در کشور خودش بهتر بازی می‌کند، شاید برای یک سال بتوانم دریک کشور بمانم ولی بالاخره همیشه نیاز دارم که به اصل و ریشه خودم بازگردم، هرگاه در خارج از ایرانم، هر لحظه روز شماری می‌کنم که بار دیگر به وطنم بازگردم. مطمئن باشید صحبت‌هایی که درباره مهاجرتم مطرح می‌شود، چندان جدی نیست.<br><br><strong>5 . اظهار نظر برخی هنرمندان درباره جدایی نادر از سیمین:</strong><br><br>ستار هدایتخواه، سخنگوی جبهه اصولگرایان مجلس درباره معرفی فیلم به اسكار گفت: همه متفق‌القول‌اند که فیلم فرهادی نه تنها یک فیلم خوب که آّبروی سینمای ایران است و تنها حاصلی، که به عنوان سینمای دینی می‌شود به دنیا عرضه کرد!<br><br>جواد شمقدری در دی ماه سال 90 چنین گفت: امید زیادی به كسب اسكار داریم. جدایی نادر از سیمین تمامی شرایط را برای حضور در بخش فیلم‌های غیر انگلیسی زبان اسكار را دارد، انتخاب یا عدم انتخاب این فیلم، نشانه سیاست‌های نظام حاكم آمریكا به ایران است كه می‌خواهند چه سیگنال‌هایی را بدهند. فكر می‌كنم اگر بخواهند دشمنی‌هایشان را ادامه دهند یا تشدید كنند‌، «جدایی نادر از سیمین» را انتخاب نمی‌كنند.<br><br>«مایكل باركر» رئیس كمپانی «سونی پیكچرز» گفت : اسكار كارگردانی و فیلمنامه شایسته این فیلم است، كمپانی سونی از مدت‌ها قبل به نامزد شدن این فیلم در بخش‌های دیگر جایزه اسكار علاوه‌بر فیلم خارجی امید بسته است. به عقیده من، اگر پخش كننده آمریكایی درباره الی ورشكست نمی شد، آن فیلم نیز بخت خوبی برای كسب اسكار داشت.<br><br>عباس كیارستمی درباره فرهادی گفت : این چند روز هر کس را که می‌بینم می‌گوید فیلم فرهادی از آثار قبلی‌اش خیلی بهتر است. من نمی‌دانم او تا کجا می‌خواهد پیشرفت كند، اما برای من لذت اعطای جایزه به فردی مثل فرهادی از جایزه‌ گرفتن خودم هم بیشتر است. من از تو ممنونم که این سینما را مجددا زنده کردی.<img src="http://www.cinemabook.ir/images/stories/nader47.jpg" align="left" height="281" width="407"><br><br>ناصر تقوایی در مصاحبه ای درباره فرهادی گفت : اصغر فرهادی را دوست دارم. خودش روزی خاطره‌ای را برای من یادآوری کرد. فرهادی وقتی جوان بود من در جشنواره‌ای جایزه‌ای برای فیلم اولش به او اهدا کردم و عنوان کردم تو فیلمساز بزرگی خواهی شد و می‌بینم اینگونه می‌شود. فیلمهای اول هر فیلمسازی ممکن است ایرادهای زیادی داشته باشند اما یک نکته را یادآوری می‌کند که فرد می‌تواند فیلمساز شود و یا نمی‌تواند. درباره فرهادی این موضوع مشخص بود.<br><br>تاد مکارتی منتقد ارشد هالیوود ریپورتر گفت: «جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی تاثیرگذارترین فیلم ایرانی است که تاکنون در غرب به نمایش درآمده و بدون تردید مانند یک فیلم آمریکایی در همه بخش های اسكار، پیشتاز دریافت جایزه است.<br><br>راجر ایبرت منتقد مشهور هالیوود تحلیل جالبی از علل موفقیت دو فیلم «جدایی نادر از سیمین» و «آرتیست» بین مردم و منتقدان امریکا دارد. او معتقد است علاوه بر خوش ساخت بودن، عامل دیگری که تاثیر مهمی در موفقیت آنها داشته است این است که این دو فیلم ذهنیت و پیش داوری های تماشاگران امریکایی را برهم زده است. در حالی که تماشاگران امریکایی عادت به دیدن فیلم های پرزرق و برق هالیوودی با افکت های کامپیوتری پرهزینه و 3D و... دارند، یک فیلم صامت سیاه و سفید به عرصه می آید و آنان را غافلگیر می کند. از سوی دیگر، فیلمی از کشوری غریب و نه چندان محبوب در جامعه ی آنان، ظهور می کند که می توانند به راحتی با آن ارتباط برقرار کنند. شاید امریکاییان هیچ گاه تصور نمی کردند که روزی بتوانند این گونه فیلم هایی را که به نظر غیرقابل تحمل می آمد، تا این حد دوست بدارند. او می گوید:" فیلم به طور ویژه‌ای ایرانی است اما در عین حال من باور دارم که «جدایی» فراتر از آن، درباره تجربیات انسانی است. این فیلم بیشتر یک اثر جهان‌شمول است. جدایی» یک طرح داستانی فوق‌العاده را، که می‌تواند تبدیل به یک رمان بزرگ شود، با تاثیرات احساسی یک ملودرام خارق‌العاده درهم آمیخته است. فیلم با چند داستان تماشاگر را درگیر می‌کند و جالب است که همه آدمها باعث همذات پنداری من شدند. فیلم در بازسازی نسخه‌های متفاوت از یک اتفاق مشخص، درست به پیچیدگی فیلم «راشومون» است. «جدایی» یکی از آن شاهکارهای ماندگاری خواهد شد که از حالا تا چند دهه آینده دیده و تحسین می‌شود."<br><br>رخشان بنی اعتماد: فیلم جدایی نادر از سیمین را دیدم، می بینم و همچنان خواهم دید تا یادمان نرود که هنوز سینمای ایران وجود دارد...<br><br>وب سایت IMDb که معتبرترین سایت در زمینه رتبه بندی فیلمهای تاریخ سینما محسوب می شود، فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی را پس از فیلمهای «رهایی از شاوشنگ» و قسمت اول «پدر خوانده» در جمع سه فیلم برتر تاریخ سینما در ژانر درام معرفی کرده است. امتیاز فیلم «جدایی نادر از سیمین» با اضافه شدن نظر چهار منتقد دیگر (جمعاً 32 منتقد) به 95 از 100 افزایش یافت. درصد مقبولیت بین منتقدان در سایت Rotten Tomatoes نیز با احتساب نظر 83 منتقد 99% است (تنها یک نقد منفی) و درصد مقبولیت بین منتقدان برتر همچنان 100% باقی مانده است.<br><br>آنجلینا جولی به اصغر فرهادی درباره فیلم گفت: دیشب با براد فیلم رو می دیدیم. براد همون سکانس اول، فیلم رو نگه داشت و گفت: تو که نمیذاری رابطه ما به اینجا برسه؟ هر موقع مشکلی بود بهم بگو، دوست ندارم یه روزی با هم در کورس جدایی بیفتیم. من هم متوجه شدم که مدت زیادی است که به براد نگفته ام دوستت دارم و فیلم شما باعث شد این جمله را بگویم.</p> <p>منبع : مهرداد نعیمی/ مجله پارسوما</p></div> text/html 2012-03-19T16:05:44+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نقدی کوتاه بر "گشت ارشاد" ساخته سعید سعیلی http://comedycinema.mihanblog.com/post/350 <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">اختصاصی کتاب سینما/ نوشته مهرداد نعیمی: از همان لحظه اول فیلم، تماشاچی اطمینان دارد که امکان ندارد این 3 جوان، واقعا مامور گشت ارشاد باشند و قطعا مشغول شیره مالیدن بر سر مردم هستند. خوشبختانه کارگردان نیز متوجه این ماجرا هست و پس از چند سکانس اول، کلک این سه جوان را رو کرده و شروع به تعریف قصه ای مخاطب پسند می کند. حمید فرخ نژاد در نقش سر دسته این گروه سه نفره مثل همیشه اجرای خوبی دارد و توانایی اثبات شده او در نقش های کمدی و جدی، باعث همراهی مخاطب با فیلم می شود. بازی پولاد کیمیایی نیز در حد متوسط است، اما همچون سایر آثارش، در لحظاتی از فیلم، بازی و دیالوگ گفتن او غلوآمیز است. داستان فیلم کاملا قابل پیش بینی است. از همان ابتدا می توان حدس زد که در این فیلم نیز مانند سایر آثار مشابه، این 3 جوان در نیمه دوم فیلم دست به کلاه برداری بزرگتری خواهند زد و شکست سختی خواهند خورد. شوخی های فیلم نیز، چه از لحاظ کمی و چه از لحاظ کیفی، قابل توجه نبوده و کاملا عادی هستند. شاید بهترین شوخی فیلم، وقتی است که پولاد کیمیایی و ساعد سهیلی با شرتی به رنگ پرچم آمریکا از ماشین گشت ارشاد خارج می شوند و وقتی متوجه نگاه متعجب مردم می شوند، پولاد کیمیایی با حاضرجوابی می گوید:«این کار ما پیام سیاسی داره، پرچم دشمن در حد شرت ماست» </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">شاید تنها نکته مثبت فیلم این باشد که شخصیت ها تا انتهای فیلم روند ثابتی دارند و خبری از تحول شخصیت ها نیست. حضور سایر بازیگران( جمشید هاشمپور، نیوشا ضیغی، سحر قریشی و اصغر سمسارزاده) در فیلم به چشم نمی آید و نقش هایی بسیار کوتاه و ساده دارند. در کل بعید می دانم که این فیلم بتواند در آینده دراز مدت در ذهن تماشاگران باقی بماند، اما حداقل حاوی این پیام است که اگر فرض کنیم که وجود گشت ارشاد در خیابانها ایرادی ندارد، باز هم نمی توان احتمال سوء استفاده کردن از ابزارهای آنها را تکذیب کرد. کما اینکه بسیارند افرادی که آرزو دارند که با داشتن قدرتی هرچند ناچیز، شروع به تهدید و آزار همشهریان کنند. </span></p> text/html 2012-03-19T12:06:07+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی گره خوردن بهار و سروش صحت/ نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/349 <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">گره خوردن بهار و سروش صحت/ نوشته مهرداد نعیمی</span></b></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">اینکه 30 روز تمام، از همه چی بی خبر باشی و به هیچ یک از شبکه های اجتماعی و ارتباطی وصل نباشی، تجربه خاصی است. یک ماه گذشته که سربازی بودم ارتباطم با دنیا به طور کامل قطع شده بود، نکته جالب این است که حالا هر چه خبرهای این یک ماه را زیر و رو می کنم، فقط با خبرهای بد روبرو می شوم. انگاری اسکار گرفتن اصغر فرهادی تنها اتفاق خوشایند این مملکت بوده است. مسیر نیشابور تا تهران را با قطار طی کردیم. قطاری که بیش از سه ساعت تاخیر داشت. اولین کاری که در ایستگاه راه آهن تهران کردم، خریدن یک روزنامه و ویژه نامه نوروز مجله فیلم بود. سروش صحت مطابق هر سال، بهاریه نوشته بود. بهاریه های صحت، همیشه از بهترین مطالب ویژه نامه نوروز مجله فیلم است. بهاریه هایی که فرسنگ ها با متن های تلویزیونی صحت فاصله دارند و اکثرا درباره معنا و مفهوم زندگی هستند. <span>&nbsp;</span>بهاریه امسال صحت با این جملات آغاز شده بود: </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Nazanin&quot;; " lang="FA">"شبی که قرار بود مراسم اسکار برگزار شود به برادرم گفتم بیایند خانه ما تا مراسم را با هم ببینیم، کلی سوروسات تهیه کردم و کلی ذوق و شوق داشتم. اما هنوز ساعت دوازده نشده بود که سکته کردم. زنم، پسرم و برادرم به هر مکافاتی بود لاشه نیمه جان من را که خیلی هم سنگین شده بود به بیمارستان رساندند." </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">ناراحت، شگفت زده و نگران نسبت به سلامتی صحت، با موبایلش تماس گرفتم اما خاموش بود. فکرش را هم نمی کردم که اولین خبری که بعد از یک ماه می خوانم سکته صحت باشد. بقیه متن را بدون هیچ درنگی خواندم و نگرانی ام بیشتر شده بود. از رادیوی تاکسی نیز اعلام شد که علی دایی تصادف کرده و در حال حاضر به بیمارستان منتقل شده است. یاد صحبت های دو هفته قبل خودم افتادم. همین دو هفته قبل بود که ساعت 2 نیمه شب با کلاه خود و لباس نظامی، با سرباز دیگری که فوق لیسانس برق از امیرکبیر داشت، پست نگهبانی می دادیم. یادمان افتاد که در جهان واقعی، جایی که از پادگان فاصله زیادی دارد و آدمها زندگی قشنگی دارند، شب برگزاری مراسم اسکار است. از اینکه نمی توانستیم مراسم را ببینیم و حتی نمی توانستیم از نتایجش هم مطلع شویم، عصبی شده بودیم. دوستم گفت که شب آنقدر طولانی هست که بتوانیم تمام آدمهای موفق سال 90 را با هم نام ببریم. بعد از آمدن بعضی اسم ها(مثلا فرهادی، لیلا حاتمی، شهاب حسینی، پیمان معادی، معتمدآریا، فردوسی پور، ترانه علیدوستی، پیمان قاسم خانی، علی کریمی، جواد نکونام و ...)، من دو اسم را همزمان گفتم:"علی دایی و سروش صحت"، دوستم درباره علی دایی مخالف بود و معتقد بود که شکست حمید استیلی را نباید به پای موفقیت علی دایی گذاشت. اما درباره صحت هر دو موافق بودیم. صحت قطعا سال خوبی را پشت سر گذاشته بود، از موفقیت ساختمان پزشکان بگیرید تا بازی در فیلمهای اکباتان و خوابم می آد، نوشتن متن سریال چک برگشتی، شیرین کاری هایش در شام ایرانی(بیژن بیرنگ) و ....، </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">بعد به یاد آوردم که این اولین باری نبوده که پس از تعریف از یکی از چهره ها، چند وقت بعد خبر بدی از او می شنوم. همین دو سال پیش بود که به یکی از دوستانم گفتم:"این حمیده خیرآبادی، ماشاءالله بزنم به تخته خوب عمری داره می کنه" فردا ظهرش بهم خبر رسید که حمیده خیرآبادی دفن شد. بعد دوستم بهم زنگ زد گفت:"اگه حرفی از عمر انتظامی بخوای بزنی، خودم می زنم تو دهنت!!"</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">سکته سروش صحت باعث شده بود که به معنای زندگی بیشتر فکر کنم. می دونستم که صحت آرزوهای زیادی در سر دارد. هنوز استعداد زیادی که در طنز دارد بطور کامل شکوفا نشده است. در سالهای اخیر پیشرفت خیلی خوبی داشته است، از یک سو با بهاره رهنما کاملا هماهنگ شده بود و زوج هنری خوبی برای هم شده بودند. از یک سو در نویسندگی بخوبی یاد گرفته بود که چطور باید طنزی نوشت که هم بامزه باشد و هم به مسائل روزمره اجتماعی و سیاسی اشاره کند و هم ایراد سانسوری پیدا نکند. نمونه اش ده قسمت از سریال ساختمان پزشکان که صحت نوشته بود. و یا فیلم پوپک و مش ماشاءالله که حالا بعد از گذر دو سال از اکرانش، بامزه تر هم شده است. واقعا زندگی چقدر غیر قابل پیش بینی است. به قول یکی از ترانه های اون ور آبی:"چه کسی پیمان بسته که ببینه صبح فردا را؟" چرا باید آدمی مثل صحت سکته کند؟ یاد پسر 14 ساله اش سورنا افتادم. بعد یاد این افتادم که قرار بود سال آینده ساختمان پزشکان 2 ساخته شود و من هم دوباره مزاحمشان شده و با طرح ها و ایده هایم، او و پیمان را عصبی کنم! چقدر برای احتمال این همکاری دوباره خوشحال شده بودم. کاش الان آقای راننده اون ترانه رو میذاشت که می گه:" این محاله این فقط یه اشتباس" </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">تو همین افکار بودم که سروش صحت زنگ زد و از نگرانی ام برایش گفتم و خوشبختانه خبر داد که متن جدی بوده اما واقعی نبوده و صحیح و سالم است و سکته ای در کار نبوده است. گفت فقط کمی سرما خورده است. همان شب همراه حبیب رضایی و رامبد جوان، مهمان برنامه 90 و عادل فردوسی پور هم بود. خوشحال بودم که دقایقی که می گذراندم، دارای هپی اند شده بودند. اما صدایی در ذهنم داد می زد که هیچ دلیلی وجود ندارد که نوروز سال 1392 نیز همه ما زنده و سالم و سرحال باشیم!</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp;</span></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> text/html 2012-03-19T09:55:30+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی طنز سینمایی – مهرداد نعیمی/ شگفتی های سینمای ایران http://comedycinema.mihanblog.com/post/348 <p>شکر خدا، سینمای ما آنقدر وسیع و جان دار شده است که بتوان نام صنعت را روی آن نهاده و ساعتها و سالها درباره اش پرچانگی کرد. تعجب آور است که بعضی ها، اخبار این سینما را رها می کنند و فقط روی خبر مرگ طفلکی ویتنی هوستون(که بن لادن هم از برایش، شعر عشقولانه سروده بود و با آن ثروت و شهرت لاجندری، و آن هیکل و صدای ناصر ملک مطیعی وارش،<img src="http://cinemabook.ir/images/stories/20122n.jpg" align="left"> چنان از شوهرش کتک می خورد که سیاه و کبود می شد و دنیا را در بهت فرو می برد) مانور می دهند. نکات زیر که مشتی از خروارها شگفتی سینمای ایران است را به فرج الله سلحشور(نویسنده یوزارسیف(واقعا نوشته!؟) هدیه می کنم که سّمبُل و سرور هر چی شگفتی دنیوی و اخروی است.&nbsp; <br>الف) بخش جشنواره :<br><br>1 . یکی از مشخصه های جشنواره امسال این بود که آدم همش بیخودکی یاد دهه شصت می افتاد! مثلا فیلم شور شیرین، با فیلمهای جنگی دهه شصت، که درصد زیادی از سینمای فاخر آن زمان را شامل می شدند، مو نمی زد، واقعا خدا عمر بدهد به کارگردانش، خدا می داند چقدر تلاش کرده تا فیلمش، حاوه ذره ای از پیشرفتهای بیست سی سال گذشته سینما(از پیشرفت در دیالوگ نویسی بگیرید تا فیلمبرداری) نباشد. چقدر حیف که این همه تلاش، از نگاه داوران محترم به دور ماند، بخصوص که کارگردان، بهترین نام ممکنه را روی فیلمش گذاشته بود و شور هر چی شیرین زدن را درآورده بود.<br><br>2 . اکبر عبدی(معروف به بامزه ترین کمدین جهان در پشت دوربین که به حق، کارگردانان برجسته ایرانی به بهترین نحو از استعدادش استفاده کرده و آنرا شکوفانیده اند. نمونه ارزنده این شکوفایی را در فیلمهایی مثل "چشمک"، "شرط اول"، "افراطی ها"، "شب عروسی"، "دلداده" و بیش از 30 اثر دیگر می توان دید، گرچه در موارد معدودی همچون "مادر"، "دلشدگان" و "هنرپیشه"، استعداد او به هرز رفته است.)، بعد از 22 سال، بالاخره برای بازی در نقش یک مادر، برنده سیمرغ بلورین بهترین مرد شد. اما این بامزه ترین اتفاق جشنواره امسال نبود، در جشنواره امسال فیلمی داشتیم که 50 دقیقه بیشتر نبود، همه تماشاگران، بدون استثناء، پس از خروج از سالن، گزینه ضعیف را انتخاب کرده و گلواژه ای نثار کارگردان طفلکی اش می کردند، تمامی منتقدان فیلم را در حد مُهمّل توصیف کردند و خود من هزار بار بر خودم لعنت فرستادم که تماشای این فیلم را به انتظاری طولانی در هوای یخبندان بیرون ترجیح داده بودم! اما از آنجا که گاهی در زندگی اتفاق هایی می افتد که در بهت و شگفتی فرو می رویم، این فیلم برنده سیمرغ (ویژه) بهترین فیلم از نگاه دبیر جشنواره شد!<br><br>3 . ایرج قادری که چند سال پیش، با فیلم اعجاب آور "پاتو زمین نذار"، تمامی استانداردهای رایج و غیررایج سینمای ایران را جابجا کرده بود، تا حدی که پس از دیدن فیلم، شاهکارهایی مثل "پسر تهرونی"، "چشمک" و کیش و مات" هم از چشم ها می افتادند. امسال متاسفانه موفق به رساندن فیلم "شبکه" به جشنواره نشد و بخشی از هنردوستان ایرانی را سیاهپوش کرد. گفتنی است قادری با "پاتو زمین نذار" توانایی عجیبی از خود بروز و نشان داده بود که هنوز می توان فیلمی ساخت که در سالن سینما حس چهل سال قبل، بهت دست بدهد.(با تمامی ضعفهای فسقلی و هیکلی اش) خوشبختانه، پیش بینی شده که فیلم "شبکه" که درباره بلوتوث است، تنها اسمش کمی مدرن بوده و الباقی فیلم، حاوی همان پیام های ارزنده و درخشان قدیمی باشد.( فیلمهای درخشانی همچون "موسرخه"، "اوستا کریم نوکرتیم" و "بابا گلی بجمالت"). همچنین پیش بینی می شود که قادری با این فیلمها، سرانجام موفق به اثبات نظریه دنیاهای موازی و ریسمانها بشود. لازم به ذکر است که امسال که استانداردهای حضور در جشنواره با وجود&nbsp; فیلمهایی مثل "دزدان خیابان جردن" و "شور شیرین" تا حد لیگ کالچو بالا رفته بودند، جای فیلمی مثل "شبکه" واقعا خالی بود. &nbsp;<br><br>4 . مثل تمامی جنبه های ریز و درشت جشنواره، داوری های جشنواره فجر نیز، بصورت پیوسته در حال رشد است.(از این لحاظ، شباهتی انکارنشدنی بین فوتبال و سینما برقرار است). امسال داوران که حکیم معروف "مسعود فراستی"89 را در کنار خود می دیدند، جوری جوایز را تقسیم کردند که نه تنها همه سینماگران راضی&nbsp; بودند، بلکه خود داورها هم هیچ شکایتی نداشتند، هر سال که می گذرد، حضور افراد متخصص در میان داوران بیشتر می شود90، هر سال فاصله بین نظر تماشاگران و نظر داوران افزایش می یابد،(برف روی کاج ها91)، امسال داوران بخش بین الملل، فیلمها را بدون هیچ زیرنویسی دیدند92، داوران فقط وقتی متوجه تروکاژ می شدند که هلی کوپتر یا تانک وجود داشت93، فیلم ملکه با 13 نامزدی سیمرغ، یه کوفته تبریزی ناقابل هم گیرش نیومد، یکی از داوران، فیلم "بی خود و بی جهت" را به این دلیل که همه فیلم در یک آپارتمان می گذشت، فیلم ضعیفی دانسته بود! و اینها تنها تعدادی از نقاط برجسته داوری های جشنواره بود.<br><br>5 . در مراسم اختتامیه جشنواره، وقتی پرویز شیخ طادی برای گرفتن سیمرغ کارگردانی به روی سن رفت، با توجه به اینکه برای بار اول بود که چنین موقعیتی را تجربه می کرد، بنده خدا یه لحظه زبونش نچرخید، یا شایدم هول شد، از دهانش پرید و گفت که دوست داشتم سیمرغ را، ابولقاسم طالبی می گرفت، اینو که گفت، این برادر مخلصمون، خوشبختانه بدون تعارفات مرسوم ایرانی، رفت و سیمرغ رو تحویل گرفت، شیخ طادی که سعی داشت خودش را خونسرد نشان دهد، گفت: اینکه چیزی نیست، پنجاه سیمرغ بعدی ام رو همشو یه جا تقدیم سریال مختارنامه می کنم. چقدر کار زیبایی بود، چشمان تمام حاضرین تر شد. احسنت بر شیخ طادی، نگرانی من از این بود که مبادا، شیخ طادی خودش را دست کم گرفته، و فکر کند که سیمرغ گرفتنش در همین یکبار خلاصه خواهد شد. کیست که نسبت به 50 سیمرغ آتی او شک داشته باشد؟ مگر شیخ طادی چه چیزی از "جک نیکولسون" و "مریل استریپ" کم دارد؟ امیدوارم مسئولین جشنواره هم، نفس او را شهید نکرده و زودتر ترتیب این 50 سیمرغ را بدهند.<br><br>ب) بخش خارج از جشنواره:<br><br>1 . محمدرضا گلزار چند سالی است که قسم خورده، چهره زیبایش را تنها در فیلمهای معناگرا و فلسفی به نمایش بگذارد، او که هر نقشش با نقش قبلی، فرسنگ ها فاصله دارد، در زمینه افزودن کمی از شخصیت واقعی خود به نقش، بسیار حساس است. نمونه بارز این حساسیت را در فیلم "در امتداد شهر" دیدیم که فروش خارق العاده ای داشت. بعد از این موفقیت طلایی، امید می رود که تهیه کنندگان، کمی به دستمزد بخور و نمیر این هنرمند ارزنده، بیفزایند و ملت ایران را از نگرانی خارج کنند. گلزار در کمتر از ده سال توانسته است معنایی دیگر به هنر بازیگری داده و قلب تمامی ایرانیان(هم مرد و هم زن) را تسخیر کند. خوشبختانه خبرها حاکی از آن است که گلزار قرار است به همین روند زیبا ادامه داده و چند فیلم دیگر را بزودی راهی پرده های سینما نماید. مردم ایران که این سالها، بشدت شرمنده او شده اند، هر روز و هر شب به او می بالند. گلزار که هیچ وقت، توانایی های خود را دسته کم نگرفته(گاهی دست زیاد هم گرفته)، رو به کارگردانان و تهیه کننده هایی که الحمدالله، این روزها همگی فراست زده هستند، گفته است:"تماشاچی میاد سینما منو ببینه، همه عاشق منن، من روی پرده سینما، همچنان می درخشم"<br><br>2 .&nbsp; اگر فکر می کنید مغرض بودن سخت است، پس تحویل بگیرید : اصغر فرهادی از همان فیلم اول نشان داده بود که چیزی در چنته ندارد، او پس از ساخت چند فیلم ضعیف، در سال 90، با فیلم جدیدش حتی حاشیه سازتر از شیث رضایی سر طلایی و محمد نصرتی دست قشنگ بود و نزدیک بود منشوری هم بشود. حتی یک روز بدون جنجال نداشت، از این جشنواره آبکی، به آن فستیوال سیب زمینی ای. تمام جایزه های پفکی دنیا برایش آنقدر جذابیت داشت که یکی پس از دیگری درو کند. او این روزها، گویا شباهت های بارز فیلمسازی و کشتی و تکواندو را نادیده گرفته و عزمش را جزم کرده تا هر طور شده، در مراسم اسکار حضور یابد! چندی قبل نیز، جشنواره بفتا، وابسته به دولت بریتانیای حیله گر، در اقدامی عجیب اعلام کرد که فیلم جدایی نادر از سیمین، فیلم درخشانی بود اما از آنجا که نسخه دی وی دی در اختیار آنها نبوده، فیلم پوستی که در آن ساکنم انتخاب شده است! اتفاقی که برای اولین بار در دنیا افتاده بود. (قسمت جذاب ماجرا، قیافه دیدنی آلمودوار بود که پس از این دوشواری روی داده، صورتش مرتبا رنگ عوض می کرد.)<br><br>3 . دو فیلم "خاک و آتش" و "پروانگی" موفق شدند که با فروشی کمتر از ده میلیون تومان در اکران تهران، حالی به بازار سینمای ایران داده و موجی از نور و شادی، به روح و قلب سینمادارها بپاچند. هر دو فیلم که بازیگران مشهوری هم داشتند، با ثبت این رکورد بی نظیر، احتمالا تا چند سال آینده بی رقیب خواهند بود. رکورد قبلی در اختیار فیلم "بابا منم طوطی ها" ساخته غلام قالپاق قرمز بود. با توجه به اینکه حدود 60 درصد فروش هر فیلم متعلق به سینمادارهاست، چیزی حدود دو سه میلیون تومان دست تهیه کننده های مفلوک را خواهد گرفت که پس از کسر مخارج فیلمها(که بیش از صد میلیون است)، الباقی در راه های عام المنفعه و خیریه، هزینه خواهد شد. این رو می گن یک تجارت بی نظیر!<br><br>4 . با وجودیکه بعضی از مدیران سینمایی، در تمامی سخنرانی هایشان، همچون فانوسی دریایی، آنچه شرط بلاغت است را گفته و طریقه ساخت فیلم های فاخر ملی را گوشزد می کنند، اما کو گوش شنوا؟ آخرش هم بعضی از این کارگردانای ما فیلمهایی می سازن که آدم احساس می کند امثال وودی آلن و مارتین اسکورسیزی از یه کره دیگه به زمین آمده اند. وودی آلن 75 ساله، فیلم نیمه شب در پاریس را جوری ساخته است که بعد از سه بار تماشا، باز هم دلم برای شخصیت های فیلم تنگ می شود! نمی دونم مشکل از کجاست، از هوای پاک تهران، که معجونی از همه عناصر جدول مندلیف است، یا از اینکه در ایران، قیمت نان تافتون و ویندوز 8 با هم برابر است؟، یا مشکل این است که کلا مردم جوگیری داریم، مردمی که سال تا سال، کاری با سینما و تئاتر ندارند، یهو در ده روز جشنواره، چنان جو زده می شوند که برای هر فیلمی، جلوی سینما صف می کشند!<br><br>5 . در سینمای ما جدیدا مد شده است که بازیگران فیلمهای بند پوتینی بازی کنند، بعد بیایند در جلسه نقد و بررسی از مردم به خاطر بازی در آن فیلمها معذرت خواهی کنند! خیلی هم عالی، یکه یک! به هیچ کس هم ربطی ندارد، بخصوص که این عزیزان برای رضایت خدا از "جوانمرد قصاب" به "نیاوران" نقل مکان کرده اند تا درد مردم فقیر و پایین دست اجتماع را بهتر درک کنند. دیگر همه می دانیم که این طفلکی ها با نیت خیر، این فیلمها را بازی می کنند وگر نه پول که ارزشی ندارد، چرک کف دست است، اینها ابتدای ماجرا تصورشان این است که مثلا از فیلمنامه "شور شیرین"، قرار است "نجات سرباز رایان" حاصل شود. جا دارد من هم برای نوشتن این متن، از همه شما هم میهنان عزیز که همیشه با دعاها و همراهی هایتان، مایه دلگرمی من بوده اید، معذرت خواهی می کنم، روزی که کلید این متن را زدیم قرار نبود این بشود، تهیه کننده مرتبا ادعا می کرد که قرار است دنیا را بترکانیم. اما مهم نیست، خدا که در توبه را نبسته است، کافی است فقط معذرت خواهی کنیم.<br><br>پاورقی:<br><br>89 : فراستی: منتقدی که همچون درختی پر میوه، سر به زیر و فروتن است و لحظه ای دست از تحسین دیگران برنمی دارد، گفتنی است که بازی های بدون توپش، هواداران زیادی دارد.<br><br>90 : نمونه اش حضور دکتر عباسی در جشنواره 29 و اسفندیار شهیدی و مسعود فراستی در جشنواره 30<br><br>91 : همین که تماشاگران را آنقدر قابل دانسته اند که اهدای سیمرغی را به آنها سپرده اند، از سرشان هم زیادی است، دیگر دلیلی وجود ندارد که نظر آن همه داور طراز اول و فرهیخته و خاص، با نظر تماشاچیان عام، یکی باشد. درستش همین است که هیچ شباهتی بین این دو نظر وجود نداشته باشد.<br><br>92 : یکی از داوران انتظار داشت که این همه فیلم چینی و ژاپنی را زیرنویس کنند تا آنها بهتر بتوانند داوری کنند. اگر به این جماعت، باج بدهند، فردا پس فردا انتظار دارند که چیلرهای سینما را هم در هنگام نمایش فیلمها روشن کنند.<br><br>93 : در مواردی، داوران که توان تشخیص تروکاژ را نداشتند، پس از پایان اختتامیه، از کارگردانان، نسبت به وجود جلوه های ویژه و تروکاژ، سوال می کردند<br><br>چاپ در مجله خط خطی /شماره دهم. </p> <p><br></p> text/html 2012-03-19T09:53:54+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی بهترین فیلمهای سالی كه گذشت(2011) – مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/347 <div class="article-content"> <p><strong>اختصاصی کتاب سینما - </strong> انتخاب ده فیلم از میان بیش از هزار فیلمی كه در طول هر سال ساخته می شود، كار بسیار دشواری است. چندین بار فیلمها را حذف و اضافه كردم و در نهایت به لیست زیر رسیدم. گفتنی است كه روش های خطرناك(دیوید كرانینبرگ)، استادان بزرگ(وونگ كار وای)، مالیخولیا(لارنس فون تریه)، در راه(والتر سالس)، بلندی های بادگیر(آندری آرنولد)، آتش ها(دنی وینو)، لاندن بولوار(ویلیام موناهن)، در دنیایی بهتر(سوزانه بیر) و میلدرد پیرس(تاد هینز) مهمترین فیلمهایی بودند كه در این لیست قرار نگرفتند. ضمن اینكه جدایی نادر از سیمین را نیز باید به این فهرست افزود.</p> <p><img style="width: 289px; height: 162px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/hereafter2011.jpg" align="left" border="0"></p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>1 . آخرت( </strong><strong>Hereafter</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : كلینیت ایستوود</p> <p>بازیگران : مت دیمون، سسیل دوفرانس، بریس دالاس هاوارد، فرانكی مك لارن، جی مور.</p> <p>محصول آمریكا – 129 دقیقه</p> <p>فضاسازی دقیق، فیلمنامه ای با جزئیات فراوان و تعدادی سكانس خیره كننده حاصل تجربه ایستوود از پنجاه سال فیلمسازی است. ایستوود فیلمی ساخته كه ظرافت های بسیاری دارد.&nbsp; از شیوه اطلاع رسانی شخصیتی گرفته تا موقعیت های پسامرگی حاضر در فیلم. فیلم داستان خبرنگاری است كه برای ماموریتی به شرق آسیا رفته و گرفتار سونامی می شود. او به كما رفته و تصویرهای غریبی می بیند. بعد از احیای دوباره، مشغول مطالعه درباره زندگی پس از مرگ می شود و به لندن رفته و با مردی آشنا می شود كه توانایی احضار ارواح دارد. سونامی اول فیلم تاثیر كوبنده ای روی تماشاگر دارد و او را با خود همراه می كند. ارتباط سونامی با فیلم در این است كه همانطور كه سونامی از میان آرامش اوج گرفته، همه چیز را نابود كرده و دوباره فروكش می كند، هر یك از سه شخصیت اصلی فیلم نیز با همین ریتم و قالب، شكل می گیرند. فیلم به دنبال پاسخی برای این پرسش است كه آیا می توان میان این دنیا و آخرت، صلح و سازشی برقرار كرد؟</p> <p><strong><img style="width: 340px; height: 298px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/felini/thismust2011.png" align="left" border="0"></strong></p> <p><strong>2. </strong><strong>باید همین جا باشد( </strong><strong>This Must be The Place</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : پائولو سورنتینو</p> <p>بازیگران : شون پن، فرانسیس مك دورماند، جود هیرش، او هیوسون، هری دن استانتون، كری كاندن، شین ویقام.</p> <p>محصول ایتالیا و فرانسه – 118 دقیقه</p> <p>این فیلم جذاب و دوست داشتنی كه در میشیگان، نیویورك و نیومكزیكو فیلمبرداری شده است، داستان یك ستاره‌ موسیقی راك(با بازی شون پن) است كه در دوبلین، دوران بازنشستگی را می گذراند، او متوجه می شود كه یكی از افسران آلمانی دوره جنگ جهانی كه دستور قتل پدرش را داده بوده، در آمریكا مخفی شده است. بنابراین تصمیم می‌گیرد به سراغ او رفته و پیدایش كرده و او را از پا درآورد. كارگردان موفق شده است با ثبت تصاویری زیبا و دل انگیز، داستانی جذاب و پر كشش را در قالب فیلمی جاده ای روایت كند. فیلم قبلی &nbsp;سورنتینو، با عنوان il divo جایزه ویژه هیئت داوران کن را در سال 2008 کسب کرد و این فیلم جدید نیز جزء آثار برگزیده امسال كن بود. شون پن بازی بی عیب و نقصی دارد و شخصیت دشواری را بازی می كند كه در كنار قیافه ای خشك و بی روح، خلوص و صداقتی كودكانه دارد.</p> <p><strong>3 . زیبا (</strong><strong>Biutiful</strong><strong>) </strong></p> <p>كارگردان : الخاندرو گونزالس ایناریتو</p> <p>بازیگران : خاویر باردم، ماریس آلوارز، حنا بو شعیب، گی یرمو استرلا، ادوارد فرناندز، دیاریاتو داف.</p> <p>محصول مكزیك و اسپانیا – 148 دقیقه</p> <p>ایناریتو در چهارمین فیلم خود، از آزمون سختی، سربلند بیرون آمده و فیلمی ساخته است كه نه از فیلمنامه می لنگد و نه در كارگردانی، دم دستی به نظر می رسد. ذیبا، به اتكای داستانی ساده، تصویری عریان از تضادهای جامعه سرمایه سالار اروپایی ترسیم كرده و پایه فیلمی ناتورالیستی را بنیاد می گذارد. ناتورالیستی شنیع و خشن كه پا از قواعد متعارف فراتر نهاده و امور فراطبیعی را در فیلمنامه خود می گنجاند.</p> <p>ذیبا با یك فلش فوروارد شروع می شود كه در پایان، در فرمی دایره وار دوباره با آن روبرو می شویم. فیلمنامه ای دارد چند لایه و بی نهایت منظم با دیالوگ های مینی مال، اگر سه فیلم قبلی ایناریتو( 21 گرم، آمروس پروس و بابل) به دلیل روایت های متقاطع، تاثیرگذار بودند، ذیبا به واسطه روایت سر راستش، به دل تماشاگر نفوذ می كند. گرچه این فیلم نیز مانند سه فیلم قبلی درباره مرگ است! داستان مردی كه توانایی كمیابی در برقراری ارتباط با روح افرادی دارد كه به تازگی فوت كرده اند. تا اینكه یك روز خود او متوجه می شود كه دچار سرطان درمان ناپذیری شده و باید برای مرگ آماده شود. این مرگ زودرس، او را بسیار حساس تر می كند و وقایع فاجعه باری را منجر می شود. زشتی و پلشتی حاكم بر دنیای فیلم، ترسیم زیبایی شناسی نكبت و رنج است. دیدن فیلم حتما لذت بخش خواهد بود.</p> <p><strong><img style="width: 350px; height: 307px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/felini/about2011.jpg" align="left" border="0"></strong></p> <p><strong>4 . درست به هدف (</strong><strong>A Bout Portant</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : فرد كاوایه</p> <p>بازیگران : ژیل للوش، رشدی زم، ژرار لان ون، النا انیا، كلر پرو، میریل پریه.</p> <p>محصول فرانسه – 84 دقیقه</p> <p>درست به هدف، از معدود فیلمهای سال گذشته در ژانر جنایی است كه تماشاچی را شوكه می كند. از آن فیلمهایی است كه بدون آنكه ادعای زیادی داشته باشد، یا بخواهد فلسفه بافی كند، از تماشایش لذت خواهید برد. فیلم شما را به هیجان می آورد، می خنداند و به گریه می اندازد. كارگردان جوان فیلم، بدون جلوه های ویژه و پر زرق و برق، ماجرایی ساده، نفس گیر و سر راست را همراه با چند نقطه شوك آور&nbsp; به تصویر می كشد. فیلم داستان پرستاری باردار است كه توسط یك دزد حرفه ای مجروح كه در بیمارستان بستری است، گروگان گرفته شده و از او خواسته می شود كه هر طوری كه می تواند، دزد حرفه ای(بنام هوگو) را از بیمارستان خارج كرده و از دست پلیس فراری دهد. مشكل از جایی آغاز می شود كه دو گروه مختلف از نیروهای پلیس، بدنبال هوگو هستند. فیلمساز ابتدا شخصیت های اصلی را می شناساند و سپس با ریتمی سریع و پر تنش، باعث همذات پنداری بیننده با شخصیت های مختلف می شود. نماهای اكشن به درستی و با وقار به هم وصل شده و بیننده مختصات آدم ها و اشیاء را گم نمی كند. در واقع می توانم بگویم اگر یكی دو مشكل كوچك در فیلم نبود، فیلم تبدیل به شاهكاری جمع و جور می شد.</p> <p><strong>5 . پوستی كه در آن ساكنم (</strong><strong>The Skin I Live In</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : پدرو آلمودوار</p> <p>بازیگران : آنتونیو باندراس، النا آنایا، بلانكا سوآرز، ژان كورنه، ماریسا پاردس، بارباره لنی.</p> <p>محصول اسپانیا – 117 دقیقه</p> <p>آلمودوار به رغم شهرتش بعنوان فیلمسازی نامتعارف، فیلمهایی می سازد كه برای تماشاگر عادی سینما نیز قابل لمس است. همین امر باعث شده است كه سینمای او و همچنین لوئیس بونوئل، در جهان مشهور و محبوب شود. فیلم جدید آلمودوار در جشنواره های زیادی همچون کن، جایزه فیلم مستقل انگلستان، جایزه فیلم اروپا و انجمن منتقدان فیلم واشنگتن مورد ستایش قرار گرفته است و بر خلاف آثار گذشته این كارگردان، اثری سورئال &nbsp;است كه &nbsp;داستان عجیبی را روایت می كند و اقتباسی از رمان <strong>موش</strong> نوشته تیری جانکوئت است.</p> <p>فیلم داستان جراح پلاستیكی نابغه(بنام رابرت) است كه همچنان از مصیبت های گذشته اش رنج می برد، همسر و دختر او خودكشی كرده اند و سختی های زیادی را تجربه كرده است، و حالا، با كوله باری از تجربه های تلخ، زن جوانی بنام ورا را بصورت مخفی زندانی كرده و صورت او را عمل كرده و به شكل همسر سابقش درآورده است و از او آزمایشهای دیوانه واری می گیرد. فیلم لحظه به لحظه هولناك تر و پیچیده تر می شود و انسان را اسیر رفتارهای ذاتی اش نشان می دهد، رفتارهایی كه با نیم نگاهی به ذات شرور بعضی از انسانها، تماشاگر را به تفكر وادارد. فیلم با این سوال به پایان می رسد كه آیا با وجود تغییر فیزیكی، می توان در پوستی دیگر، همان انسان سابق شد؟</p> <p><strong><img style="width: 337px; height: 206px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/felini/midnight2011.jpg" align="left" border="0"></strong></p> <p><strong>6 . نیمه شب در پاریس ( </strong><strong>Midnight in Paris</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : وودی آلن</p> <p>بازیگران : اوون ویلسون، ریچل مك آدامز، كرت فولر، میمی كندی، نینا آریاندا، كارلا برونی، آدرین برودی، مارین كوتیار.</p> <p>محصول اسپانیا و آمریكا – 94 دقیقه</p> <p>از همان آغاز فیلم، محصور تصاویر كارت پستالی وودی آلن از پاریس می شوید. اما این تصاویر زیبا تنها بخشی از فیلم هستند، چرا كه دستمایه های جذاب زیادی وجود دارد كه بیننده را با فیلم همراه می كند. لحظاتی كه تعلیق بسیار خوبی برای تماشاگر خلق می كنند. فیلم داستان نویسنده موفق هالیوودی است كه برای تفریح به پاریس رفته و عاشق این شهر می شود و حتی به ذهنش می رسد كه پس از ازدواج به این شهر نقل مكان كند اما نامزدش موفق با او نیست. این مرد جوان نیمه شب قدمی در شهر می زند و چیزی را كشف می كند كه بسیار عجیب است. او در سفری مرموز، سر از پاریس دهه 1920 در می آورد و با مشاهیری مانند اسكات فیتز جرالد، ارنست همینگوی، لوئیس بونوئل، پابلو پیكاسو و غیره ملاقات می كند. دستاورد قهرمان قصه از دل این سفر شبانه، رسیدن به كمال و آرامش است. فیلم مانند سایر آثار وودی آلن، فضا و دیالوگهای مفرحی دارد و مدیر فیلمبرداری آن نیز داریوش خنجی است.</p> <p><img style="width: 339px; height: 224px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/oscar/oscar8.jpg" align="left" border="0"></p> <p><strong>7. هوگو ( </strong><strong>Hugo</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : مارتین اسكورسیزی</p> <p>بازیگران : بن كینگزلی، ساشا بارون كوهن، جود لاو، كلوبی مورتز، امیلی مورتیمر، ری وینستن، آسا باترفلد.</p> <p>محصول آمریكا – 128 دقیقه</p> <p>پنجاه سال است كه اسكورسیزی در اوج قرار دارد و&nbsp; حالا فیلمی ساخته است كه نام او را بعنوان بهترین كارگردان 2011 مطرح كرده است و به قول خودش، بهترین فیلمی است كه تابحال ساخته است. این اولین فیلم سه بعدی اوست و بسیار پر خرج هم بوده است. فیلم داستان زندگی خود اسكورسیزی در دوران كودكی است. پسربچه ای بسیار باهوش كه قصد دارد از همه چیز مكانیك سر در بیاورد و یك آدم آهنی بسازد اما پدرش می میرد و او تنها می شود. او مخفی می شود تا راهی یتیم خانه ها نشود و یواش یواش دزدکی راهی سالن های سینما نیز می شود. شیوه پرداخت فیلم بسیار جذاب است و استفاده فیلم از تكنولوژی سه بعدی بسیار دیدنی و مفید بوده است و برای گول زدن مخاطب نیست. یكی از بهترین صحنه های فیلم وقتی است كه یك گروه فضانورد را می خواهند به ماه پرتاب كنند ولی اتفاق جالب دیگری می افتد. همچنین فیلم به نوعی آفرینش سینما را جشن گرفته و در در صحنه هایی تکان دهنده و ناراحت کننده، فیلمهایی از گذشته را می بینیم كه قرار است ذوب شده و به دست فراموشی سپرده شوند. این فیلم یكی از مهمترین فیلمهای اسكار امسال خواهد بود.</p> <p><strong><img style="width: 343px; height: 248px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/felini/warhorse2011.jpg" align="left" border="0"></strong></p> <p><strong>8 . اسب جنگی (</strong><strong>War Horse</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : استیون اسپیلبرگ</p> <p>بازیگران : جرمی ایروین، بندیکت کامبرپچ، پاتریک کندی، امیلی واتسون، توبی کبل، دیوید تولیس، تام هیدلستون و پیتر مولان</p> <p>محصول آمریكا – 146 دقیقه</p> <p>با فیلمی سر كار داریم كه جنگ را از نگاه یك اسب بیان می كند و بر مبنای رابطه دوستانه یک اسب به نام جووی و پسر یک کشاورز به نام آلبرت است. اسب در میان جنگ جهانی به سواره نظام فروخته شده و راهی سفری می شود كه بارها جانش به خطر می افتد. او در این سفر الهام بخش افراد بسیاری می شود و زندگی هر کسی که این اسب را ببیند به شكلی دچار تغییر می گردد. شخصیت های موثر مکمل بسیاری نیز وجوددارد كه می توان به یک مادر عصبی، یك پدر دائم الخمر و یک آلمانی خوب که هوای اسب ها را دارد، اشاره كرد. فصل های پر از تعلیق و تکان دهنده زیادی در فیلم است كه همه امضای اسپیلبرگ را با خود دارند، بعنوان مثال، لحظه ای هست که اسب در سیم خاردار گیر می افتد كه بسیار هولناك از كار در آمده است. ساخت فیلم آن قدر دشوار بود كه بارها فیلمنامه نویسان و حتی اسپیلبرگ را تا سر حد مایوسی پیش برد. این درام جنگی یاد آور ئی تی( از لحاظ شخصیت ها) و نجات سرباز رایان( از لحاظ ژانر) است.</p> <p><strong>9 . درخت زندگی (</strong><strong>The Tree of Life</strong><strong>) </strong></p> <p>كارگردان : ترنس مالیك</p> <p>بازیگران : براد پیت، شون پن، جسیكا چستین، كری مچت، جوانا گویینگ، فیونا شاو.</p> <p>محصول آمریكا – 139 دقیقه</p> <p><img style="width: 315px; height: 174px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/thetreeoflife.jpg" align="left" border="0"></p> <p>برنده نخل طلای كن امسال، یك استاد فلسفه است كه در طول 30 سال، فقط چهار فیلم ساخته بود كه دو تای آنها نامزد همین جایزه بوده اند. فیلم او داستان خانواده ای &nbsp;5 نفره است که با مرگ&nbsp; یکی از فرزندان، زندگی آن ها دگرگون می شود. پدر خانواده سعی می كند فرزندانش را قوی، خشن و آماده برای هر خطر و مشکلی بار بیاورد اما مادر خانواده نماینده ی رحمت است و به بچه ها یاد می دهد كه باید با هر آدمی به مهربانی رفتار كرد. فیلم با وجود تصویر برداری های فوق العاده اش، بنوعی نیایش است و رویکردی اخلاقی دارد. تماشاگر حتی اگر انسان ناباور و بی دینی باشد، اگر ساختار غیر خطی و بكر فیلم را تحمل كند، به فکر فرو رفته و سعی می كند در زندگیش تغییراتی ایجاد كند. ترنس مالیک با بازسازی بی نظیر گستردگی و بی كرانگی هستی، فرمی را بنا می کند که حرف های مهمی برای مطرح کردن دارد. بازی براد پیت فوق العاده است اما بازی شون پن آنچنان مفهوم نیست.</p> <p><strong>&nbsp;</strong></p> <p><strong>10 . آرتیست ( </strong><strong>The Artist</strong><strong>)</strong></p> <p>كارگردان : مایکل هازاناویسیوس</p> <p>بازیگران : جین دوجاردین، برنیس بجو، جان گودمن، جیمز كرامول، میسی پایل، پنه لوپه آن میلر.</p> <p>محصول فرانسه - &nbsp;100 دقیقه</p> <p><strong><img style="width: 336px; height: 223px; " src="http://cinemabook.ir/images/stories/felini/artist2011.jpg" align="left" border="0"></strong></p> <p>هیچ فیلمی در سال 2011 به این اندازه تمجید و تحسین نشده است. این فیلم در جشنواره های بسیاری جوایز پر تعدادی برده است و منتقدان مشهوری از فیلم حمایت كرده اند. از جشنواره كن 5 ستاره و در IMDB نمره بالای 8.7 را دریافت كرده و طبق آمار، 97 درصد منتقدان، طرفدار فیلم شده اند. فیلمی بغایت گرم و دوست داشتنی، در ژانر عاشقانه و مملو از موسیقی های جذاب و نماهای دیدنی برای داستانی كه متعلق به دهه&nbsp; 30 میلادی است. فیلم به جریان ساخت فیلمی در دوران سینمای صامت می پردازد و همزمان با پیدایش اولین فیلم های غیر صامت، كارگردان نسبت به شیوه ساخت فیلم دچار تردید می شود. منتقدان معتقدند كه صدا بخش زایدی از فیلم است كه به زودی فراموش خواهد شد. در این میان، شخصیتی به نام جورج والنتین كه بازیگر تئاتر است و زندگی پر فراز و نشیبی دارد، بار اصلی فیلم را بر دوش دارد. به دلایل جذابی، میزان شهرت او مرتبا دستخوش تغییر می شود. تماشای این فیلم را از دست ندهید.</p> <p>اختصاصی کتاب سینما/ مهرداد نعیمی</p></div> text/html 2012-02-04T06:14:15+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نقدی کوتاه بر فیلم برف روی کاج ها ساخته پیمان معادی http://comedycinema.mihanblog.com/post/346 <div class="article-content"> <p dir="rtl"><strong>کتاب سینما:</strong> دومین فیلمی که جمعه دیدم، تماشای برف روی کاج ها، در کنار پیمان معادی بود. پیمان معادی با فروتنی و با لحنی کاملا دوستانه با مردم خوش و بش می کرد و امیدوار بود که تماشاچی ها اولین فیلمش در مقام کارگردان را دوست داشته باشند. اشخاص دیگری همچون زانیار خسروی و ویشکا آسایش نیز در سینما حضور داشتند که من در پایان فیلم متوجه حضورشان شدم.<img src="http://cinemabook.ir/images/stories/barf24.jpg" align="left" border="0" height="266" width="356"></p> <p dir="rtl">برف روی کاج ها، داستان زنی به نام رویا(با بازی مهناز افشار) است که شوهرش، دندان پزشکی پنجاه ساله است و خودش، نوازندگی پیانو تدریس می کند. داستان فیلم در تهران امروز می گذرد، در ظاهر، زن و شوهر، که دارای وضع اقتصادی متوسطی هستند، زندگی خوبی در کنار هم دارند، اما رویا با یک تماس ساده که در اثر غیبت یکی از شاگردهایش، صورت گرفته، متوجه می شود که آن دختر و شوهرش، مدتهاست که با هم رابطه دارند، زندگی روی سر رویا خراب می شود، او خیلی زود متوجه می شود که اکثر دوست و آشنایان از این خیانت باخبر بوده اند و گویا فقط خود او غافل بوده است.</p> <p dir="rtl">در این فیلم، خوشبختانه خبری از واکنش های سنتی ایرانیان به خیانت وجود ندارد و با نگاه دقیق و دیدگاه تازه ای &nbsp;که از پیمان معادی سراغ داشتیم، روبرو هستیم. رویا می داند که فقط باید شوهرش را فراموش کند و طلاق بگیرد. فیلم بخوبی این پبام را می رساند که آدمها، تنها با یک بار رها کردن خودشان، به راحتی می توانند به همسرشان خیانت کنند، هر چند که خودشان هم باور نکنند. انتهای اکثر خیانت ها، چیزی جزء پشیمانی وجود ندارد، اما هرچقدر هم که پشیمان باشید، دیگر امکان ندارد که همان احساس و زندگی سابق برگردد. البته در این فیلم، رویا این توانایی را دارد که با تدریس پیانو به زندگیش ادامه دهد، اما در اکثر مواقع، با توجه به ضعیف بودن و شغل نداشتن زنان، آنها چاره ای جزء سازش و زندگی اجباری با شوهر خیانتکار ندارند.</p> <p dir="rtl">نکته دیگری که خودم از فیلم استنباط کردم، این بود که خیلی وقت ها، زندگی با یک شخص جدید، که عاشق و دلباخته شما است، می ارزد به همان زندگی بی احساس سابق که دو طرف برای هم عادی و بی کشش شده بودند، در واقع، رویا آنقدر هم نباید به خاطر خیانت شوهرش ناراحت باشد، چنانکه در فیلم نیز، رویا یک عشق جدید را به زندگی دوباره با شوهر خیانتکار اما پشیمانش ترجیح می دهد. درونمایه اصلی فیلم، خیانت و عشق است. فیلم به دلیل موضوع خانوادگی و اجتماعی اش به راحتی می تواند باعث همذات پنداری تماشاگران و بخصوص زنان شود.</p> <p dir="rtl">فیلم بعنوان اثر اول یک کارگردان بسیار خوب بوده و نگاه کاملا تازه ای دارد. داستان فیلم کاملا خطی و بدون هیچ فلاش بک یا فلاش فوروارد است. اکثر دیالوگ ها کوتاه و فکر شده است. شخصیت رویا(مهناز افشار) و همچنین صابر ابر خوب و قابل باور است و هر دو انتخاب خوبی برای نقش هایشان بوده اند، بقیه نقش ها، از جمله ویشکا آسایش، حسین پاکدل و حسن معجونی، شخصیتی ساده و نقش هایی کوتاه دارند. یکی از بهترین سکانس های فیلم جایی است که جلسه ای ساختمانی برای امنیت محله برگزار می شود و امیر پوریا(منتقد سینما) بعنوان یکی از اهالی محل، با یک آتل گردن، مشغول صحبت برای بقیه بوده و بازی دلپذیری دارد و صابر ابر و مهناز افشار که در میان جمعیت نشسته اند، به جوکی(اس ام اس) می خندند و در همین لحظه، امیر پوریا سوالی جدی از صابر ابر می پرسد و با خنده او روبرو می شود. سکانس خوب دیگر وقتی است که فولکس واگن صابر ابر روشن نمی شود و مهناز افشار به کمک او می آید اما رانندگی بلد نیست. آموزش سریع و تلاش برای روشن کردن ماشین، برای دو آدم که نسبت به هم احساساتی دارند که هنوز به زبان نیامده است، لحظه شیرینی را می آفریند. امید جدیدی که وارد زندگی مهناز افشار، که یک خیانت و زندگی ناموفق را پشت سر گذاشته، از دیگر لحظات جذاب فیلم است. پایان بندی گرچه تقریبا باز است، اما با تک جمله ای که رویا می گوید، می توان حدس زد که&nbsp; او به پسر جوان نزدیک تر خواهد شد. معادی، چه در فیلمنامه و چه در کارگردانی، جزئیات فراوان و خوبی به شخصیت رویا، غرورش، حس زنانه اش، در آستانه میانسالگیش، نحوه صحبت کردنش و خلاصه ریزترین جزئیات حرکتی اش داده است. شخصیت دوم زن که مریم با بازی ویشکا آسایش است هم مکمل خوبی برای مریم شده است.</p> <p dir="rtl">مهناز افشار، تقریبا در تمام فریم های فیلم، در جلوی دوربین حضور دارد و بازی باورپذیری دارد. صابر ابر مثل همیشه عالی است. نابازیگران نیز بازی خوبی دارند. از زن صاحب خانه فضول گرفته تا پرهام که نامزد سابق نسیم(شاگرد رویا که با شوهر رویا به لندن رفته) است. &nbsp;گویا معادی نیز مشابه فرهادی، دو ماه با بازیگران به تمرین پرداخته است. رنگ و روی فیلم(سیاه و سفید!) و بعضی از جزئیات داستان(مثل لب پر بودن استکان، طریقه آب دادن به باغچه، تعمیرکار شوفاز و حقوقش) آدم را یاد فیلم های اصغر فرهادی می اندازد. گروه پشت صحنه فیلم و فیلمبردار(محمود کلاری) نیز تقریبا همان گروه اصغر فرهادی هستند. ژانر فیلم نیز درام اجتماعی است و غافل گیری های خوبی دارد. بعنوان مثال در ابتدای فیلم نمی توان حدس زد که بین این زوج، خیانت و طلاقی رو خواهد داد. سفر شوهر و دختر مربوطه بهمراه هم به لندن و سپس بازگشت پشیمان شوهر، از دیگر لحظاتی است که تماشاگر را غافلگیر می کند. بیشتر قصه در یک خانه می گذرد و می توان فیلم را آپارتمانی دانست. معادی و فیلمبردارش تلاش زیادی کرده اند تا نماهای فیلم تکراری نشوند. فیلم موسیقی متن ندارد که از این لحاظ نیز یادآور آثار فرهادی است. جای خالی موسیقی با نواخته شدن مداوم پیانو در صحنه های فیلم، &nbsp;پر شده است. طراحی صحنه و لباس فیلم با این ایده صورت گرفته است که زندگی رویا کاملا سیاه و سفید است. در نهایت باید گفت که این فیلم به هیچ عنوان یادآور فیلمنامه های تجاری سابق معادی نیست و سینمای معادی را می توان با فیلمها و دنیای اصغر فرهادی مشابه و شاید رقیب دانست. گرچه خبری از کش و قوس و فراز و فرودهای فیلمنامه های اصغر فرهادی نیست و با داستانی ساده و تاحدی زنانه روبرو هستیم.</p> <p dir="rtl">نوشته مهرداد نعیمی</p> <p dir="rtl">منبع: کتاب سینما</p></div> text/html 2012-02-04T06:13:08+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی نقدی کوتاه بر فیلم خوابم می آد ساخته رضا عطاران http://comedycinema.mihanblog.com/post/345 <div class="article-content"> <p dir="rtl"><strong></strong>این فیلم را دیروز جمعه، در سینما فرهنگ و در کنار رضا عطاران و مریلا زارعی تماشا کردم. فیلم تقریبا همان چیزی بود که انتظارش را داشتم، با این تفاوت که نیم ساعت اول فیلم بسیار جذاب و بانمک بود، بطوریکه بقیه فیلم را تحت شعاع قرار داده و انتظار بیننده را بالا برد.<img style="width: 352px; height: 205px;" src="http://cinemabook.ir/images/stories/khab24.jpg" align="left" border="0"></p> <p dir="rtl">به همین دلیل، نیمه دوم فیلم برایم جذاب نبود. فیلم، داستان زندگی پیر پسری چهل ساله بنام رضا را به وسیله یک راوی(صدای خود عطاران) تعریف می کند که همیشه در برقراری رابطه با زنان مشکل داشته است. او که معلم ریاضی است و در همان اوایل فیلم از مدرسه اخراج می شود، با پدر و مادر پیرش زندگی می کند. مادرش زنی مهربان، قلدر و غرغرو است که اکبر عبدی ایفاگر نقش است، و پدرش، پیرمردی زحمت کش و بی حوصله و البته خسته است که ناصر گیتی جاه به خوبی بازی می کند. پدر و مادر رضا اصرار دارند که وقت آن رسیده که رضا با زنی آشنا شده و زندگی جدی تری را در پیش بگیرد و همین باعث علاقمندی رضا به زنی پاستیل فروش بنام شیرین با بازی مریلا زارعی می شود. اما از بدشانسی رضا، شیرین مشکلات زیادی در زندگی دارد و رضا مجبور به تهیه پول برای خرید کلیه برای خواهر شیرین می شود. خیلی زود، شیرین به رضا پیشنهاد می کند که باید از دزدی و آدم ربایی پول در بیاورند و انجام این کار برای رضای با شخصیت و البته ترسو، دشوار است.</p> <p dir="rtl">اگر پیشینه پربار و موفق عطاران را نادیده بگیریم و این را بعنوان فیلم اول او در نظر بگیریم، باید گفت که اثر موفق و پخته ایست برای یک کارگردان فیلم اولی، بخصوص اگر روند مناسب و بامزه نیم ساعت اول فیلم تا انتها ادامه داشت، با یکی از بهترین آثار کمدی ایران مواجه بودیم. اما فیلم از لحظه ابراز عشق رضا به شیرین، وارد فضایی نسبتا جدی و اجتماعی تر می شود. ضمن اینکه نیمه دوم فیلم، آدم را یاد فیلم "شوخی با دیک و جین"، با بازی جیم کری می اندازد. در تمام لحظاتی که از صورت اکبر عبدی، تصویر کلوزاپ می دیدیم، جمعیت به شدت می خندیدند، بطوریکه بعضی از دیالوگ ها شنیده نمی شد. تمام مونولوگهای راوی(عطاران) و صحنه های فلاش بک دیدنی و دوست داشتنی از کار درآمده است. شاید بهتر بود که دقایق بیشتری به فلاشبک ها، و روابط مادر و پدر رضا اختصاص می یافت. بهترین سکانس فیلم نیز در یکی از همین فلاشبک هاست، جایی که رضا در زمان حال کاری ابلهانه انجام داده و به فلاشبک می رویم و راوی تعریف می کند که هر وقت کاری احمقانه از او سر می زند، مادرش یاد روزی می افتد که توپ به سر رضای پنج ساله خورده بود.(جالب آنکه در فلاشبک، توپ بجای سر رضا، به جای حساسش می خورد!) &nbsp;سکانس بامزه دیگر، وقتی است که رضا فکورانه به چهره بسنتی زل زده است و در&nbsp; نمای بعدی متوجه می شویم که رضا در توالت نشسته است! تمام لحظاتی که مادر رضا، غصه او را می خورد، برایش لقمه می گیرد و سرش غر می زند نیز بسیار دوست داشتنی است. مهمترین نقطه ضعف فیلم جایی است که رضا و شیرین می فهمند که زنی را که گروگان گرفته اند، همسر یک شخص صاحب قدرت است، اما در احمقانه ترین شکل ممکن، قراری در یک تپه می گذارند تا گروگان را بدهند و پول را بگیرند، قراری که با هر منطقی، بصورت صد در صد، ناموفق خواهد بود. ضمن اینکه، برخلاف معمول، انگار محل قرار را طرف مقابل تعیین کرده است و آنها محدودیتی هم در آوردن همراه نداشته اند.</p> <p dir="rtl">عطاران در فیلم به لحظات و اشخاص محبوبش، ادای دین می کند، به سینمای کلاسیک، کلارک گیبل و همفری بوگارت، به فیلم شعله و بسنتی، به روزهایی که در یک محله، فقط آقای سرهنگ تلویزیون داشت، به روزهایی که گوزنها در تهران اکران شده بود، به روزهایی که شعله، محبوب عام و خاص بود. به موزیک های زیادی از آن و این ور آب، از محسن یگانه گرفته تا آرش، به فیلم چهارشنبه سوری، به عاشقیت های دوران بچگی، به بدشانسی های زندگی، پیش بینی من این است که تعدادی از این لحظات، در نسخه اکران فیلم، سانسور شود.</p> <p dir="rtl">عطاران استفاده خوبی از جنسیت اکبر عبدی کرده و بدون محدودیت همیشگی، به دفعات، تماس بدنی بین مادر و پدر رضا، یا مادر و خود رضا، را به تصویر کشیده است. اکبر عبدی کاملا جدی، نقش مادر عطاران را(به بامزه ترین شکل ممکن) بازی می کند ناصر گیتی جاه در نقش پدر، اصغر سمسارزاده در نقش آقای سرهنگ و سروش صحت در نقش مردی صاحب منسب بازی های خوبی دارند. رضا عطاران مثل همیشه عالی است و مریلا زارعی بازی قابل قبولی دارد. ویشکا آسایش اصلا به چشم نمی آید و حسین محب اهری و دیگران بازیگران هم نقش هایی کوتاه و ساده دارند. سکانس آخر فیلم، از بهترین لحظات فیلم است و البته نگاه نا امید و تلخ عطاران را می رساند. مونولوگ پایانی فیلم تا حدی مشابه مونولوگ پایانی فیلم زیبای امریکایی با بازی کوین اسپیسی است. منظورم، مونولوگ لحظات آخر زندگی شخصی است که دیگر در این دنیا وجود ندارد!</p> <p dir="rtl">من برخلاف نظر مریلا زارعی، معتقدم که بهترین اسمی که می شد روی فیلم گذاشت، "هیچ کس فرشته نیست" است که متاسفانه مشکل ارشادی پیدا کرد. اما اکثر دقایق فیلم به این فکر می کردم که هیچ کس پاک و بی گناه نیست و با غفلتی ساده، به راحتی هر چه تمام تر کل زندگیت بر باد خواهد رفت. عطاران به خوبی نگاه اجتماعی و فضای رئالیسم خود را وارد فیلم کرده است. او تلاش کرده در اولین تجربه کارگردانی سینما، با قاب بندی ها و میزانسن های متفاوت، فیلمی خوب و پخته را به تصویر بکشد، شخصیت ها کاملا ایجاد همذات پنداری می کند، بخصوص خود رضا و پدر و مادرش، فیلم به قواعد ژانر طنز اجتماعی پایبند بوده و فضایی مفرح و دوست داشتنی دارد. فیلم به خوبی، هدر شدن بی خود و بی جهت یک آدم مودب، نجیب و پاک را روایت می کند، چیزی که متاسفانه کاملا باورپذیر است. جدا از نقایص فیلمنامه و بعضی ساده انگاری ها، تماشای این فیلم را به همه توصیه می کنیم.</p> <p dir="rtl">&nbsp;</p> <p dir="rtl">نوشته مهرداد نعیمی</p> <p dir="rtl">منبع : کتاب سینما</p></div> text/html 2012-02-04T06:12:37+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی یه چیزی بگم !؟ - نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/344 <!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-US</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>AR-SA</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><b><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">یه چیزی بگم !؟ - نوشته مهرداد نعیمی</span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">یه چیزی می گم، شما هم باور کنید، فاصله آدمها با هم خیلی کمه و شکل زندگی اکثر ما شبیه همه، همه ما آدمها، مشکلات شبیه هم داریم، نگاه به اسم ها نکنید، اینکه فلانی سوپراستاره، فلانی پزشکه یا فلانی گداست فرقی در ماجرا به وجود نمیاره! همه مون صبح که بیدار می شیم، قیافه شکسته داریم. وقتی خمیازه می کشیم، دهنمون رو تا بناگوش باز می کنیم. فاصله آدم نجیب ما و آدم خیانت کار ما یه قدمه، یکی رو می بینی، بهش احساسی پیدا می کنی و خیانت می کنی، فاصله قاتل و مقتول یه قدمه، خود شما ممکنه به دلیلی، همین فردا باعث مرگ کسی بشید، خود شما ممکنه یه سال دیگه این موقع، سوپر استار و مشهور باشید، به خدا فاصله ای بین بهترین و بدترین شدن نیست. برای همین لازمه که همیشه روی خودتون مسلط باشید و همیشه بیشترین تلاش رو انجام بدید. اگه هدفی در زندگی دارید، سعی کنید هر روز به هدف نزدیک تر بشید، اگه می خواهید کارگردان بشید، با همون موبایلتون فیلم بسازید، برید و از آدمهای مهم تقاضا کنید تو فیلمتون بازی کنن، از چی خجالت می کشی؟ باید به خودتون ثابت بشه که آیا واقعا استعدادش رو دارید یا خیر، اگه ندارید برید سراغ یه کار دیگه، به همین راحتی، تو رو خدا سعی کنید شما مثل پدر و مادراتون نشید که تو پیری بگید، "من اگه فلان موقع، فلان کارو کرده بودم، الان فلان کس شده بودم،" بسه تو رو خدا، اگه می خواهید نویسنده بشید، رو همون کاغذ باطله ها بنویسید، از همین حالا بنویسید، از همین آدمهای دور ورتون بنویسید، فقط با تلاش و تکرار فراوانه که آدم موفق میشه، به قول ناصر تقوایی که اولین معلم فیلمنامه ما بود، کار نیکو کردن از خیلی انجام دادنه که به دست میاد، همین و بس، تلاش بی وقفه، می خواهید مهندس بشید؟ از همین حالا حسابان و هندسه رو جدی بگیرید. فقط یه کم تلاش لازمه، چرا این قدر از اسم های بزرگ می ترسید؟ واقعا فکر می کنید اون آدمی که الان سمبل و الگوی شماست، از جنس دیگه ای ساخته شده؟ من خوشبختانه همیشه این فرصت رو داشتم که با خیلی از آدمهای مشهور، همکاری یا دوستی داشته باشم و اولین چیزی که متوجه شدم این بود که من هیچ تفاوتی با اونا ندارم. همه این آدمها روزی دو سه بار میرن توالت، همه شون بدن مشابه دارن، قد و وزن مشابه دارن، همه شون نیاز به آب و غذا و هوا و توالت دارن، همه هوش و استعداد تقریبا یکسانی دارن، یه کم بالا و پایین، همه ما مثل هم عاشق میشیم، می خندیم، گریه می کنیم. می خوابیم، بیدار میشیم، می شوریم، حمام می کنیم، واکنش همه ما به نتیجه دربی مثل همه، همه نسبت به شنیدن خبر جنگ، یجور واکنش داریم. همه ما وقتی چند ساعت به توالت دسترسی نداریم، شکممون باد می کنه، هر کدوم از ما وقتی یه سیلی بخوره، دردش می گیره اما بیشتر غرورش له می شه،<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>مامان بابای همه مون به طرز عجیبی شبیه همن، توصیه هاشون، نصیحت هاشون، دلخوری هاشون، توسری زدناشون، غر زدناشون، فحش دادناشون، نظران سیاسی و اجتماعی شون، آنچنان فرقی با هم ندارن، خود ما و استعدادهای ما خیلی به هم شبیهه، اکثر ما در چهار ساعت کنکور یه شرایط رو سپری کردیم. اکثر ما دوره دانشجویی مشابه هم داشته ایم. پاس کردن درس ها، پروژه ها، همه استادهای شبیه هم داشتیم، محاله که شما استادی نداشته بوده باشید که دلتون می خواسته خفه اش کنید، محاله که شما استاد خوب نداشته بوده باشین، آخرش هم همه تون یه جا می رید، همتون به دلیل یه جور بیماری یا تصادف می میرید و براتون قبری می کنن و چالتون می کنن، می خوای وودی آلن باش یا آلبری اینشتین، و یا اکبر آقا بقال، چرا همیشه فکر می کنید که شما شرایط وحشتناکی داشته اید که باعث شده شما هیچی نباشید و در عوض بقیه به خواسته هاشون برسن؟</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">این درست که یه سری دَدی پولدار دارن، یه سری بابای مشهور و محبوب دارن، یه سری صاحب میلیاردها دلار پولن، اما واقعیت اینه که همه اینا شر و وره، در اون معنای واقعی زندگی، پول و شهرت و قدرت پوچ و بی ارزشه، یه مشت مزخرفاته، اینارو یه آدمی داره به شما می گه که به معنای واقعی به پوچی رسیده، آدمی که هیچی شادش نمی کنه، آدمی که تا ته غم رو رفته و فهمیده که توش هیچی نیست و لذتش مشابه لذت شادیه!<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>اما این رو هم به خوبی می دونه که هر کدوم ما اگه بخواهیم و ایمان داشته باشیم که چیزی از بقیه کم نداریم، به راحتی به نقاطی که می خواهیم می رسیم. لطفا فقط سعی نکنید مبلغ دیگران باشید، سعی نکنید فقط خبرنگار باشید و از دیگران بگید و اونارو تحسین کنید، یا پیوسته با حسرت و آرزو، از زندگی فلان هنرمند یا دانشمند خبر بگید یا به دست بیارید، ارزش خودتون رو پایین نیارید، به فکر دزدی از دیگران هم نباشید، همه چی توی خودتونه، سعی کنید به جایگاهی برسید که دیگران در مورد شما صحبت کنن. سعی کنید شما خبر رو ایجاد کنید، سعی کنید دیگران شما رو الگوی خودشون کنن، واقعا چرا که نه؟ واقعا کجای کار مشکل داره که شما نتونید در دنیا با همین شرایط الان خودتون و کشورتون بهترین باشید؟</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-bottom:0in;margin-bottom:.0001pt; text-align:right;line-height:normal;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:12.0pt;font-family:&quot;B Mitra&quot;;mso-bidi-language:FA" lang="FA">موخره: لطفا گیر ندید که اگه اینارو می گی چرا خودت رعایت نمی کنی، این سوالیه که خودم هم بارها و بارها از خودم پرسیدم و به دلیل مشخصی نرسیدم متاسفانه، منم یکی مثل خود شما، خسته، تنبل، تیریپ افسرده، کلی هدف و آرزو دارم و یک دهم اون، در راهشون تلاش نمی کنم. بعد توقع موفقیت و رسیدن به اونا رو هم دارم و بعد، به دلیل نرسیدن، افسرده هم می شم، خود این یه داستان طنز حسابیه. </span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Mitra&quot;; mso-bidi-language:FA" lang="FA">&nbsp;</span></p> text/html 2012-02-04T06:11:09+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی چرا نشدم هیچی!؟ ... – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/343 <div class="article-content"> <p dir="rtl">موضوع مهمی که در این بیست سال اخیر، خیلی بدجور ذهن من را مشغول کرده است، این است که متوجه شدم که منهای من، تمام هم کلاسی های دوره دبستانم، در زمینه خودشان، آدم مهمی شده اند و من تنها شخصی هستم که درجا می زنم و بلانسبت هیچ چیزی نشده ام.<img src="http://cinemabook.ir/images/stories/nothing.jpg" align="left" border="0"></p> <p>این درحالیست که همه ما در یک مدرسه نمونه مردمی معتبر تحصیل می کردیم و معلمهای خوبی داشتیم. خودم هم اساسا از آن دسته آدمها هستم که به ذهن باز اعتقاد راسخی دارم، (البته منظورم اون قدر باز نیست که محتویات مغزتون بپاچد بیرون). این را هم می دانم که ما آدمها باید فکر کنیم. و می دانم که مغز دستگاهی است که ما تنها فکر می کنیم که با اون فکر می کنیم. و اینکه خیلی از ماها از ترس انجام یک حماقت یا خریت، ترجیح می دهیم کمتر حرف بزنیم، کمتر بنویسیم و حتی کمتر فکر کنیم. غافل از اینکه هیچ چیز به اندازه حماقت، باعث رسیدن به ایده های جدید نمی شود. اما مشکل اصلی من در اینجاست که آخرش نفهمیدم آدم بهتر است دانشمند شخیصی باشد، فیلمساز برجسته ای باشد یا یک مهندس خوب، یا فوتبالیست پولدار، خلبان کار درست، فضانورد، پزشک متخصص، طراح، نویسنده، آهنگساز و یا حتی یک بیزینس من. هیچ وقت نتوانستم تصمیم بگیرم که چه کسی بشوم! (این را شدیدا مدیون سیستم کشف استعداد پیشرفته داخل ایران هستم که جدا خدمتگذار مردمند و تمامی لحظات عمر شریفشان را به ملت و مردم می فکرند!)</p> <p dir="rtl">بهترین دوست دوران دبستانم، سینا، در آمریکا ریاضی دان اندیشمندی شده است و از خودش قوانین و تئوری هایی در می کند، احتمالا اگر من جای او بودم، فکر می کردم که تنها یک ریاضی دان بودن برای من کم است، احتمالا سعی می کردم خلاف جریان آب، شنا کنم و مثلا قضیه لانه کبوتر را به این صورت زیر سوال ببرم : «با داشتن 9 زن حامله، تضمینی وجود ندارد که در هر ماه، یک کودک تولید شود!»</p> <p dir="rtl">دوست دیگرم میثم، در انگلیس بطور مداوم از خودش نظریه در می کند، او که از همان بچگی، آدمی بی منطق و نفهم بود، در دانشگاه، منطق تدریس می کند، در یکی از کتابهایش چنین نوشته است:"چون تاریخ همیشه تکرار می شه، پس اگه می خواهیم برای نسل های بعدی پیشرو باشیم، بهتر است بجای استفاده از موبایل از پیجر و به جای استفاده از تبلت از چرتکه بهره بگیریم." همین یک سال پیش در جریان برگذاری مراسم نوبل گفت:« همکاران عزیز، هر چه از تئوری دورتر باشید، به نوبل نزدیکترید.»، هیچ وقت فکر نمی کردم که روزی به جایگاه او نیز قبطه بخورم!</p> <p dir="rtl">همکلاسی دیگرم، ناصر، که همیشه تنبل ترین بچه کلاس بود، الان در کار خودش بهترین است. او موفق شده تا یک قاچاقچی برجسته مواد مخدر بشود، بطوریکه در بسیاری از اجتماعات لات و لوت ها مورد تقدیر قرار گرفته و اخیرا هم به 50 سال زندان محکوم شده است. او دارنده رکورد 240 ساعت مصرف مداوم کوکائین و به اعتیاد کشاندن بیش از هزار جوان آینده دار است. این روزها همه از ناصر با پسوند زیبای "کثافت" صحبت می کنند و عده زیادی به او افتخار کرده و به رکوردهایش غبطه می خورند. همان عده ای، معتقدند که ناصر هم برای خودش کسی شد ولی مهرداد هیچ شکری نخورد!</p> <p dir="rtl">دوست دیگرم مهران، در نیویورک سریال علمی تخیلی می سازد، هفته قبل، ورایتی با او مصاحبه کرده بود و او کلی جملات قصار و قلمبه و سلمبه از خودش بیرون تراویده بود. مثلا یکجا گفته بود : "یک داستان علمی و تخیلی، تا وقتی خوب است که حرف از پیش بینی خطرات کره زمین می زند. اما به محض اینکه از پیشگیری وارد بحث جلوگیری می شود، مضحک و خنده دار می شود" در یک قسمت دیگر گفته بود:« همیشه به استیون(استیون اسپیلبرگ) می گم، آیا این بامزه نیست که همون آدمایی که به داستانهای علمی تخیلی می خندن، با جدیت به خبرهای دلار، سکه، نرخ و آب و هوا گوش می دن؟» استیون هم در جواب گفت:«مهران مردم رو وللش، وقت تو بیشتر از اون ارزش داره که به مردم فکر کنی!!»</p> <p dir="rtl">هم کلاسی دیگرم، نیما، همین حالا، در مالزی، متخصص در یافتن جواب برای سوالهای بی ربط و بیهوده است، اینطور که شنیدم، در مالزی به او می گویند فیلسوف! او چندین کتاب به چاپ رسانده و ناقل جملات معروفی درباره علمه، از نظر اون، علم بهترین چیز دنیاس، ولی احتمالا اگه من جای اون بودم، می گفتم:"علم واقعا بهترین چیز دنیاس، به شرطی که مجبور نباشی همه عمرت رو صرف علم کنی و وقت زیادی برای زنها داشته باشی.» یا مثلا احتمالا، من به جای تشبیه فیزیک به تمام هستی، این جمله رو می گفتم:«شبیه ترین علم دنیا به عملیات جنسی، همانا فیزیک است، چرا که همیشه، فقط گهگداری نتایجی حاصل می شود، اما نه یادتان می آید چه زمانی چه حرکتی کردید که به این نتیجه رسیدید، و نه یادتان می َآید که اصلا فلسفه انجام و تکرار این همه آزمایش، چه می توان باشد!»</p> <p dir="rtl">محمد، یکی از دوستام که همه دنیا قبولش داره و اون هیشکی رو در دنیا قبول نداره، گفته همیشه فرضیه های زیبایی می سازم که به دست واقعیت های زشت دنیا به جواب می رسن.» او که واقعا فکر می کنه واقعیت رو در چنگ داره معتقده:« همه نسلها فکر می کنن واقعیت رو در چنگ دارن و گذشتگان خود را ابله، کودن و فریب خورده می شناسند، راستی نظرتون در مورد خودتون چیه؟» احتمالا اگه من جای اون بودم، تبدیل به آدمی می شدم که همه دنیا رو قبول داره اما هیشکی تو دنیا، اونو قبول نداره.</p> <p dir="rtl">صادق، دوست دیگرم در تبلیغات متخصصه، به قول خودش به خوبی می تواند آدما رو گول بزنه، سرشون شیره بماله و اونارو وادار کنه پولشون رو خرج کنن، من که از این کار حالم بهم می خوره، اما این دوستم آدم موفقی محسوب می شه، عاشق علم آماره، با وجودیکه می گه آمار تنها علمیه که طرفین دعوا، هر دو ازش سوء استفاده می کنن، با اینکه می دونه آمار یکی از سه دروغ مهم زندگیه(در کنار عشق)، اما عاشقانه از اون استفاده های بجا و نابجا می کنه، من که دوست نداشتم چنین آدم موفقی باشم!</p> <p dir="rtl">هم کلاسی دیگرم مصطفی، روان شناس مسائل عشقولانه شده و برای خودش یک پا فرهنگ هلاکوئی است! او در مورد عشق چنین گفته است: "در حساب یک آدم عاشق، یک بعلاوه یک می شه همه چیز و دو منهای یک می شه هیچ چیز،"، احتمالا اگه من جای اون بودم، می گفتم: "عشق دقیقا مثل پی پی می مونه، نورمال و طبیعی، غریضی و پر هیجان، غیر منطقی و حیاتی!"</p> <p dir="rtl">او با کمال خوشرویی، کتابی از خود بروز داده و در آن جملات آلدوس هاکسلی را به نام خودش زده است، من به این کار دزدی می گویم، اما انگار در دنیا به او می گویند "جناب مولف". او مثلا نوشته است:"پیشرفت فناوری وسیله ایست برای به عقب بردن اجتماع، هر آنچه می تواند اختراع بشود، پیش از این اختراع شده، هواپیماها اسباب بازی های بامزه ای هستند، اما ارزش نظامی ندارند، اینترنت گرچه اولین اختراع بشر برای درک بشر است، اما معجونی از هرج و مرج شده است"(مشخصا این آخری از هاکسلی نبوده، اما مصطفی بخوبی توانسته است تخصص خود را نشان دهد!)</p> <p dir="rtl">دوستم اصفر فیلمی ساخت متفاوت از خیانت و شقاوت و شکایت و رشادت! گویا همه می گویند دستمایه های او با همه فرق دارد! او درباره جوانان لندن. اللخصوص جوانان محله های مرکزی لندن، که به هوای فرضیه های فیلم سکرت همگی مشغول فرستادن انرژی به کائنات بودند و اصلا حواسشون نبود که وقتی همه با اهداف مشابه به کائنات انرژی بفرستند، نیروهایشان با هم خنثی می شود، فیلمی مستند ساخت که دنیا را تکان داد، او در فیلم ثابت می کرد که آخر کائنات که پارتی بازی سرش نمی شود. حتما اگر من جای او بودم، همین "درباره قلی..." خود و دوستم، رضا طهماسب را می ساختم!</p> <p dir="rtl">دوست دیگرم، حامد نامزد ریاست جمهوری در آمریکا شده بود، اسم خودش را گذاشته بود آلفرد، یک شبه محبوب قلبهای میلیونها آمریکایی شد، حامد در یکی از سخنرانی هایش گفته بود:«واقعا به نظر شما ما به سلاح شیمیایی نیاز داریم وقتی که به اندازه کافی کلم و الکل و پنیر و روسپی در اختیار داریم؟» احتمالا اگر من جای او بودم، خودم را بامزه فرض می کردم و بعنوان اهداف دولتم، این موارد را ذکر می کردم: "ریختن تشعشعات به آب اقیانوس ها، گرسنه نگاه داشتن یک میلیارد از آدمهای دنیا، حمله به تمامی کشورهای خاورمیانه، راه اندازی جنگ شیمیایی در افغانستان، دادن باج های تپل به چین و ژاپن، پاره کردن خوار و مادر لایه اوزون، حمله به صندوق ذخیره ارزی، رساندن تورم به 25 درصد، سر به نیست کردن همه عناصر آزادی بیان، رساندن بدهی های خارجی به مرز مگا تریلیون دلار، اثبات دروغین بودن سفر به ماه، شدت بخشیدن به تبعیض نژادی، رساندن مالیات به صد برابر نرخ کنونی، حال دادن به همه آقایان سرمایه دار و حال گرفتن از همه فقیر فقرا!</p> <p dir="rtl">دوست دیگرم، امید، هم پزشک است و هم شعر می سراید عینهو باغلوا، شعرها، به هفت زبان زنده و مرده دنیا ترجمه می شوند اما باز هم وزن و قافیه دارند! او شعری دارد که خودم هم دوستش دارم:«مره مانکی سانگام، او مورا سنهی، بولراتا بول سنگام، ووگاتنهی!»(این ترجمه هندیش بود)، احتمالا اگر من بودم، یا چرت و پرت می سراییدم یا چرت و پوچ! دوست دیگرم علی، با آنکه به عمرش یک عدد کتاب هم نخوانده است، فوتبال را جدی گرفت و الان برای خودش میلیاردری است، کلی هم عاشق و دلباخته دارد، در خیابان پِرماننت با او عکس می گیرند! آن وقت هر وقت من فوتبال بازی می کردم، یا روی نیمکت ذخیره ها بودم، یا یک دروازه بان ماسماسکی بودم! حالا کاری به اکبر که زد تو کار بیزینس، یا هوشنگ که خلبان شد و هواپیما را بدون چرخ به زمین نشاند ندارم، خلاصه اینکه هر یک از دوستانم متخصصی شدند و جایگاهی یافتند اما من هنوز همان خر سابقم!</p> <p dir="rtl"><strong>موخره:</strong> بنده عشقی روحانی(منظور روانی است، نه جسمانی) به جورج اُرول دارم، معتقدم در تمام طول زندگی بشر، حداقل به یک جورج اُرول نیاز داشته ایم، اگر نوشتن واقعیات و گزارش نویسی، یک دین بود، جورج اُرول قطعا امام آن دین بود، تمام متن فوق، حاصل ارادت بنده به جورج اُرول عزیز بوده و حاصل پریشانی های ذهن واقعا آشفته من است، هیچ یک از جملات یا شخصیتها واقعی نیستند. تنها سعی کردم، به شکلی اُرول گونه، جملات و شخصیت هایی واقعی بسازم.</p></div> text/html 2012-01-26T20:55:20+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی امید پژمرده – مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/342 <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">امید پژمرده </span></b><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; " lang="FA">–</span></b><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> مهرداد نعیمی</span></b></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">از گذشته که، هر چی هست کینه دارم. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">فکر اون ظلمت و شب، که بهش بدهکارم!</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">در تمنای سراب، جوونیم فشرده شد. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">گل امید دلم، خار هم نشد، پژمرده شد.</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">ما که احوالمون و حالمون و ستاره مون </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">جزء جفای زندگی، چی اومد تو پیالمون! </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">توی یه بیابون و بدون کفش، پاها تو گل </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">نطفه ام ضایع بود و منزل و ماوایم تو گل</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">حرف حق گنجی بود که عمری توی چاه افتاده</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">نور روزنه دل ما، نیومده از پا افتاده </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">وقتش بود آیینه ای، چشم و دلی پر نور کنه </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">هی دریغ از یه سراب، تا دلخوری رو کور کنه </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">زندگی عذاب شد و پناه به مرگ سرخوشی شد</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">زندگی ادامه یافت، منجر به این خودکشی شد.</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">زرق و برق زندگی، به درک هر چه که بود! <span>&nbsp;</span></span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">بخت گمراه الاغ، <span>&nbsp;</span>مهر دل که را ربود؟ <span>&nbsp;</span></span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp;</span></span></p><p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> text/html 2012-01-14T20:23:27+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی فقط مسیر رو دنبال کن – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/341 <p dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">فقط مسیر رو دنبال کن </span></b><b><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">–</span></b><b><span style="font-size: 13pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> نوشته مهرداد نعیمی</span></b></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">صحنه چهارم:</span></b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> چند سال پیش دختر دل نازک و مهربانی ایمیلی برایم فرستاده بود که در نوع خودش جالب بود. این دختر که احتمالا می دانست من هم دل نازک و مهربان هستم، از من خواست بود که اگر آب در دست دارم زمین بگذارم و زودتر بروم با او ازدواج کنم. وگرنه حتما خودکشی خواهد کرد. وقتی دلیل این کار را از او پرسیدم، گفت همینجور بیخودکی گهگاهی نوشته های من را می خوانده و بعد از مدتی دچار احساس پوچی و بیهودگی شده است. دیدم حرفش منطقی است، قراری گذاشتیم در پارک باغ فردوس، تا برای اولین بار همدیگر را ببینیم. خدا خدا می کردم که حداقل خوش قیافه باشد، از دور که دیدمش بنظر بدک نمی آمد، اما جلوتر که رفتم، دیدم تخم جن با وجودیکه سن و سالی ازش می گذشت، چنان تیپ زده بود که انگاری آدری هیپورن است. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">از او خواستم کمی درباره خودش بگوید تا بفهمم آیا افکارش با من جور در می آید یا نه، اما اسلحه ای درآورد و به سوی من گرفت و گفت:«من انتخابی نیستم. من را باید همینجوری که هستم بخواهی»</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">گفتم چرا؟ گفت: واحد ایمنی سیاره من، می خواهد شر آدمی مثل تو را کم کند، راهش هم یقینا همین است!</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">صحنه سوم :</span></b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> یک وقتی در ماساچوست، زندگی خوبی و کار راحتی <span>&nbsp;</span>داشتم، هر روز که از کار برمی گشتم، با دوستم حامد، به کافی شاپی می رفتیم و با هم فیلمنامه ای می نوشتیم. "داستان درباره پیرمردی بود که هر شب از خدا خواهش می کرد به او اجازه بدهد تا وقتی مُرد، ثروتش را با خود به آن دنیا ببرد، یک روز فرشته ای که از کارهای او کلافه و درمانده شده بود، سراغ پیرمرد آمد و گفت: «این دعای او اجابت می شود، به شرط آنکه تمام ثروتش را تنها در یک کیف دستی کوچک جا کند»." روزی که داشتیم همین سکانس را می نوشتیم. متوجه شدم سوسک بالداری کنار میز ما ایستاده و زل زده است به من. حامد رفت و سوسک را برداشت و به بیرون از کافی شاپ هدایتش کرد و به کارمان ادامه دادیم. شب بعد که همچنان در همان سکانس گیر کرده بودیم، دوباره سوسک را در همان محل دیدیم، من رفتم و با پا شوتش کردم به بیرون و به کار خود ادامه دادیم. شب سوم باز هم سر و کله سوسک بالدار <span>&nbsp;</span>پیدایش شد، این بار حامد با کتابش ضربه ای به سوسک زد و من، سوسک نیمه جان را به بیرون بردم. شب چهارم رسید و باز سوسک سر جایش بود. هر دو بلند شدیم و تا می توانستیم سوسک را زیر پا له کردیم جوری که همه پیکرش به موزائیک ها چسبیده بود. ولی با این حال، سوسک روز پنجم هم برگشت! نکته اینجاست که ما خوب نمی دانیم باید چی کار کنیم و بیخودی گیر می دهیم به موجودات اطرافمون. اونارو مقصر می شناسیم و دهانشان را به صافی اتوبانهای ایران می کنیم. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">صحنه پنجم :</span></b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> باور بکنید یا نه، یک سال پیش رفته بودم قبرستان ابن بابویه، و داشتم به جمله ای از شیخ مهردادالدین نعیم السلطنه فکر می کردم که گفته بود:"آدما دوست دارن با کسی ازدواج کنن که از خودشون سرتر(و نه هم سطح) باشه، این برتری می تونه پول، قیافه، قدرت، هوش یا طرز فکر باشه، واسه همین هیشکی دنبال کسی که واقعا به دردش می خوره نمی ره و همیشه هم، بعد از ازدواج، یک نفر و یا هر دو نفر احساس شکست می کنن و می فهمن سرشون کلاه رفته بوده و به همین دلیل خیلی زود و بعد از گذر روزگار هوس، از هم خسته می شن." در همین احوالات یکه خانم فسقلی فلسفی لاغر مردنی را دیدم که قیافه خیلی عجیبی داشت. وقتی با او هم کلام شدم، خیلی زود اقرار کرد که از کهکشان دیگری آمده است و حالا هر چه تلاش می کند به خانه خودش برگردد، نمی تواند. می گفت مثل این می ماند که سنگی به رویت افتاده اما نمی توانی خودت را بیرون بکشی، خیلی فسقلی بود و رنگ بنفش مایل به ارغوانی داشت. روی هم رفته آدم لوده ای بود که جملاتی حکیمانه از دهانش خارج می شد. نمی دانم از کجا فهمید، اما نشست و ساعتها من را نصیحت کرد و گفت:«دلیلی ندارد که بخواهی بعضی صحنه ها را زودتر ببینی، هر وقت نوبتشان رسید، خودت می بینی، فقط مسیر را دنبال کن و صحنه ها را به ترتیب شماره بازی کن. و گرنه حست بهم می ریزد. این قدر عجله در هر کاری بی فایده و بی دلیل است. گاهی این قدر زود سراغ صحنه آخر می روی، که اصلا یادت می رود صحنه های اول را ببینی، گاهی هم یادت می رود که این صحنه ها با هم تداخل داشته اند و قسمتی از هر داستان، در سکانس دیگری گفته شده است. برای همین هیچی نمی فهمی و از عالم و آدم دلخور می شوی» </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp;</span>صحنه دوم:</span></b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> یک خبر بد دارم و یک خبر خوش، من هیچ وقت دوست ندارم به کودکی برگردم. گرچه می دانم اگر از اول زندگی را شروع کنم حتما اوضاع بهتری خواهم داشت. اما معتقدم کودکی اصلا دوره خوبی نیست، همه سر آدم کلاه می گذارند و زود سر کار می روی. بیخودی می خندی و الکی خوش هستی، مجبوری به آن مدرسه های در پیت بروی و با آن ناظم های جفنگ سر و کله بزنی، هیچ وقت از مدرسه لذت نبردم، دانش آموز خوبی هم نبودم، فقط سعی می کردم در ریاضی نمره خوبی بگیرم. از همون بچگی کار می کردم و خودتان می دانید که آدم بزرگها به بهانه بچگی، کمترین حقوق را بهت می دهند. این حرفم به این معنی نیست که بعد از بچگی خوب است، اما حداقل مخ آدم پیچیده تر می شود. اما برویم سراغ خبر بد و خبر خوب: </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">نوشتن یک صحنه درام راحت تر از نوشتن طنز است. چون هرچقدر هم بد بنویسی، روی خواننده تاثیر کمی می گذاری. جدیدا متوجه شده ام که همانطور که زمین لرزه داریم، زمان لرزه هم داریم! توضیحش بماند برای بعد، این خبر خوش بود. اما خبر بد اینکه ما آدمها هیچی از زمان نمی فهمیم اما خیلی خوب آنرا درجه بندی کرده ایم. جوری که هیچ کس جرات ندارد بگوید:"چرا امروز یازده ژانویه 2012 است؟ من دوست دارم هشتاد و پنجم ماه نیلوفر سال یازده هزار و هشتصد و چهارده باشد!" یا کسی جرات ندارد بگوید "چرا ما سی ساله هستیم؟ من می گویم ما منفی نه هزار سال داریم". نمی شود که نمی شود، همه دنیا با همین قوانین زندگی می کنند و حسابی حواسشان به زمان است. اما تا دلتان بخواهد استاد هدر دادن زمان هستند. نمونه اش دقیقا خود شما که الان داری با خواند این متن، وقتت را هدر می کنی، یا خود شمایی که قراره بری سربازی و دو سال از عمرت رو بسوزونی بره پی کارش، یا بعد بیایی و ازدواج کنی و بفهمی دیگر از خودت گذشته است و شاید بهتر باشد بچه ات را درست تربیت کنی، یا شمایی که پول و عمر و زندگیت را هدر می کنی و یک آلبوم چرند موزیک ضبط می کنی و خود را جزء تاریخ موسیقی به حساب می آوری، یا شما آقای بقال که صبح تا شب پشت دخل می ایستی و هیچ کاری نمی کنی، حتی سعی نمی کنی از این همه وقتت استفاده کنی و کتابی بخوانی، یا تو آدم بدبختی که صبح تا شب دنبال شخصی می گردی که باهاش ارتباط جنسی برقرار کنی. یا تو آدم کله پوکی که زور زدی مدیر بشوی که دهان زیردست هایت را صاف بکنی، یا تو بچه طفلکی که دوازده سال به مدرسه می روی و نه فهمت بالا می رود و نه در زندگی هدف پیدا می کنی، واقعا آدما دارن به کجا می روند؟ برنارد شاو جمله ای دارد که من به این شکل تغییرش داده ام: "چه درکره ماه، آدم باشد یا نباشد، حتما از کره زمین بعنوان تیمارستانشان استفاده می کنند.</span><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">"</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">صحنه اول :</span></b><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> یکبار مادرم تعریف می کرد که من و برادر دوقلویم، هفت ماهه به دنیا آمده ایم. پدرم که از اینهمه عجله ما شوکه شده بود، دیر به بیمارستان می رسد و از آنجا که همیشه دوست داشت دختر داشته باشد، با دیدن دو پسر، ناراحت شده وحتی به هیچ پرستاری انعام نمی دهد. علی رغم آن عجله ابتدایی، در باقی مسائل، صبر و حوصله ای مثال زدنی دارم. بعنوان مثال اگر در حین پیاده روی، سنگی وارد کفشم بشود، ساعتها با سنگ مدارا می کنم تا روی سنگ کم شده و خودش با پای خودش برود. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">پدر و مادرم علاقه خاصی به من دارند، مادرم همان بچگی به من گفت: به دنیا آمدن تو، یک ناامیدی بزرگ در زندگیم بوده!</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">پدرم هم که زیاد اهل حرف زدن نبود، تا می توانست، در نوشته هایش از وجود من گلایه می کرد. یکبار در یکی از نوشته هایش خواندم که، "پسرم اگر بستنی می خواست و نمی خریدیم، هر شب و هر شب می آمد و زل می زد به ما، حتی اگر کتکش می زدیم و زیر پا له می کردیم، باز هم کم نمی آورد و بالاخره بستنی را صاحب می شد!" پدرم در همین متن پیش بینی کرده بود که آخرش یکی با اسلحه می آید و من را از پا در می آورد و وطنی را خوشحال می کند.</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp;</span>در سراسر 30 سال گذشته، تنها دو بار باعث خنده پدرم شده ام. اولین بار وقتی که کیف دستی پیرمرد همسایه مان را که همه جا به خودش می چسباند، برداشتم و به او دادم تا تویش را ببیند و دومین بار وقتی که نسبت به هوش من دچار تردید شده بود و من را برد تا امتحان آی کیو بدهم. من هم تمام تلاشم را کردم تا ضایعش کنم و بالاترین نمره ممکن را دریافت کردم. تا دیر نشده، بگویم که در زندگی، کله پوک هایی هستند که به زیردستانشان سخت می گیرند و جیب خود را پر می کنند و بعد ادعا می کنند که به این دلیل سخت گرفته اند که انسان آدم نمی شود مگر اینکه سختی بکشد و دهانش به صافی جاده های ایران بشود. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; line-height: normal; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> text/html 2012-01-08T17:14:52+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی خودروی ملی، و مسئله ای به نام دیوانگی - مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/340 <p><strong>خودروی ملی، و مسئله ای به نام دیوانگی - مهرداد نعیمی</strong></p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/397194_271647286231175_100001577170705_806174_1626243852_n.jpg" alt=""><span class="caption"></span></span></p><p><strong>1 .</strong> اگر از کورت ونه گوت نشنیده اید، از من بشنوید:" ما برای علافی به این کره خاکی آمده ایم و قرار هم نیست هیچ کسی از زندگی جان سالم به در ببرد"، نمونه اش همین خودروی ملی ایرانیها، سالهاست که عینهو الاغ مشهدی اکبر، توی گل گیر کرده است و هیچ کس هم نیست بیرونش بکشد، برای اون دسته از آدمایی که فکر می کنن ما خودروی ملی نداریم بگم که پس پراید و پیکان چی چی هستند؟ کجای دنیا می توانند خودرویی در حد و قواره پراید تولید کنند؟ کجای دنیا می توانند خودرویی درست کنند که کیفیت ممتازی مثل پراید داشته باشه؟ یا مثلا اگه کمی کمتر منفی ببافید و حرفهای جراید رو قبول کنید، می فهمید که سمند و مینیاتور&nbsp; هم خودروی ملی بودند دیگر، بخصوس دومی که اسمش از کل موجودات هستی، ایرانی تر بود، یا وقتی با سمند به سرعت 200 که می رسیدی، مردی سبیل کلفت و با صدایی خرکی، با غرور تمام اعلام می کرد:"این است خودروی ملی" عبارتی که بسیاری از راننده ها را شکه و راهی بیمارستان می کرد، ما هنوز اون لحظات پر افتخار ملی رو فراموش نکردیم. در ضمن، در اینجا من دو خودروی ملی دیگه به لیست اضافه خواهم کرد، اولیش مدل جدید پژو پارس که با تغییرات عمده ای همچون افزایش طول آنتن به میزان بیست و پنج سانتی متر، تغییرات عمده در رنگ کف بیرونی، تغییرات دکوراسیون قالپاق ها، پر رنگ تر شدن چراغ ترمز به میزان خیلی و افزایش قیمت خودرو به میزان بیست میلیون به بازار اومده، به راستی انقلابی است در صنعت خودرو، پیشنهاد می کنم تا کسی ادعای مالکیت نکرده، همین خودرو را بکنید خودروی ملی کارتان نباشد، بخصوص که این تغییرها باعث شده که کمتر کسی بتواند خودرو را شناسایی کند، حداقل ایراد مینیاتور را هم ندارد و نام پارس را یدک می کشد، گزینه دیگر من برای خودروی ملی، پیکان وانت است. اتومبیل سازان ایرانی جدیدا مدعی شده اند که پیکان وانت را با تکیه بر دانش کاملا بومی مورد استفاده در تانک و تراکتور، به گونه ای بدیع طراحی کرده اند بطوریکه با یک خودروی تمام ملی روبرو هستیم. این موضوع آنقدر مهم هست که نیازی نباشد به ویژگی های بارز این خودرو اشاره کنم، بنابراین بهتر است بحث تولید خودروی ملی را در گورستان تاریخ دفن کنید و از این پس بروید تو کار هواپیمای ملی، چرا که شرکت ایرباس قانونی را تدوین کرده است که به آنها این اجازه را می دهد که برای آزادسازی هواپیماهایی که بیش از 20 سال از عمر مفیدشان گذشته است، به سازمان ملل شکایت ببرند، عنقریب است که همین چهار تا هواپیما را هم از دستمان در بیاورند، آن وقت مجبور خواهیم بود که برای رساندن مامورین آژانس به نیروگاه بوشهر، قاطر کرایه کنیم و 6 ماه در سفر باشیم! راستی در همین راستا اعلام شد که قرار است نیروگاه بوشهر افتتاح شود، نمی دانید چه شعفی به من دست داد، خیلی وقت است که منتظر شنیدن این خبر هستم، از بس گوشهایم را به رادیو چسبانده بودم، دچار شکست استخوانچه سلولهای عصب شنوایی شده بودم، چه خوب بود که مسئولین قبل از افتتاح بعضی چیزها، هشداری هم می دادند تا برای روز افتتاح، از لحاظ روحی خودمان را آماده کنیم.</p><p><strong>2 .</strong> از انجا که بشر در یک میلیون سال گذشته در بسیاری از چیزها مجبور به گمانه زنی بوده، می خواهم کمی درباره دیوانگی با شما گمانه بزنم، اگر شما پس از شنیدن اخباری مثل کشف یک کروکودیل در بازار تهران دیوانه شده اید، باید توجه داشته باشید که اینهمه مقاومت کورکورانه شما کاملا بی معنی است. کجای این اخبار عجیب است که این قدر بر دیوانگی پا می فشارید؟ مگر ÷یش از این، در شهر روباه و شیر پیدا نشد، مگر اولین باریست که در تهران حیوان می بینید؟ یا بعنوان موردی دیگر، جدیدا شنیدم که از آنجا که مطمئنا حالا حالاها به نقطه ای که در چشم انداز 20 ساله ترسیم شده بود، نخواهیم رسید، قرار است آنرا 30 سال دیگر تمدید کنند، کجای این مسئله جای دیوانگی دارد؟، والا اگر همان 30 سال دیگر هم به همین نقطه ترسیم شده برسیم خیلی است، یا چند سال پیش آدم نورمالی به شهرت رسیده بود که از رفتگرهای محله شان هم عیدی گرفته بود، این چیز عجیبی است واقعا؟ به عقیده من که کاملا طبیعیه، یا مثلا فرض کنید، در کلانتری نشسته اید و شاهد گروه گروه سگ و گربه هستید که دستگیر شده اند و با دستبند به سلول برده و اعمال قانون می شوند، برای چی زود یاد دیوانگی می افتید؟ بشینید حالش را ببرید؟ والا در بهترین سیرک های دنیا هم همچین نمایشی اجرا نمی شود،&nbsp; یا می روید میوه فروشی و آدمهایی را می بینید که دارند با هندوانه، یه قل دو قل بازی می کنند، یا در دانشگاه برای هر امتحان، ورودیه گذاشته اند، یا آدمی را در همین تهران می بینید که چشم راستش سالها کور بوده و به روی خودش هم نمی آورده، یا ماجرای یک ایرانی را می شنوید که مترو تهران را به گروگان گرفته بود و از راننده خواسته بود که قطار را به سوی آن ور آب هدایت کند، همه اینها بسیار تماشایی و جذاب هستند، خوشبختانه ما در دنیای منحصر بفردی زندگی می کنیم که حداقل روزی یکبار شانس ابتلا به جنون وجود دارد، دیگر نیازی به یافتن دلیل نیست، همین هفته قبل، یک آقایی در جلسه ناهار مجمع عمومی سازمان ملل ماستشان را با چنگال نوش جان کردند و همه اطراف را به رنگ گچ تبدیل نموده، بعد خیلی جدی رفتند پشت تریبون و حرفهایی زدند که دلت می خواست همان لحظه کل دنیا را تقدیمشان کنی(هیچ هم ایرانی نبودند ایشون)، یا سه ماه پیش بود که تلویزیون تصاویری از روز کنکور می داد، یکی از داوطلبان با یک نایلون پر از تخمه وارد جلسه شد و تا انتهای کنکور مشغول تخمه شکستن بود، آخر هم جزء قبولی های کنکور قرار گرفت، یا همین یک ماه پیش، یکی از مجلات وزین خانوادگی، مصاحبه ای با یک پیرزن هفتاد ساله ترتیب داده بود و پیرزن از علل موفقیتش در داشتن عمر طولانی حرف میزد، یکی از زیباترین جملات ایشان این بود که گفت"فقرا حتما یه غلطی کرده اند که فقیر شده اند، آنها را جدی نگیرید".</p><p>دیوانه شدن هم برای روزگاری بود که یک ذره شرم و حیایی وجود داشت، هنوز اینهمه حرکات خارق العاده نمی دیدید و تشخیص راستگو و دروغگو این قدر پیچیده نشده بود، مثلا همین دیشب چند ثانیه ای تلویزیون را روشن کردم تا اخبار ورزشی را بشنوم، آقایی را دیدم بسیار پرچانه، که با هیجان عجیبی از امنیت پایین جی میل بعنوان پست الکترونیکی و امنیت بالای ایمیل های وطنی حرف می زد، از بروز بودن و آنلاین بودن این جوان متخصص به وجد آمده بودم، خلاصه بگویم، اون روزی که سمل وایز، محض امتحان به پزشک ها پیشنهاد کرد که قبل از عمل جراحی، دستهایشان را بشورند، خیلی ها او را دیوانه می دانستند، ولی آیا او دیوانه بود؟&nbsp; شما هم از خر شیطان پایین بیایید، کمی خوشبین باشید، پیشرفت این مردم در بعضی مسائل، کاری را با آدم می کند که ماشین ریسندگی با مخترعش.</p> text/html 2012-01-03T19:26:57+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی زندگی، جزء به کل – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/339 <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">زندگی، جزء به کل </span></b><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">–</span></b><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> نوشته مهرداد نعیمی</span></b></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">1 .</span></b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> زندگی بدون عشق مزخرف و بی فایده اس، اما زندگی با عشق، یه عالم درد و رنج داره، اگه درد و بدبختی نمی خواهید عاشق نشید، اما اگه عاشق نشید، احساس خوشبختی سراغتون نمیاد، </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="AR-SA">اما عشق دقیقا همون رنجه، یعنی رنج می برید که رنج برده باشید و عاشق می شید که عاشق شده باشید و عشق این مدلی هیچ فرقی با بدبختی نداره، یعنی بدبخت نشید، رنج نمی برید و خوشبخت نشید، رنج می برید و عشق سراغتون نمیاد، تا رنج نبرید خوشحال نمی شید و تا خوشحال نشید عاشق نمی شید. در واقع تا زندگیتون خوب نباشه عاشق نشید و وقتی عاشق شدید زندگیتون خوب نمی شه، وقتی خوشحال می شید از خوشحالی خودتون رنج می برید و وقتی گریه می کنید حسابی از زندگی راضی هستید،</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> پس خوشحال بشید تا عاشق نشید و رنج ببرید تا بدبخت نشید، </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="AR-SA">اما از اونجا که درد و رنج باعث می شه از زندگی ناراضی باشید، پس ناراضی نباشید تا راضی نباشید، با عشق می تونید از زندگیتون ناراضی بشید و با رنج می تونید از زندگیتون رضایت داشته باشید، رنج زیاد باعث شادی خیلی زیاد و در نتیجه غم و اندوه و بدبختی می شه و شادی زیاد باعث رنج و در نتیجه عشق و خوشبختی میشه، بنابراین</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> به این نكته توجه داشته باشید كه اگه به این نكته ها توجه كنید، آخرش می فهمید كه این نكته ها اصلا ارزش توجه ندارند. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">2 .</span></b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> عشق هم مثل زندگی می مونه، یه سقوط افقیه، همه ما دنبال عشق واقعی می گردیم. که خودش طنز درجاست. به قول وودی آلن، عشق واقعی مثل روح می مونه، کسی تا حالا ندیدتش اما همه در موردش حرف می زنن! <span>&nbsp;</span>پاملا اندرسون هم که وصف کمالاتش شهره همه جای دنیاست، گفته" ما به مردها برای یک رابطه عاشقانه نیاز نداریم. ما به مردهایی نیاز داریم که اگه توالتمون خراب شد بتونن تعمیرش کنن" در واقع عشق و زندگی مصداق بارز پنجاه </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">–</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> پنجاه هستن جفتشون، و از اونجا که هر وقت به دست آوردن یه چیزی پنجاه پنجاه باشه، به احتمال 90 درصد به دستتون نمی رسه، پس احتمال خوشبختی در دنیا ده درصده، و حتی کمتر. به قول داگلاس آدامز، زندگی در زندگیه که تلف می شه! </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">3 .</span></b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp; </span>من تو زندگیم خیلی مدیون پدر و مادرم هستم، به ویژه مادرم<span>&nbsp; </span>و بخصوص پدرم! مادرم بر عکس من خیلی نا امید بود و بابام برعکس من خیلی</span><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; " lang="FA"> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"><span>&nbsp;</span>نسبت به زندگی خوش بین بود. مثلا می گفت:"باید همیشه خوشبین باشید، اونقدر كه حتی اگه دارید از برج میلاد سقوط می كنید، اون وسطها بگید: تا اینجاش كه جالب بوده!" یا می گفت:</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">"</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">احمق که آدم کودنی نیست، احمق کسیه که استعداد عجیبی در حماقت داره. بعدشم به قول یه آقای معروفی، احمق باشی خیلی بهتره تا اینکه<span>&nbsp; </span>احمق باشی و الکی ادای آدمای باهوش و منطقی رو در بیاری.</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">"</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> به نظر من اینقدر تعداد احمق ها زیاده که نمی شه پیداشون کرد! بخصوص که شهرت و قدرت مهمترین چیزهایی هستند که آدم رو خنگ می كنند و این موضوع، اصلا هم پدیده ای منحصر بفرد نیست. کار دنیا خیلی باحال تر از اونیه که فکرشو می کنید. اگه باحال نبود، <span>&nbsp;</span>اینجوری نمی شد که بهترین رپر دنیا سفید پوست باشه و بهترین گلف باز دنیا سیاه پوست، یا قد بلندترین بسکتبالیست آمریکا چینی باشه! و باهوش ترین آدم دنیا هفت ساله باشه، یا پول توی زندگی از آب و اکسیژن هم مهمتر بشه، یا بامزه ترین آدمای دنیا سیاست مدارا باشن و گریه آورترین آدم واسه هر کس، همسرش!</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA"> </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">و زندگی با این همه هزینه و دردسر، محبوب ترین چیز دنیا باشه. و عشق یه جنون موقت باشه که با ازدواج درمان بشه،<span>&nbsp; </span>اگه بخوام زندگی رو در یک کلمه خلاصه کنم، می گم : مرگ، اگه بخوام زندگی رو در دو کلمه خلاصه کنم می گم: اومدنی رفتنیه! و اگه بخوام تو سه کلمه خلاصه اش کنم می گم: هیچ چیز نمی مونه! با این احتساب، کی می تونه بگه اون چیه كه با وجود پنج شش روز خون ریزی، باز هم از پا در نمیاد و نمی میره و به زندگی در روزهای اوج ادامه می ده؟</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">4 .</span></b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> بیل واترستون فیزیكدان معروف گفته: </span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; " lang="FA">"</span><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">مطمئن ترین نشانه وجود حیات در سایر سیاره ها اینه كه اونها تا حالا تلاشی برای تماس با ما نكرده اند." همه ما می دونیم چی بیشتر حال ما رو می گیره، مثلا من وقتهایی كه جواب یه چیزی رو می دونم اما هیشكی ازم سوالی نمی كنه، خیلی حرص می خورم! بعد یادم میفته که یه حکیمی بر اساس نظریات خیام گفته بود"اگه فردا قراره بدتر باشه، پس امروز بخند"، واسه همین آروم و بی خیال می شم. زندگی رو نباس سخت گرفت، دیگه فكر كنم الان همه چیز زندگی معلومه جزء اینكه زندگی چیه و چطور باید زندگی كرد! زندگی اونقدرا هم بد نیست اگه یه عالمه پول داشته باشید، خوش تیپ و سالم باشید و در حدی تصور نكردنی خوشبخت باشید، دیگه زندگی کاری نداره! زندگی در واقع اینجوریه كه شما یه كاری كه نمی دونم چیه می كنید و بعد یخورده عصبانی و ناراحت و اینا می شید و بعد هیچی دیگه، همه چیز تموم میشه و می میرید. به همین راحتی. چیزی كه مشخصا ما از زندگی یاد می گیریم اینه كه با زندگی كردن حتما نحوه چگونه مردن رو می فهمیم. در واقع مردن جزء معدود توانایی هاییست كه از باهوش ترین آدمها تا مونگل تریناشون هم راحت یاد می گیرن. مرگ خیلی چیز بدی نیست. به نظرم مرگ یکی از بهترین خبرایی است که به سالخوردگان مریض احوال می شه داد. فقط بدی مرگ اینه که یه كم كسل كننده اس! حواستون باشه که معمولا اگه آدما به اندازه کافی عمر کنن، به یه سری از اهدافشون می رسن. پس بهتره که توی زندگی هدفهای مهمی داشته باشید. مثلا مشكل من این بود كه فقط می خواستم كسی باشم. در حالیكه الان می بینم كه باید هدفهای بزرگتری برای خودم در نظر می گرفتم. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><b><span dir="LTR" style="font-size: 12pt; line-height: 115%; ">5</span></b><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> .</span></b><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA"> می دونید من توی این دنیا، بیشتر از همه عاشق چیم ؟ عاشق این هستم كه این دروغ احمقانه ای كه درباره سال 2012 گفته می شه، راست باشه و واقعا در این سال دنیا به پایان برسه. چی می تونه از این بهتر باشه؟ كی دوست داره دوستانش یا پدر و مادرش بمیره و بره سر خاك اونا؟ كی دوست داره پیر و از كار افتاده و زشت و فرسوده بشه ؟ كی دوست نداره بچه آخرالزمان باشه؟ واقعا چی از این بهتر؟ </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">من موندم این آدمایی كه از سال 2012 می ترسن واقعا چه جور اوسكول هایی هستند؟ من از بچگی دوست داشتم در دوره ای از دنیا زندگی كنم كه دنیا به پایان می رسه و همه چیز تموم می شه، اینجوری دیگه اتفاق مهمی نمی افته كه شما ندونید. هیچ دربی ای انجام نمی شه كه شما نتیجه اش رو ندونید. هیچی فیلم جدیدی ساخته نمی شه كه شما نبینید. همه شما و همه كسانی كه شما می شناسید، درجا خلاص می شید. نه گریه كن نیاز دارید، نه قبر و كفن و دفن، نه هیچ چیز دیگه، جا داره امشب عاجزانه از خدا بخواهیم كه واقعا سال 2012<span>&nbsp; </span>دنیا به پایان برسه. </span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; font-family: &quot;B Mitra&quot;; " lang="FA">&nbsp;</span></p> text/html 2011-12-11T19:55:17+01:00 comedycinema.mihanblog.com بهزاد نعیمی زن شناسی با طعم اردك – نوشته مهرداد نعیمی http://comedycinema.mihanblog.com/post/338 <p>من از همون عنفوان كودكی، علاقمند بودم به شناختن زنها، مثلا وقتی می شنیدم كه پدرم می گفت:«كدوم گاوی گفته زنها جنس ضعیفند، اینها كه اجداد منو جلوی چشمام آوردن». یا پدربزرگم می گفت:« زنها معجونی از تناقض ها در یك بدن هستند» یا پدر پدربزرگم می گفت:« پشت هر زن موفق، حتما مردی حضور داره» و یا اجداد پدربزرگم می گفتن:«زنها دقیقا مثل فیلها هستند، همه دوست دارن اونها رو تماشا كنن، اما هیشكی دوست نداره بجای یك سگ یا گربه خونگی، از یك فیل مراقبت كنه»، علاقه من به شناختن زنها بیشتر و بیشتر می شد.</p><p>سالهای زیادی گذشت و من توجهی به زنها نداشتم و جامعه زنها هم بطور دسته جمعی به توافق رسیده بودند كه فرصتی برای شناختنشون به من ندن، تا اینكه در اوایل جوانی، دو سال تمام وقتم رو برای شناختن و علاقمند كردن دختری سپری كردم كه آخر سر فهمیدم كه ای بابا، هر دوی ما مثل هم بودیم، هر دومون دیوونه و عاشق اون بودیم فقط!!</p><p>اما چرا زنها این همه برای مردها جذاب هستند؟ آیا این جذابیت از تفاوتها می یاد؟ بعنوان مثال زنها برعكس مردها، برای عشق نیاز به دلیل دارند، زنها با مردها ازدواج می كنن، به این امید كه مردها تغییر كنن ولی مردها با زنها ازدواج می كنن، به این امید كه زنها تغییر نكنن! زنها همیشه نگران چیزهایی هستند كه مردها فراموش می كنند، ولی مردها نگران چیزهایی هستند كه زنها ممكنه به یاد بیارن! مردها عاشق شكار هستند اما تنبل تر از اونی كه به شكار برن، زنها عاشق شكار شدن هستند اما متنفرن از اینكه كسی این نكته رو بدونه. و جالبه كه ارتباط بین مردها و زنها خیلی هم پیچیده نیست، هر مردی دوست داره یه مرسدس بنز یا بی ام دبلیو داشته باشه، اما اكثر اونا سوار بر پراید و پیكان هستند.</p><p>چیزی كه باید بدونیم اینه كه این دنیا اون قدرا هم جای توپی نیست، و قرار نیست یه زندگی بی دردسر داشته باشید، قرار نیست عاقل بیاید و عاقل هم برید، قرار نیست به پست آدمایی بخورید كه برای شما ساخته شده اند، از همون ابتدا كه وارد دنیا می شید تا وقتی كه تو یه متر زمین چالتون می كنن، قراره با تناقض ها دست و پنجه نرم كنید، مثلا وقتی ما متولد می شیم، در دوازده ماه اول، تمام چیزی كه یاد می گیریم راه رفتن و حرف زدنه، اما دقیقا از همون دوازده ماه بعدی، تنها چیزی كه می شنویم بتمرگ و خفه خون بگیر هست. همه این عوامل باعث شده كه بگن مردهای بدبین اونایی هستند كه فكر می كنن همه زنها بد هستند، و مردهای خوش بین اونایی هستند كه فقط و تنها امیدوارن كه همه زنها بد نباشن.</p><p>اما زیاد هم ناامید نشید، من هنوز از خوبی ها و استعدادهای زنها چیزی نگفتم، زنها حداقل نیم دوجین ویژگی های دوست داشتنی دارن، مثلا زنها خیلی قانع هستند. در واقع، كل چیزی كه زنها از مردها می خوان، شغل، پول، بچه، دوست، خونه لوكس، راحتی، آسایش، استقلال، آزادی، احترام، عشق، خوشبختی، حساب بانكی، ماشین مشكی، سفر، مهمونی، جشن عروسی باشكوه، همزبونی، كمك، توجه، شیربها، مهریه، خرجی خونه، كادوی تولد و حق طلاقه، فقط همین، البته بعلاوه اینكه قبول كنید كه حق همیشه با اونهاست و باید به همه حرفهای اونها گوش داد و اجرا كرد.</p><p>مزیت بعدی زنها به اینه كه خیلی مستعد هستند، مستعد در پوشیدن لباسهای زیبا، مستعد در خرید كردن و چانه زدن، در گریه كردن، در آرایش كردن، در نجات یافتن از غرق توسط آقایی خوش تیپ از یك رودخانه كم آب، در ایجاد سكته به آقایی كه سی سال ورزشكار بوده، در آوردن بهانه برای لغو هر شادی و خوش گذرانی، در صحبت كردن همزمان با فكر كردن، در تبدیل ازدواج به بزگترین ریسك جهان هستی، در احساس خوشبختی پس از گرفتن كادویی طلایی، در رقابت سر همه چی با همه زنهای دنیا، در مرطوب بودن صورت یا با اشك و یا با كرم مرطوب كننده، در پیش كشیدن اشتباهات چهل سال پیش یك مرد در هر بحث جدید، در پیچیده كردن مسائل بظاهر ساده و از همه بهتر در فیلسوف كردن یك مرد!</p><p>ویژگی بعدی زنها اینه كه باعث شگفتی، سرگرمی و تفكر می شن، چون فهمیدن زنها، حداقل در نگاه اول، اصلا آسون نیست، تعامل با زنها حتی سخت تر یك شغل تمام وقته، ذهن زنها خیلی شسته رفته اس چون مرتبا در حال شستن اون هستن، متقاعد كردن زنها برای هر كاری سخت تر از هر كاریه، زنها دوست دارن توصیه ها و جملات جالب رو قاب كنن بزنن رو دیوار بجای استفاده، كمتر زنی از عكسهای خودش رضایت داره و با اینكه خیلی جلوی آینه می ایستن، كمتر زنی دوست داره، تصویر خودش رو دقیق نگاه كنه، زنها هرقدر كه در اشتباه باشن، وقتی گریه می كنن محق ترین موجودات دنیا به نظر میان. زنها در هر لحظه آماده از هم پاشیده شدن هستند. بهشت و جهنم برای زنها خیلی زود با هم جابجا می شه، حتی این امكان وجود داره كه در عرض یك ساعت، مكانی كه براشون بهشته تبدیل به جهنم بشه و برعكس، در واقع امید زنها در نور قرار داره و با هر سایه ای، همه امیدشون نابود میشه، زنها كمتر از مردها می دانند اما بیشتر از مردها درك می كنند و از همه جالب تر اینكه، زنها همون لحظاتی كه قلبی رو می شكنند، به ترمیم اون هم فكر می كنند.</p><p>&nbsp;</p><p>برای مجله خط خطی</p>